რამდენჯერმე მსახიობების გარემოცვაში მოვხვდი და აღმოვაჩინე, რომ ამ პროფესიის ადამიანებს მრავალი გასახსენებელი გააჩნიათ. რასაკვირველია “სახალისო ისტორიების” მოყოლა სხვა დარგებში მოღვაწე პიროვნებებსაც ახასიათებთ, მაგრამ აქტიორები მაინც ხალხის განსაკუთრებული სიყვარულით სარგებლობენ. მაგალითად პოლიტიკოსები მოდიან და მიდიან, მსახიობების მიერ ნათამაშევი როლები კი დროის ყველა გამოცდას უძლებს და მაყურებლის გულებშიც ადგილს მუდმივად იკავებს.
დღევანდელ წერილში ქართული სცენისა და ეკრანის მთავარი მოქმედი გმირების მორიგ “თავგადასავლებს” შემოგთავაზებთ.
კახი კავსაძე იხსენებდა:
„გასული საუკუნის 90-იანი წლების საახალწლო დღეებია. მე და გივი ბერიკაშვილი ერთი ჩვენი მეგობრის ოჯახს ვესტუმრეთ (ვინაობას შეგნებულად არ ვასახელებ) შეგვიპატიჟა. დაგვსხა და ცოლს გასძახა სუფრა გაგვიშალეო. ამის თქმა იყო და მაცივარში ჩხაკუნი ატყდა. ცოტა ხნის მერე კი რაღაცის ძირს დატყეპების ხმაც გაისმა, რასაც ქალის წამოკივლებაც ზედ დაერთო.
– რაო, ქალო, საცივი დაგივარდა? – გასძახა ჩვენმა მასპინძელმა ცოლს.
იმან კი ტრაგიკულად გამოსძახა:
– საცივი კი არა ლობიო, ლობიო დამივარდაო…
როგორც ჩვენი მეგობარი გამოგვიტყდა, ცოლ-ქმარს, თურმე, შეთანხმებული ჰქონიათ „საცივის დაღვრა“ და ლობიოთი გამასპინძლება, რადგან იმ გაჭირვების ჟამს სხვა არაფერი ჰქონდათ. იმ დღეს კი ის ერთადერთი ლობიოც დაეღვარათ.“
ერთხელ მედეა ჩახავას სახლში ნიღბიანი ქურდები შევიდნენ.
მას შვილიშვილის და მისი მეგობრების ხუმრობა ეგონა, მაგრამ როცა დაინახა, რომ ძარცვა დაიწყო, მიხვდა თუ რაოდენ სერიოზულად იყო საქმე.
მედეას არ შეშინებია და ქურდებს უთხრა: იცით, მე მედეა ჩახავა ვარო. ქურდები გაშეშდნენ, ნაძარცვი დატოვეს და წავიდნენ. ამის შემდეგ ხშირად იხსენებდა მომხდარს მედეა და ამბობდა: მაინც რამდენი კეთილშობილი ბანდიტი ყოფილა ამ ქვეყანაზეო.
ჟანრი ლოლაშვილი იგონებს:
„რეზო ესაძის ბებია ბებიაჩემთან მოდიოდა, იქ, გურიაში. ხელები უკან ჰქონდა და არ უჩანდა. დაუძახებდა გურულ კილოზე: – გამოი, გამოიო და ბებიაჩემი რომ გამოვიდოდა, ახარებდა – ნავთი მოვიდაო (მაშინ ნავთს კასრებით დაატარებდნენ).
– არ მინდა, ცა, მაქვს ნავთიო, – ეტყოდა ბებიაჩემი.
მაშინ რეზოს ბებია ხელს გამოაჩენდა, რომელშიც ქილა ეკავა და ეტყოდა:
– გაქვს და ჩამომისხი ცოტაო“.
მსახიობი გურამ ფირცხალავა იხსენებდა:
„ზაფხულია და ერთ ჩემს მეგობართან, ქარელის რაიონში ვარ სტუმრად. მასპინძლის ვაჟი, კახაბერი, ბათუმში, ზღვაზე ისვენებდა და მამამისი (ჩემი მეგობარი) გოდერძი ყოველდღე ურეკავდა. მობილური ტელეფონები „ახალი ხილია“ და ყველგან არ იჭერს. გოდერძიც, შვილს რომ დალაპარაკებოდა, შემაღლებულ ადგილზე ადიოდა, სადაც სასაფლაო მდებარეობდა. ერთ საღამოს გოდერძის შებინდებისას მოუწია შვილთან საუბარი. ამ დროს კი სათიბიდან მისი თანასოფლელი კახაბერი მოკლე გზით ბრუნდებოდა და ამიტომ სასაფლაო უნდა გადაევლო. მოდის კახაბერი და უცბად სასაფლაოს სიღრმიდან შვილთან მოლაპარაკე გოდერძის სიტყვები ესმის:
– როგორ ხარ, კახაბერ?
