სკოლის მერხიდან მომყვება კონსტანტინე გამსახურდიას გოდება: “ხუნდებიან ჩემი საყვარელი ფერები და…”
მე, ახლა, გახუნებული, გაყვითლებული ფურცელი მიჭირავს ხელში და სინანულით ვიხსენებ წლებს, რომელიც ამ გახუნებულ ფურცელს ციფრებად აჩნია.
თავფურცელზე შავი ასოებით აწერია: “ოზურგეთის რაიონის წარმოება-დაწესებულებების, ორგანიზაციების, კოლმეურნეობების, სასოფლო საბჭოების და საშუალო სკოლების სია”.
რაოდენობა? იწყება ციფრით _ 1 და მთავრდება ციფრით _ 222.
ახლა თითოეულის რაოდენობას ჩამოვწერ:
სამრეწველო საწარმოები _ 39; ტრანსპორტისა და კავშირგაბმულობის ორგანიზაციები _ 7; სამშენებლო ორგანიზაციებისა და სამშენებლო ინდუსტრიის საწარმოები _ 16; კოლმეურნეობების, საბჭოთა მეურნეობების და სხვა სასოფლო-სამეურნეო ორგანიზაციები _ 44; სამეცნიერო დაწესებულებები _ 5; ვაჭრობისა და საყოფაცხოვრებო მომსახურების ორგანიზაციები _ 17; სასწავლო დაწესებულებები _ 44; კულტურისა და ჯანმრთელობის დაცვის დაწესებულებები _ 12; სადაბო და სასოფლო საბჭოები _ 28; სხვა ორგანიზაციები _ 8.
ვინ გაგვიქრო ამდენი ძალა და სიმდიდრე?
რამდენ რამეს მივტირით ნაღდი ოზურგეთელები. მათგან რამდენიმეს ჩამოვთვლი: რაიცენტრალური საავადმყოფო, ბავშვთა საავადმყოფო, სამშობიარო სახლი, ტუბდისპანსერი, სტომატოლოგიური პოლიკლინიკა, სანეპიდსადგური, ურეკის ბავშვთა სანატორიუმი _ “კოლხიდა”, ნასაკირალის საავადმყოფო, სანატორიუმი “მეგობრობა”, სკოლა-ინტერნატი, კვების მრეწველობის ტექნიკუმი, პროფტექნიკური სასწავლებელი, სამედიცინო სასწავლებელი, კინოთეატრი, უსინათლოთა საზოგადოების სასწავლო საწარმო, საბურავების ქარხანა, ხორცისა და რძის კომბინატი, მანქანათმშენებლობის ქარხანა…
აღარ გავაგრძელებ ჩამოთვლას…
დემოკრატიული შუქურის ნათებამ ოზურგეთელთა სიძლიერე და სიმდიდრე შეიწირა _ ქალაქი და სოფელი ნანგრევებად, ნამოსახლარებად იქცა…
იცვლებიან თავკაცები, მრავლდებიან პარტიები, არასამთავრობოები, იზრდება შტატები…
ვის და რას ემსახურებიან გუბერნიაში, მერიაში, საკრებულოში დასაქმებულები?!
ეროვნული მოძრაობის დღიდან საჯაროდ ვსვამ კითხვებს: ვისია ოზურგეთი?! ოზურგეთო, სადამდე?!
ხელისუფალნი დუმილს შეფარებიან!
ხალხი? ყველაფერი ჩვეულებრივად გავიხადეთ!
ამბობენ, ყველაზე საშიში გულნატკენი ხალხიაო! როდის და რა აგვტკივდება?!
თანამედროვე მმართველობამ ხალხს გულისტკივილის შეგრძნების უნარიც წაგვართვა.
სანამდე ვმეგობრობდეთ მდუმარებას? ეგებ ამ საოცარმა სტრიქონმა რაღაც სასიკეთო ჩაგვაგონოს:
“გარდასულ დღეთა გადაფასება,
მაყენებს ღრმა და გარკვეულ ტკივილს”.
ვუმკურნალოთ ქვეყნის ტკივილს! ეს თაობათა მოვალეობაა!
მინაწერი: წაიკითხეთ? ეგებ ჩაგაფიქრათ! ციფრებს და მცირეოდენ ჩამონათვალს ყურადღება მიაქციეთ?!
აი, როგორი იყო ოზურგეთი ე.წ. “კომუნისტური რეჟიმის” დროს.
ფიქრობთ სისტემას მივტირი? მივტირი ჩვენს სიძლიერეს, სიმდიდრეს, ურთიერთპატივისცემას, თანაგრძნობას, სიყვარულს, გაგებას…
დღეს? ოზურგეთი _ ნანგრევებად ქცეული, ჯიხურებით, მაღაზიებით, დიდი და პატარა ბაზრებით, ქუჩის ბაზრობებით, აფთიაქებით, რესტორნებით… უმუშევრებით, მათხოვრებით სავსე…
ოზურგეთო, სადამდე?
ეთერ ქადეიშვილი
