18 წლის ბეგი მამალაძე თბილისში ნუცუბიძის ფერდობზე ვერაგულად მოკლეს.
ახალგაზრდა შემოქმედი 2015 წლის 25 მაისს სისასტიკემ, გაუტანლობამ, გულქვაობამ და გულგრილობამ შეიწირა, თუმცა, მან თავისი შემოქმედების ირგვლივ არაერთი ახალგაზრდის გაერთიანება და საზოგადოების მახსოვრობასა და გულში ადგილის დამკვიდრება გარდაცვალების შემდეგაც შეძლო.
ბეგი წერდა სიმღერებს, ლექსებს, რეპით იყო გატაცებული. კარგად მღეროდა. არაჩვეულებრივად ხატავდა.
წელს, ახალგაზრდა შემოქმედი ოცდაოთხი წლის გახდებოდა.
„სიკეთით შემოდგა ფეხი ამ სამზეოში ბეგიმ 1996 წლის 2 დეკემბერს. სანამ გაჩნდებოდა, ჩემთან, სამშობიაროს ეზოში, ექიმი მოვიდა და სისხლის ჩაბარება მთხოვა. ბეგის დედას, მარიკას საკეისრო კვეთას უკეთებდნენ. ძალიან ვნერვიულობდი. სისხლი გავიღე, თუმცა, არც მარიკას და არც ბეგის არ დასჭირვებიათ, მაგრამ იმავე დღეს სხვას დასჭირდა და გადაუსხეს კიდეც ბეგისთვის დაუშურვებლად გაღებული სისხლი. მთელი ცხოვრებაც ასე გაატარა. დაუღალავად შეეძლო სიკეთის კეთება, ადამიანების გვერდში დგომა და დახმარება. პატარაობიდან უცნაური იყო ბეგი. განსხვავებული თავისი დამოკიდებულებებით. აღქმის და ფანტაზიის საოცარი უნარით დაჯილდოებული“,_ იხსენებს ბეგის დეიდა, ქალბატონი ნინო ზედელაშვილი.
წელს, ქვეყანაში შექმნილი ეპიდვითარების გამო, ახალგაზრდა შემოქმედის იუბილეს აღსანიშნავად კულტურული ღონისძიებები არ გაიმართა, თუმცა, დაიბეჭდა ბეგის რიგით მეორე წიგნი _ „მე ვხედავ“.
როგორც ბეგი მამალაძის ოჯახის წევრები ამბობენ, წიგნს სახელი შემთხვევით არ შეურჩიეს _ თავისი ასაკისთვის შეუფერებლად ბევრს ხედავდა ბეგი.
„ხანდახან მგონია, რომ საქართველოს ისტორიამ მის თვალწინ გაიარა. ყველა ტკივილი მის გულზე აღიბეჭდა. ბეგის ძარღვებში დაუდიოდა საქართველოს სიყვარული. სულ პაწაწინა იყო, მოვიდოდა თუ არა, ეზოდან მეხვეწებოდა: „ნინო დეიდა, ჩოხას ჩამაცმევ? „აზიასკებსაც“ ჩამაცმევ?“ გამოეწყობოდა, ხანჯალსაც დაიკიდებდა და საბრძოლო ყიჟინით დარბოდა სახლში“, _ იხსენებს ბეგის შესახებ საუბრისას ქალბატონი ნინო.
ქართველი პოეტი, პროზაიკოსი, საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის გენერალური დირექტორი, გიორგი კეკელიძე ბეგის შესახებ ამბობს, რომ პატარა ბიჭის ფიქრები მის ასაკს წინ უსწრებდა.
„ბეგი მამალაძე დიდი სევდის ავტორია. ერთი დაუკვირვებელი შეხედვით, ცოტა წარმოუდგენელიც კი არის, როგორ მოასწრო ასე პატარა ბიჭში ამხელა დარდმა ასე ღრმად ჩაბუდება. მაგრამ დაკვირვება, რომელსაც სწორედ მისი პოეზიის გაცნობა გვაიძულებს, იოლად დაგვანახებს, რომ ბეგის ფიქრები მის ასაკს შორს უსწრებდა.
ბეგის სული სხეულს ისედაც არ ეკუთვნოდა. ის სხვა სივრცეებს ელოდა და ამიტომაც, ასე წინასწარმეტყველურად, მაგრამ მსუბუქად შეეგება სიკვდილს, რომელიც, რუსთაველისა არ იყოს, თამაშად და მღერად უჩანდა.
„სიკვდილის შიში სულაც არ მთრგუნავს
და არც დედას ვთხოვ, ჩემზე იტიროს
და სიკვდილის წინ სულ ერთს ვთხოვ უფალს:
სახეზე სიომ გადამირბინოს!
ჩვენ აქ დავრჩებით წვიმის წვეთებად,
დავრჩებით ბოლო სტროფის ნაკვესში.
კაცად გვეცხოვროს, არა ღმერთებად,
ამოისუნთქეთ… ვიყოთ ნათელში!“
ბეგი დარჩა. ის დიდ და მნიშვნელოვან მაგალითად დარჩა და ეს კრებულიც ამის ნიშანია“,_ ამბობს კეკელიძე.