სათიბიდან მომავალი კახაბერი ადგილზე გაქვავდა და ენა ჩაუვარდა. ისევ გაიგონა:
– ხომ არ გაგიტკბა მანდ ყოფნა. ჩამოდი, დედაშენი გელოდებაო…
მთიბავ კახაბერს დედა გარდაცვლილი ჰყავდა. იფიქრა, მკვდრები მიხმობენო და იმ 70 წლის კაცმა ისე გაქუსლა სასაფლაოდან, რომ არც ცელ-ნამგალი ახსოვდა და არც თავისი ასაკი.
მართალია, შემდეგ ყველაფერი გაირკვა, მაგრამ კახაბერს დღისითაც კი არ გაუხედავს სასაფლაოსკენ და სათიბიდანაც ყოველთვის გრძელი გზით ბრუნდებოდა“.
გიგა ლორთქიფანიძე ყვებოდა: „ვმუშაობდით ფილმზე „წიგნი ფიცისა” რომელიც 5-სერიად უნდა გადაგვეღო. დავამთავრეთ მე-3 სერია. მე-4 და მე-5 სერია უნდა ყოფილიყო ერეკლე მეორის პერიოდი. ჩვენი კონსულტანტი ცნობილი ისტორიკოსი ნოდარ ასათიანი იყო. მოვიდა ჩემთან ბატონი ნოდარი და მეკითხება: „მეოთხე და მეხუთე სერიას რა ერქმევაო? მე ვუთხარი, რა უნდა ერქვას? მთელ ფილმს ჰქვია „წიგნი ფიცისა“.
– არა, მაინც ახალი ეპოქა იწყება და იქნება რამე დაგვემატებინაო. ამ დროს ბიძინა კვერნაძე ჩაერია საუბარში: მაშინ იცი, რა ვქნათ? მოდი დავარქვათ „ფიცი მწამს ბოლო მაკვირვებს“.
ერთი რუსი ქალი თავისი აღტაცებით სულს ართმევდა გურანდა გაბუნიას – ეს რა ლამაზი ქმარი გყავს, რა წარმოსადეგი, მშვენიერი და თანაც როგორი წყნარი და მშვიდიო… – დიახ, ქალბატონო, ოთარი ისეთი წყნარია, ისეთი მშვიდი… თავის სიცოცხლეში, როლების გარდა, ერთი ხმამაღალი სიტყვა არ უთქვამს, – დაუღალავად უმეორებდა გურანდა.
და ერთხელაც გურანდა გაბუნიას ესმის ამ ქალბატონის ხმა… – უშველეთ!… ახრჩობს!.. – ვინ, ვის, სად?! – თქვენი ქმარი ვიღაც კაცს ზღვაში ახრჩობს!.. – დაახრჩობს, – თავზარი ეცემა გურანდას და გარბის.
მიუსწრო და როგორც იქნა, ხელიდან გამოსტაცა ის უბედური. თურმე, ეს არავის მცნობი და ყველასთვის უცნობი რუსი, ძალიან გაბრაზებულა, ამ ზღვის ნაპირზე – საგზურთან ერთად, თავისთვის ნაყიდი რომ ეგონა, ქართველების სიმრავლე-სილაღით და გაცეცხლებულ გულზე ეს მდუმარედ მოსიარულე, ცისფერთვალება მეღვინეთუხუცესიც თავისიანი ჰგონებია.
ამიტომაც, როგორც თანამზრახველს, ისე გამოტყდომია: რა კარგი იქნებოდა აქაურობა, ეს ქართველები რომ მოისპობოდნენ აქედანო… – აჰა… ქართველები საკუთარ მიწაზეც შენ გიშლიან ხელსო და… პირდაპირ ზღვაში უკრა თურმე თავი და აღარ უშვებს, – ისეთ ადგილას გაგაგზავნი, ქართველებისგან სამუდამოდ დაისვენებო.
ავტორი: გიორგი გაჩეჩილაძე
