მკითხველს შევახსენებთ, რომ სტატია ეხებოდა აბაშის მეორე საჯარო სკოლის ახალგაზრდული ფრთის პრეზიდენტის ლევან ჩიქოვანის მიერ სკოლის დირექტორის, სამეურვეო საბჭოს და პეგადოდიური საბჭოსადმი გამოთქმულ უნდობლობას. მიმართვაში ნათქვამია, რომ მათ არ აქვთ ლეგიტიმაცია და ყველა ოქმი თუ ბრძანება, დირექტორისა და სამეურვეო საბჭოს მიერ გამოტანილი ძალადაკარგულია. ჩიქოვანის მტკიცებით, სამეურვეო საბჭოს 2011 წლიდან არ ჰყავს თავმჯდომარე და შესაბამისად არ ფუნქციონირებს, რაზეც დირექტორმა და რესურსცენტრის უფროსმა გვითხრეს, რომ ყველა სხდომაზე ირჩევა ახალი თავმჯდომარე, რომელსაც ეთქმის გადამწყვეტი სიტყვა და აწერს დოკუმენტს ხელს.
სწორედ ამ საკითხმა გამოიწვია ყველაზე დიდი დაინტერესება მკითხველში. კითხვები სტატიის სხვადასხვა ნაწილს შეეხებოდა, მაგრამ უმეტესობა სამეურვეო საბჭოს ლეგიტიმაციით და კრებებზე სხვადასხვა თავმჯდომარის არჩევით დაინტერესდა. ჩვენ თბილისის 24-ე საჯარო სკოლის დირექტორს, გია მურღულიას დავuკავშირდით და აღნიშნულ საკითხში გარკვევა მასთან ერთად ვცადეთ.
_ ბატონო გია, სტატიის გამოქვეყნების შემდეგ მკითხველის უმეტესობას გაუჩნდა კითხვა, თუ სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარე არ ჰყავს, შეიძლება ლეგიტიმურად ჩაითვალოს?
_ სამეuრვეო საბჭოს თავმჯდომარეს რაიმე განსაკუთრებული პრივილეგია არ აქვს. კანონში “ზოგადი განათლების შესახებ” (37, 6) წერია: “ხმების თანაბრად განაწილების შემთხვევაში გადამწყვეტია სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარის ხმა” – სულ ეს არის. 38-ე მუხლის მე-2 პუნქტი კი გვეუბნება, რომ სამეურვეო საბჭო გადაწყვეტილებებს იღებს სიითი შემადგენლობის უმრავლესობით (მხოლოდ დირექტორისთვის ხელშეკრულების შეწყვეტის გადაწყვეტილება მიიღება სიითი შემადგენლობის ორი მესამედით). ასე რომ, სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარე შესაძლოა არ ჰყავდეს, მაგრამ თუ წევრთა რაოდენობა ქვორუმს ქმნის, საბჭოს გადაწყვეტილება ლეგიტიმურია.
_ და შესაძლებელია ყოველ კრებაზე ახალი თავმჯდომარის არჩევა?
_ სამეურვეო საბჭოს სხდომის თავმჯდომარედ სხვადასხვა პირის არჩევა, ცხადია, ყოველ ჯერზე შეიძლება, მაგრამ საკუთრივ ამ საბჭოს თავმჯდომარედ ერთი ვინმე უნდა აირჩიონ კანონით განსაზღვრული ვადით.
_ სტატიიდან ჩანს სკოლაში შექმნილი მდგომარეობა. პირადად თქვენ რაში ხედავთ გამოსავალს?
_ მე გავეცანი მასალას და, ვფიქრობ, აქ მთავარი ადრეული კომუნიკაციის პრობლემაა. ის, რაც სკოლაში კეთდება, აუცილებლად წინასწარ უნდა იყოს განმარტებული ყველა ძირითადი “მოთამაშისთვის” (მასწავლებელი, მოსწავლე, მშობელი). ასეთ შემთხვევაში ნაკლებად ხდება გაუგებრობები. კარგია, რომ მოსწავლე ან მოსწავლეები აქტიურობენ და ცდილობენ სასკოლო ცხოვრება უკეთესი გახადონ, თუმცა სკოლის სხვა სტრუქტურებთან თვითმმართველობის ურთიერთობას თავისი წესი და რიგი აქვს, რომელიც არ უნდა ირღვეოდეს.
რაც შეეხება სამეურვეო საბჭოს, მისი სისუსტე სკოლაში ამ კონფლიქტის მოუგვარებლობითაც ნათელია.
თქვენ მიერ აღწერილ შემთხვევაში ერთმანეთის მიუღებლობა იმდენად “შორს არის წასული”, რომ კონფლიქტის მოგვარება საკმაოდ ძნელი იქნება, თუმცა შეუძლებელი არ არის. ვფიქრობ, სკოლის საერთო კრების მოწვევა და პრობლემურ საკითხებზე გულღია და პრინციპული საუბარი დავის გადაწყვეტის საუკეთესო საშუალებაა.