მწერალი დათო ტურაშვილის აზრით, ბეგი მამალაძეს რომ ეცოცხლა, კარგი მწერალი გახდებოდა. მას დრო სჭირდებოდა, რომ მაქსიმალურად გამოეყენებინა ნაბოძები ნიჭი.
„ვისაც უნახავს ბეგი მამალაძის ნახატები, ან წაუკითხავს მისი ლექსები და მოთხრობები, ალბათ, ჩემსავით გაბრაზდება ამ ფაქტით და ყოველთვის ექნება საშინელი სინანულის განცდა უდროოდ შეწყვეტილი სიცოცხლის გამო. არადა, სწორედ დრო იყო მთავარი, რაც ბეგის ესაჭიროებდა, რომ მაქსიმალურად გამოეყენებინა ეს უხვად ნაბოძები ნიჭი და ჩანაწერებისგან შეექმნა ნამდვილი პროზა და ლექსებისგან კი ნამდვილი პოეზია. ბეგი მამალაძე რომ ძალიან კარგი მწერალი გახდებოდა, როგორც მისი მკითხველი, დარწმუნებული ვარ და მისი ნახატები კი, ახლაც ისეთი მომაჯადოებელია ჩემთვის, რომ ამ შთაბეჭდილების გადმოცემა მიჭირს. მეტიც, ისიც კი დაუჯერებელია და აუხსნელია ჩემთვის, თუ როგორ შეიძლება რომ ამ ასაკში, ასეთ სამყაროს ქმნიდე ან ხედავდე ასე და ნახატებს, მგონი, ცალკე კვლევა და სხვა ანალიზი ესაჭიროება და არა, უბრალოდ, აღფრთოვანება“, _ წერს ტურაშვილი.
ბეგის ლექსებსა თუ ნახატებში იგრძნობა ახალგაზრდა შემოქმედის საფიქრალი და სატკივარი.
„დილას ცა შეტიალდა. მამალმა მეორედ იყივლა. თბილისში მზე რომ ამოდის, ცუდ ხასიათზე ვდგები, მაგრამ აქ გურიაში ჩოხატაურის სოფელ ხევში დღე ხალისიანად იწყება“, _ ასე იწყებს ბეგი მამალაძე მოთხრობას „ჩემი სოფელი“, საიდანაც ვიგებთ, რომ თბილისი ბეგისთვის იყო ქალაქი, სადაც სიყვარულის და სიკეთის დანახვა სურდა.
პოეტი მანანა ჩიტიშვილი ეხმაურება ლექსების კრებულს „მე ვხედავ“.
ჩიტიშვილის თქმით, ყოველი წიგნი ავტორის ხელახალი დაბადებაა.
„ეს ჯერ კიდევ ყრმა და თავის ასაკისთვის უჩვეულო სიღრმით მოფიქრალი ჭაბუკი ავტორიც ხელახლა დაიბადება, ოღონდ უკვე მკითხველთა გულებში, მათ სიყვარულში. კეთილი გზა და დიდი სიცოცხლე ვუსურვოთ კრებულს, ცრემლთან ერთად სიხარულს რომ მოგვრის მკითხველთ“.
გამოვა თუ არა გაყიდვაში „მე ვხედავ“, იქნება თუ არა შესაძლებელი წიგნის შეძენა, მანამდე ვიდრე პანდემიის გამო დაწესებული შეზღუდვები მოიხსნება და ლიტერატურული მაღაზიები მუშაობას გაანახლებენ? _ ამ კითხვებს „გურია ნიუსთან“ ბეგის დედა, ქალბატონი მარიკა ზედელაშვილი პასუხობს.
_ წიგნი დაიბეჭდა ნოდარ დუმბაძის გამომცემლობა და ლიტერატურულ სააგენტოში ბეგი მამალაძის სახელობის კულტურულ-საგანმანათლებლო ფონდის („ჩემი საქართველო“) დაფინანსებით. სამწუხაროდ, პანდემიის გამო დაწესებული შეზღუდვების მოხსნამდე წიგნი ვერ გამოჩდება ლიტერატურული მაღაზიების თაროებზე, მაგრამ ფონდმა შეიძლება ორგანიზება გაუკეთოს ონლაინ გაყიდვას. პანდემიის გამო ვერ აღვნიშნეთ ბეგის დაბადების დღე მასშტაბური ღონისძიებით, მაგრამ ამ წიგნის დაბადებამ მაინც ახალი ფურცელი გადაშალა ბეგის ბიოგრაფიაში, რაშიც დიდი წვლილი მიუძღვის ბეგის პირველი წიგნის შემდგენლებს _ ჩემს დას, ნინო ზედელაშვილს და მის ქალიშვილს, თაკო კერესელიძეს. მათმა დაუღალავმა შრომამ სურვილი აუხდინა ბეგის გულშემატკივრებს, რაც მისი გარდაცვალების შემდეგ დღემდე არ განელებულა.
იმედი მაქვს, პანდემიის გამო დაწესებული შეზღუდვების გაუქმების შემდეგ წიგნის პრეზენტაცია შედგება თბილისსა და ჩოხატაურში და ეს წიგნი ღირსეულ ადგილს დაიკავებს ბეგის თაყვანისმცემლების წიგნების თაროებზე.
