“ჩვენ გვჭირდება ცვლილება…” _ როგორია სოფელში მცხოვრები ქალების ცხოვრება

15 ოქტომბერი სოფლად მცხოვრები ქალების საერთაშორისო დღეა. საქართველოს ადგილობრივ თვითმმართველობათა  ეროვნული ასოციაციის ვებგვერდზე წერია, რომ სოფლად მცხოვრები ქალების დღე პირველად 2008 წლის 15 ოქტომბერს აღინიშნა. გაეროს გენერალური ასამბლეის მიერ დაფუძნებული საერთაშორისო დღე აღიარებს სოფლად მცხოვრებ ქალთა წვლილს ადგილობრივ განვითარებასა და სოფლის მეურნეობაში, საკვების უსაფრთხოების გაუმჯობესებასა და სიღარიბის დაძლევაში.

რა გამოწვევების წინაშე არიან სოფელში მცხოვრები ქალები? ამ საკითხზე ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფლებში _ შრომასა და ფამფალეთში მცხოვრებ ქალბატონებს ვესაუბრეთ.

ხათუნა ჭეიშვილი, სოფელ ვაკიჯვრის საჯარო სკოლის დაწყებითი კლასის მასწავლებელია. მან ახლახან ციფრული პროფესიების ცენტრის ტრენინგი _ “ხელოვნური ინტელექტის ინსტრუმენტები და მისი გამოყენება სასწავლო პროცესში”, წარმატებით გაიარა.

ხათუნა ჭეიშვილი: “ჩემი  ცხოვრება არის ბალანსი პროფესიულ მოწოდებასა და ოჯახურ სიყვარულს შორის.

დაწყებითი კლასის მასწავლებლობა ჩემთვის მხოლოდ სამსახური არ არის _ ეს არის გულითადი მისია. ჩემი მთელი შინაგანი რესურსი ჩართულია ამ საქმეში, რადგან დარწმუნებული ვარ, რომ ბავშვების სიყვარულით იწყება ნებისმიერი წინსვლა. ამავდროულად, სამი შვილისა და ოთხი შვილიშვილის დედა/ბებია ვარ და ოჯახის კეთილდღეობაზე ზრუნვა ჩემი ყოველდღიურობის განუყოფელი ნაწილია.

ამ დატვირთული გრაფიკის პარალელურად, ჩემი თავშესაფარი ხელსაქმეა _ სფერო, სადაც შემოქმედებითი ენერგია გადამყავს საქმეში, რის გამოც ბევრი მიცნობს. თუმცა, ჩემი ყველაზე დიდი ჰობი და ბედნიერების წყარო არის ადამიანებზე უანგარო ზრუნვა. სწორედ სხვებისთვის გაღებული სიკეთე მაძლევს განცდას, რომ ცხოვრებაში რეალიზებული ქალი ვარ. სამწუხაროდ, ჩემს სოფელში ქალების უმრავლესობა პასიური ცხოვრების წესით ცხოვრობს და ეს არ არის მათი სურვილი ან უუნარობა. მათ აქვთ ფარული, უზარმაზარი შინაგანი პოტენციალი, მაგრამ არ გააჩნიათ მისი გამოვლენის საშუალება. ეს არის ის, რაც ყველაზე მეტად მაწუხებს.

ჩემი უდიდესი სურვილია, ჩემი თანასოფლელი ქალები გავიდნენ ამ ჩაკეტილი წრიდან და იგრძნონ საკუთარი ძალა. მჯერა, რომ მათი ცხოვრების პირობების გასაუმჯობესებლად საჭიროა, შევქმნათ სივრცე და შესაძლებლობები, სადაც მათი უნარები არამხოლოდ გამოჩნდება, არამედ შეიქმნება მცირე ეკონომიკური ბერკეტებიც.  ჩვენ გვჭირდება ცვლილება, რომელიც მათ რეალიზების საშუალებას მისცემს, რათა თითოეული მათგანი გახდეს ფამფალეთის სიამაყე _ ისეთივე რეალიზებული, როგორიც მე ვარ.

1. ჩემი სურვილია შევქმნა “ფამფალეთის ქალთა კერა” (საინიციატივო ჯგუფი)

მიზანი: ეს იქნება შეხვედრის, ცოდნის გაზიარების და ხელსაქმის სივრცე.  მოქმედება: დავიწყებდი რამდენიმე აქტიური ქალით. კვირაში ერთხელ შევიკრიბებოდით ოჯახურ ან სოფლის საჯარო სივრცეში და გავუზიარებდი ხელსაქმეთა ჩემეულ გამოცდილებას.

2. შესაძლოა, ჩავატარო პრაქტიკული ტრენინგები და სემინარები

ციფრული წიგნიერება: დავეხმარებოდი მათ სმარტფონის ან კომპიუტერის გამოყენებაში (მაგ. საბანკო აპლიკაციები, ინფორმაციის მოძიება, ონლაინ გაყიდვები) და ა.შ.”

“მე მქვია მარიამი. ვცხოვრობ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ შრომაში”, _ ასე გვეცნობა ორი შვილის დედა მარიამ ჩხაიძე, რომელიც წლებია, სოფელში ცხოვრობს.

ის აქტიური მოქალაქეა _ წერს ლექსებს, წამოწყებული აქვს თავისი ბიზნესი _ ბამბუკის ხისგან აკეთებს სანათებს. მარიამი აქტიურად წერს სოფლის და მისი საქმიანობის შესახებ სოციალურ ქსელში:

“ჩემი გამოწვევებისგან გამოვყოფდი რამდენიმე საბაზისო საჭიროებას, რომელიც უხეშად მართმევს დროს და მაფერხებს. ყველაზე მნიშვნელოვანი არის წყალი. წელს ჭაბურღილის ექსპერტმა გამოიკვლია ჩემი ეზო და დაადგინა, რომ დაახლოებით 70-80 მეტრიდან ამოვა წყალი. ერთი მეტრის გაკეთება 200 ლარი ღირს ანუ 15 000 ლარი დამჭირდება, ეს პრობლემა რომ ინდივიდუალურად გადავჭრა.

წყალი თუ არ მაქვს, არც მეურნეობა მექნება. წყალზეა მიბმული კვება, ჰიგიენა…

მეორე საკითხია ტრანსპორტი _ თითქმის არ გაქვს ყოველდღიური სტაბილური ტრანსპორტი და არგუმენტად ამბობენ, რომ ყველას მანქანები ჰყავს, საჭიროება არ არისო… სოფელში, სადაც ცხოვრობს 1600 ოჯახი და მოსახლეობის უმეტესობა დასაქმებულია ზღვის სეზონზე ურეკში, მომსახურების სფეროში, ყველა მანქანით დადის?

რომ იცი, რომ ზაფხულში, თუნდაც საათში ერთხელ დადის ტრანსპორტი, ეს ტურისტულადაც მომგებიანი იქნება _ ხალხი დამსვენებლებს სახლში მოიყვანს, შეძლებენ სახლების გაქირავებას.

გავაგრძელებ სხვა მნიშნველოვან საკითხებზე საუბარს: ბაღის ასაკის ბავშვებისთვის არ არის სოციალური სივრცე გარდა ბაღისა და ისიც პრობლემურია წლებია. ამის საჭიროების ასახსნელად პუნქტები არ მეყოფა.

ამ საბაზისო საჭიროებების არქონა სიღარიბის წრეს ქმნის და მერე უხასიათო ადამიანები ერთმანეთის წახალისებაზე ორიენტირებულები სულაც არ არიან”, _ ამბობს მარიამ ჩხაიძე.