გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კაჭრეთში მცხოვრებ რძლებს _ ნელი მაზანიშვილსა და დალი ფროდიაშვილს იმ თონის პირთან ვესაუბრეთ, სადაც დიდ დროს უთმობენ ზედმიწევნით ერთნაირი ფორმისა და სილამაზის ლავაშების ცხობას. რომ არ უყურო, გეგონება, ქარხნული წესით მომზადებული დედას პურებია.
პური მეპურემ უნდა გამოაცხოსო, ასე ესმით _ პური ყველა ოჯახის დიასახლისმა უნდა გამოაცხოს. ამის საჭიროება, ნებისმიერი ოჯახის ქალს, როგორი უზრუნველი ცხოვრებაც უნდა ჰქონდეს, მაინც დაუდგებაო, _ ამბობენ. ხუმრობენ კიდეც, თონეში პურის ჩაცხობა, ჩვენი ახალგაზრდობის დროს, აუცილებელ საოჯახო საქმედ ითვლებოდა, ახლა უფრო მოდური ელფერი შეიძინა, მაგრამ არაა ადვილი ამ მოდის მიდევნაო…
_ თონეში ცეცხლის დანთება, მომზადება და მერე პურის ჩაკვრა მარტივი არ არის. სასიხარულოა, რომ დღეს ახალგაზრდები სწავლობენ პურის ცხობის მამაპაპურ ხელოვნებას და ცდილობენ ყველა წვრილმანი წესი აითვისონ. ჩვენც გვიხარია, პურის ცხობას სხვა მადლი აქვს, ღვთის სამსახურია, შვილო, დედასია, _ ამბობენ რძლები, რომელთა მონაყოლით, სიამტკბილობაში გავლილი წუთისოფლის უმეტესი ნაწილი, სწორედ პურის ცხობას და შვილების დაზრდას მიუძღვნეს. ახლა შვილთაშვილებიც ჰყავთ და სიცოცხლე ამიტომაც უხარიათ.
ნელი მაზანიშვილი:
_ ჩვენს სოფელს მახარაძე ერქვა, ახლა ზემო კაჭრეთი ჰქვია. აი, იქედან გავთხოვდი აქ, დიდ კაჭრეთში. დიასახლისობაც აქ ვისწავლე და თონეში პურის კარგად ჩაკვრის ხელოვნებაც. ქალს ისე არაფერი შვენის, როგორც “დედას პურის” კარგად გამოცხობა და კიდევ უფრო ლამაზად სტუმრისთვის მირთმევა. ასე გვწამს ჩვენ პურ-ღვინის მადლის. ისე, კი, შვილო, დღეს პურის ცხობით ხელს რატო დაიწვავს ადამიანი?! 21-ე საუკუნეა, ყველაფერი გამზადებული იყიდება. თუმცა, შენ ჭერქვეშ და ეზოში გამომცხვარს, არაფერი სჯობს. თონეში ცხობის ხელოვნება არ უნდა დაიკარგოს. სოფელში მცხოვრებ კაცს, კარგია, ოჯახში თონე თუ ექნება. ახლა ინტერესდებიან _ ხიბლი აქვს. ლავაშების მცხობელი სულ უნდა იყოს ამ დალოცვილ ქვეყანაში.
დალი ფროდიაშვილი:
_ სიმართლე რომ გითხრათ, იცით, როგორ ვაცხობთ მე და ნელი გემრიელ და სულ ერთნაირ ლავაშებს თუ ნაზუქებს? ერთი ხმამაღალი სიტყვა არ გვითქვამს ერთმანეთისთვის რძლობაში, ისე გავლიეთ უკან მოტოვებული დრო. თონესთან ხშირად ვტრიალებდით, არც გულის სითბო გვაკლდა და არც ცეცხლისა! აი, ეგ არი. გემრიელად ყოფნამ გვაცხობინა გემრიელი ლავაშები და დღესაც ასე გრძელდება. ახლა კაჭრეთის სასწავლო დაწესებულების კუთვნილ თონე-საცხობში ვმუშაობთ, შაბათ-კვირის გარდა, აქ ვართ. სახლში რომ კარგად ვაცხობდით, აქ იმიტომ მოგვიყვანეს. თავს ხო არ შევირცხვენთ, ამ ნაზუქების გულსაც ისე გულითა ვდებთ ცომში, რომ უფრო გემრიელს ვერსად მიირთმევთ!
რძლების ნაამბობის დედააზრი, პური მეპურემ უნდა აცხოს, კარგ გამოცხობას კიდევ მარტო ცეცხლის სითბო კი არა გულის სითბო ჭირდებაო, ადამიანურობის, ოჯახის წევრთა ურთიერთდამოკიდებულების სამაგალითო ხასიათის გამოვლინებაა, რაც ასე შვენით ჩვენს რესპონდენტ ქალბატონებს. ვუსურვებთ, დიდხანს ეცხოთ დედას პური!
