დეე, ჩემო ალექსანდრე… ჩემო მზის სხივო… ჩემო ჩასუნთქვა და ამოსუნთქვა…
ალექს, იცი, ჩვეულებრივად (სხვისი შეხედვით) დავდივარ, ვიცინი, ვხუმრობ, ვმუშაობ… მაგრამ ის რაც ჩემში ხდება, ის რაც ჩემ გულში ტრიალებს, რთულია ამოიცნოს ვინმემ…
დეე, სინამდვილეში შენი დედა აღარაა ისეთი. აუცილებელი, რომ არ იყოს ხმას საერთოდ არ ამოვიღებდი და თუ ამოვიღებდი, ბოლო ხმაზე ვიღრიალებდი და ამოვაყოლებდი ხოლმე ხავილს მთელ ტკივილს, მაგრამ არ შეიძლება დეე, მე მყავს ადამიანები ვისაც ჯერ ვჭირდები და მჯერა, რომ შენ მოხვალ და ისევ ისე მომიფრთხილდები, როგორც შენ გახასიათებს.
გახსოვს, სამსახურიდან უნდა წამოვსულიყავი, შენ ბებოსთან იყავი და დამირეკე: დეე, კორპუსების ქვევით არ იაროო, ძალიან ძლიერი ქარია და ვიღაცას ფანჯარა გაუტყდაო.
გზაზე გადასვლისას, წინ, მოშორებითაც, რომ ყოფილიყავი, მანქანის ხმას, რომ გაიგებდი, მოდიოდი და გამწევი (ჩემ გასაკეთებელს შენ აკეთებდი), ფრთხილად, მანქანა მოდისო.
იცი დეე, ყველგან შენ ხარ! აი, ტელეფონზე ხილულად და ჩემს გულსა და თვალებში სხვის უხილავად… დეე, მთელი ძალებით, მთელი ჩემი არსებით თავს ვაძალებ, რომ ფიქრებს არ ჩავუღრმავდე, რადგან ვერ ვუძლებ შენს მონატრებას, ჩემო, ჩემო და მხოლოდ ჩემო ალექსანდრე.
არ მინდა, ვიტირო და იცი რატო? იმიტომ, რომ შენ არ გამოგიგზავნი ჩემი ნეგატივი დეე, სადაც ხარ და უფრო არ დაგიმატო დარდი, ჩემო მონატრება. კიდევ იმიტომ, რომ ადამიანებმა, ვისთვისაც სულერთი არ ვარ, არ იდარდონ და არ დავუმატო საფიქრალი…
ღმერთმა, მხოლოდ ღმერთმა იცის რა ხდება ჩემში, რა უკიდეგანოა ჩემი შენდამი მონატრება, შენი დანახვის, ჩახუტების და შენი სურნელის შეგრძნების სურვილი… ნეტა ამიხდეს და მერე… მერე… მერე…
მაპატიეთ ყველამ თუ თავს მოგახვიეთ ჩემი საფიქრალი და აგაღელვეთ.
მადლობა ყველას სიყვარულისთვის და თბილი სიტყვებისთვის.
დალოცვილები იყავით, მრავალჟამიერ! _ წერს სოციალურ ქსელში ბათუმში გაუჩინარებული მოზარდის ალექსანდრე მიქელაძის დედა, ნათია დიაკვნიშვილი.
