შაქრო პოღოსიანი ათი წლის იყო, როცა მშობლიური ოზურგეთიდან სხვა ქვეყანაში წავიდა საცხოვრებლად. 20 წლის შემდეგ კი, ისევ მშობლიურ ქალაქში დაბრუნდა და დღეს მცირე ბიზნესს უძღვება _ აქვს ტელეფონების და კომპიუტერების აქსესუარების მაღაზია. თუმცა, საქმე რითაც ჩვენი ყურადღება მიიპყრო, ქველმოქმედებას, ახალგაზრდებისა და წიგნის უსაზღვრო სიყვარულს უკავშირდება.
უამრავი ჰობი აქვს _ არის მოყვარული ფოტოგრაფი; წერს ლექსებს, თუმცა, საკუთარი თავის და ახლობლების გარდა, ჯერჯერობით, არავის აკითხებს, რაზეც ეცინება. უარს არ გვეუბნება იმაზეც, რომ თუ თავის ლექსებს თუ ესსეებს სამზეოზე თავისულფად გამოიტანს, პირველს წაგვაკითხებს. სიტყვაძუნწობა მხოლოდ გარეგნულად ემჩნევა, თორემ ისე ძალიან გახსნილი ხასიათი აქვს, უყვარს სიმღერები…
შაქროს, როცა ყაზახეთში, ათი წლის ასაკში, ბიძასთან გაემგზავრა, თავიდან უჭირდა მშობლიურ გარემოსთან მოწყვეტა.
_ უცებ არ მომიფიქრებია წასვლა. პატარა ვიყავი და ოჯახში ასე გადაწყდა. თუმცა, მშობლებმა მკითხეს. ისეთი დრო იყო, ყველას უჭირდა. ორი ძმიდან, ერთ-ერთი უნდა წავსულიყავით. ბიძასთან ვცხოვრობდი, იქ დავამთავრე სკოლა, დავიწყე ინსტიტუტში სწავლა. მერე ბიძა დამეხმარა, რომ მცირე ბიზნესი დამეწყო. ავითვისე პროგრამისტ-ტექნოლოგის პროფესია და მერე სამშენებლო კომპანია შევქმენი. იქ მუშაობის დროს, არაერთ ოზურგეთელს დავაწყებინე მუშაობა ჩვენს საწარმოში. ასე ავიწყვე, თუ შეიძლება ასე ითქვას, უცხო მხარეში ცხოვრება. საბოლოოდ, გულმა მაინც აქეთ გამომიწია და 2011 წელს დავბრუნდი მშობლიურ ოზურგეთში. ცოტა ხანს უმუშევარი ვიყავი, მერე სხვადასხვა სამუშაოს ვასრულებდი. ბოლო სამი წელია, ტელეფონების და აქსესუარების მაღაზია გავხსენი. მშვენივრად გამომივიდა. რაც შეეხება საქმეს, რომლითაც თქვენ დაინტერესდით _ წიგნების შეგროვება მაკულატურის სანაცვლოდ და მერე ამ მაკულატურის უფასოდ ჩაბარება, ჩემთვის უდიდესი ბედნიერება და შინაგანი მოთხოვნილებაა, _ გვეუბნება ჩვენი ახალგაზრდა რესპოდენტი.
შაქროს ერთხელაც მოუნდა, შეეგროვებინა ისეთი წიგნები, რომელიც ორი ეგზემპლარი ექნებოდა ვინმეს ან უბრალოდ, საჩუქრად მიიღებდა. ზოგჯერ ისეც ხდებოდა, ხედავდა, წიგნებს ქუჩაში როგორ ტოვებდნენ, ნაგვის ურნაში გადაყრილიც უნახავს. ამიტომ გადაწყვიტა, საუკეთესო წიგნები შეეგროვებინა, გადაეცვალა მაკულატურაში და შემდეგ ეს მაკულატურაც კონკრეტულ ადგილზე მიეტანა უსასყიდლოდ. ამ ჟესტით მან თავისი სათქმელი თქვა:
_მე მაკულატურის შეგროვებით ბიზნესსაქმიანობას არ ვეწევი. უბრალოდ, მინდა, დავიცვა დედაბუნება. კატასტროფის წინაშე დგას დედამიწა. რამდენი სილამაზე და სიმწვანე აქვს ნებისმიერ ცოცხალ მცენარეს. რატომ უნდა მოიჭრას ის, როცა უამრავი მაკულატურის შეგროვება შეიძლება?! ბევრი ჰობი მაქვს, თუმცა, ეს უპირველესია, _ ამბობს შაქრო და იხსენებს ახლახან თავის მაღაზიაში მომხდარ ამბავს:
_ ერთი პატარა ბიჭი მოვიდა. ყურსასმენები უნდოდა. თან წიგნები დაათვალიერა. მე ვუთხარი, თუ ათ წიგნს წაიკითხავ, ყურსასმენს გაჩუქებ და ასე თუ გააგრძელებ, კიდევ სხვა რამეს გაჩუქებ-მეთქი. გაკვირვებულმა შემომხედა და კიო, _ დამეთანხმა. მან სიტყვა შეასრულა და აქედან გამომდინარე, მეც შევასრულე. მჯერა, ის ტავის მეგობრებსაც მოიყვანს აქ და იმავეს გიმეორებენ.
რაღაცნაირი მიდგომა სჭირდებათ მოზარდებს. ძალიან ბევრი სითბო სჭირდებათ, ძალიან…
დიდები რომ პატარებს აბრალებენ ყველაფერს, რა ქნას პატარამ?! ზღვა ინფორმაციამ გააზარმაცა თაობა. წიგნთან ბრუნდებიან, თუმცა, სათითაოდ უნდა ჩავერთოთ ამ საქმეში, რომ მალე და ბევრი მიბრუნდეს წიგნთან. ახალგაზრდები უსაქმურად და დაბნეული დადიან. მეტი თანადგომა უნდათ. სამი მილიონი პროგრამა აქვს მთავრობას. ბევრ კარგ საქმესაც აკეთებს, მაგრამ მეტი სჭირდებათ ბავშვებს. რაღაც უნდა ვცადოთ, რომ უმრავლესობა საქმეში ჩაერთოს, თუ ყველა არა, _ დაფიქრებით და ტკივილით საუბრობს შაქრო პოღოსიანი და გვეუბნება: ჩვენი ცხოვრება არის იმის შედეგი, როგორც ვცხოვრობთ. ადმიანმა თავისი თავიდან უნდა დაიწყოს დალაგება. ყველაფერი არ არის ფული. კომფორტი რომ შექმნა, არც ისე ძნელია. შეიძლება, დასჭირდეს გარკვეული დრო, მაგრამ აუცილებლად შექმნი, თუ თავს ცოტა ძალას დავატანთ. პირველ რიგში კი, ეს მომავალ თაობას უნდა ჩავუნერგოთ, _ ამბობს ის და იმ იმედით გვემშვიდობება, რომ მას ახალგაზრდები წიგნებისთვის ესტუმრებიან და თავადაც ჩაერთვებიან ეკოლოგიურად სუფთა და მდიდარი გარემოს შექმნის საქმეში.
