ვაქცინის გაკეთების გადაწყვეტილება უფრო მეტად იმ ფაქტმა მიმაღებინა, რომ საქართველოში კორონავირუსით ათასობით ადამიანი გარდაიცვალა, მათგან არა ერთი ჩემი მეგობარი, ნაცნობი ან სრულიად უცნობი იყო ჩემთვის.
მიუხედავად იმისა, რომ მძიმე საინფორმაციო ომში გვიხდებოდა ბრძოლა, მაინც მივიღე გადაწყვეტილება: აუცილებლად უნდა ავცრილიყავი.
საქართველოში პირველად „ასტრა-ზენეკას“ ვაქცინა შემოვიდა, რომლითაც სამედიცინო პერსონალის აცრა დაიწყეს, მაგრამ, შეიძლება ითქვას, ეს პირველი მცდელობა უფრო უიმედობას იწვევდა ადამიანში, ვიდრე სტიმულს. შემდეგ „ფაიზერის“ ვაქცინა შემოიტანეს _ აქ უკვე იმდენად დიდი აქტივობა იყო, რომ დარეგისტრირებაც ვერ მოვახერხე. ამის შემდეგ კი ჩინური ვაქცინების შემოტანის დრო დადგა.
კამათი და აზრთა სხვადასხვაობა ისევ გრძელდებოდა. სოციალურ ქსელში გააქტიურდნენ ბოტები, ტროლები, დეზინფორმაციის გამავრცელებლები (მოკლედ, სოციალური ქსელი მგონი ჩვენს მთავარ სახლად იქცა).
დარეგისტრირება “სინოვაკზე“ მოვახერხე. ერთი ის ვიცოდი, რომ 260 000 000 ადამიანი აიცრა ამ ვაქცინით და ეფექტურობით “ფაიზერს“ არ ჩამოუვარდება.
დარეგისტრირების შემდეგ მიდის პატარ-პატარა ბრძოლები საკუთარ თავთან _ ტელეფონით უკავშირდები იმ ადამიანებს, ვინც ამ საკითხებშია გარკვეული, ფეისბუქზე და გუგლში ეძებ ინფორმაციებს. ერთი მხრივ, კარგია, რომ გინდა ინფორმირებული იყო, მაგრამ ამავე დროს ძალიან იღლები.
ამ ფორიაქში და დაძაბულობის ფონზე ის დღეც მოდის, რომელსაც ელოდებოდი და ბევრ ადამიანს უმტკიცებდი, რომ ვაქცინა გვიცავს, ვაქცინა აუცილებელია, ვაქცინა გადაგვარჩენს.
28 მაისს, დილის საათებში თმადავარცხნილი, მოწესრიგებული, დამშვიდებული გავედი სახლიდან. მანამდე, ტრადიციულად წნევა გავიზომე _ 110/70 მქონდა. ეს ჩემთვის დამამშვიდებელი ციფრებია და კლინიკაში წავედი.
სოფლის ცენტრში ნაცნობმა გამიჩერა მანქანა. ვისაუბრეთ. ვუთხარი, რომ აცრას ვაპირებდი. შემაქეს. ამის შემდეგ ყველაზე აქტუალური კითხვის დასმის დრო დადგა: “რაფერ ხარ?“ „ცოლი მეიყვანე?“ ეს ტრადიციული კითხვაა და ნერვებზე არ იმოქმედა. “არა. დავაგვიანე ხომ?!“ _ შევუბრუნე კითხვა. “რეიზა, ბიძია, აფერი ასაკი შენ გაქვს. აგერ, შენც იცნობ იმ კაცს, 63 წლის ასაკში რომ გააკეთა ბიჭი.“
გავიცინეთ. მძღოლმა ხმა აუწია მაგნიტოფონს _ ფრეკ სინატრას “MY WAY“ ბოლომდე არ იყო დასრულებული, რომ“მედალფაში“ ეზოში რომ შევედით.
აცრაზე დილის 11:50-ზე ვიყავი ჩაწერილი. დაახლოებით ხუთი წუთის დაგვიანებით გამოგვიძახეს “სინოვაკის“ ვაქცინაზე ასაცრელები. ოთახში ჩემს მეგობართან შორენა ღლონტთან ერთად შევედი.
მისალმების შემდეგ, ექიმის იწყებს ბლიც-გამოკითხვას _ სახელი, გვარი, ტელეფონის ნომერი, ასაკი, ხართ თუ არა ალერგიული… შემდეგი კითხვებიც იქნებოდა სავარაუდოდ, მაგრამ ამ კითხვის შემდეგ წარვუდგინე სამედიცინო დოკუმენტები _ მაგალითად თავზე გადაღებული კატეს პასუხი. შემდეგ ცოტა ხანს ჩემს ჯანმრთელობის პრობლემებზე ვისაუბრეთ და ჯანმრთელობა მისურვეს.
წნევის გაზომვის შემდეგ დადგა ვაქცინის გაკეთების დრო. შინაგანი ღელვა, ალბათ, მაქსიმუმზე იყო ასული, რადგან, მართალია, ნემსი ისე გამიკეთა იმ დალოცვილმა ექთანმა, რომ ტკივილი საერთოდ არ მიგრძვნია, საგანგებო ფოტოზე თვალები მაინც დახუჭული მქონდა.
აცრის შემდეგ იქვე ახლოს ინაცვლებ და 45 წუთი გიწევს ლოდინი. ამ ხნის განმავლობაში გვერდით ჩემი მეზობელი მომიჯდა, ცოტა წნევამ აუწია, მაგრამ „მედალფას“ თანამშრომლებმა რამდენიმე წუთში დაუსტაბილურეს.
ოთახში გრძელდებოდა აცრის პროცესი. ყველანი ერთმანეთს გულშემატკივრობს, საუბრობენ და ცდილობენ, 45 წუთი ისე გაიყვანონ, აცრის შემდგომ შესაძლო გართულებებზე არ იფიქრონ. ექიმები და ექთნები ყველა აცრილს ეკითხებიან, თუ როგორ გრძნობს თავს და ისევ თავიანთ საქმეს უბრუნდებიან.
15 წუთი არ იყო გასული, რომ “გურია ნიუსის“ დამფუძნებელმა ია მამალაძემ და რედაქტორმა გიორგი სიხარულიძემ სიურპრიზი მომიწყვეს _ კლინიკაში მომაკითხეს, ექიმების ნებართვით ასაცრელ ოთახში შემოვიდნენ და გამამხნევეს. მათ დამასწრეს ვაქცინის გაკეთება, ამიტომ ამ საქმეში გამოცდილები იყვნენ.
და ბოლო მთავარი _ ვაქცინაცია საშიში არ არის. ხოლო იმათ, ვისაც ჯანმრთელობის პრობლემა აქვს, ვურჩევ, ვაქცინის გაკეთებამდე ექიმებთან გაიარონ კონსულტაცია.
აცრა პასუხისმგებლობაა საკუთარი თავის, ახლობლების, ქვეყნის წინაშე _ როცა ვირუსი გიტევს, შენც უნდა შევუტიო და ყველამ კარგად გავაცნობიეროთ, რომ ვაქცინა გვიცავს!
