ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნარუჯაში მცხოვრები ელიკო და რამაზ კალანდაძეების ოჯახი, დიდი ხანია, უსამართლობის წინააღმდეგ იბრძვის და როცა ვერაფერს გახდნენ, საგანგებო წერილით ოზურგეთის მაჟორიტარ დეპუტატს საქართველოს პარლამენტში, არჩილ თალაკვაძეს და უმრავლესობის ლიდერს, გიორგი ვოლსკის მიმართეს.
_ პასუხი იგვიანებს, მომეშველეთ ჟურნალისტები! დიდი კაცისგან პატარის ჩაგვრის მარადიული ფილოსოფია ჩემზეც საუკეთესო მაგალითია! ნარუჯაში ვცხოვრობ, საკარმიდამო ფართობთან მიმდებარე 6 ათას კვმ. მიწის ნაკვეთის დაკანონებას, რომელზეც თხილი და ჩაის მაქვს გაშენებული და თავის რჩენის ერთადერთი საშუალებაა, რა ხანია, ვითხოვ. უცებ კი აღმოჩნდა, რომ ვიღაცას 22 ჰა მიწის ფართობი არ ეყო და ეს ერთი მტკაველი მიწა წამგლიჯა! მიწის შვილს მიწას მართმევენ “საჰაერო თავდასხმით მზომავი” მძარცველები! _ სახელმწიფოვ, დამეხმარე! ყველა დამეხმარეთ! _ ასე იწყებს “გურია ნიუსთან” საუბარს რამაზ კალანდაძე და მეუღლესთან, ელიკო კალანდაძესთან ერთად გვიამბობს აქ დასახლების და მერე მიწისთვის დავის ისტორიას.
როგორც კალანდაძეები გვიამბობენ, მათი მრავალრიცხოვანი ოჯახი ოდითგან ნარუჯაში, მშობლებთან ერთად, ცხოვრობდა. მათ სამი შვილი და ოთხი შვილიშვილი ჰყავთ. მრავალრიცხოვანი ოჯახიდან 2014 წელს ელიკო და რამაზი ცალკე გადავიდნენ საცხოვრებლად და შეიძინეს სახლი და აქ სულ 9 ათასი კვმ. სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ფართობით სარგებლობდნენ, სადაც გააშენეს სხვადასხვა ხეხილოვანები. ასევე, ჩაი და თხილი, როგორც თავად გვეუბნებიან, ძირითადი საარსებო წყარო (აქვე აღვნიშნავთ, რომ რამაზ კალანდაძე პირველი ჯგუფის მქონე, შაქრიანი დიაბეტით, ჰემოდიალეზზე მყოფი შშმ პირია, გაკეთებული აქვს კიდურის ამპუტაცია. ავტ.)
_ რაკი მიწის საკუთრებაში გაფორმების კანონი არ არსებობდა იმ დროისთვის, 2011 წელს მივმართე ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის ლეგალიზაციის სამსახურს და ვითხოვე ჩემი გაშენებული და შეღობილი მიწის ნაკვეთის ნაწილის, 6 ათასი კვმ. ფართობის ლეგალიზაცია. კომისიამ ადგილზე მითხრა, რომ ეს ნაწილი მეზობლად მდებარე სახელმწიფო ნაკვეთის შემადგენლობაშია. რადგან ნაკვეთი ჩემია, ნაშრომი მაქვს, შემოვღობე, ლეგალიზაციის კომისიამ დამამშვიდა _ მშვიდად იყავიო. ლეგალიზაცია მხოლოდ 3 165 კვ. მ ფართზე გამიკეთეს. ჩვეულებრივად გადავიხადე სახლთან ერთად ამ ნაწილში ფული. ხოლო დანარჩენ 6 ათას მეტრზე განვაგრძობდი საქმიანობას, სანამ ამ უბედურებას არ გადავეყარე. 2016 წელს ეს 6 ათასი კვმ. მიწის ფართი აღმოჩნდა შპს “ბლუბერის” 22-ჰექტრიან მიწის საკუთრებაში. დირექტორმა მამია ჯანაშიამ აქ თურმე მოცვის პლანტაცია გააშენა და ჩემი მიწაც თავის საკუთრებაში, ჩემს დაუკითხავად მოაქცია. შევხვდი ამ კაცს, როცა ჩემთვის ეს თავზარდამცემი ამბავი გავიგე. თავიდან მითხრა, რა პრობლემაა ეს ერთი მტკაველი მიწა, ჩამოვჭრი და მოგცემ, თუ გინდა, ხელწერილს დაგიწერო. მოისვა ჯიბეზე ხელი და მითხრა, უი, პასტა და ფურცელი არ მაქვს, კაბინეტში მოდი და იქ დაგიწერო. გავიქეცი მეორე დღეს და იქ მითხრეს, თბილისშია წასულიო (ჯანაშიას ამავე ფართობში აქვს დადგმული ადმინისტრაციული შენობა, თუმცა, იქ არავინ დაგვხვდა. ავტ.)… ასე მატყუებს ორ წელზე მეტია. მოტყუებასთან ერთად გვავიწროვებს, გვაშანტაჟებს, გვემუქრება. თურმე, ჰაერიდან მიუზომავს მთელი 22 ჰა და ზედ ჩემი ნაჯაფ-ნაწვალებიც მიუყოლებია. ცინიკური პასუხი, რომ ახლა მიწის ფართობის აზომვა თანამედროვე მეთოდებით, სივრცითი ზომვით ხდება, ჩემთვის რა ნუგეშია? ზემოდან გვღობავენ ჩვენს დაუკითხავად… ვინ უნდა გამცეს პასუხი ამ კითხვაზე, თუ არა ისევ მთავრობამ და სახელმწიფომ? ჩუმად ხომ არაფერი “მიჩალიჩია”? წლების მანძილზე ვითხოვდი ლეგალიზებას, ხელმისაწვდომი ფასის გადახდას შევპირდი, ეტლით დავგორავ და ისე ვშრომობ რიგებს შორის, რომ თავი გავიტანოთ და შვილიშვილებს ცოტა ხილი დავახვედროთ, როცა მოვლენ. გეკითხებით, სადაა სამართალი? დამეხმარეთ, მოგვეშველეთ, დაგვჩაგრეს! _ ემოციებს ვერ მალავს რამაზ კალანდაძე.
ჩვენი არაერთი ზარის მიუხედავად, შპს “ბლუბერის” მფლობელმა, მამია ჯანაშიამ არ გვიპასუხა.
“გურია ნიუსის” კითხვაზე, განხილვის რა სტადიაშია კალანდაძეების ოჯახის განცხადება, მოხდა თუ არა კონკრეტული მოკვლევა, მაჟორიტარი დეპუტატის ბიუროს ხელმძღვანელი, ლაშა ჭელიძე ჩვენთან ასეთ კომენტარს აკეთებს:
_ როგორც გაირკვა, რამაზ და ელიკო კალანდაძეები არსებული მიწის ნაკვეთს მოიხმარდნენ თვითნებურად. რეალობა ასეთია _ ფირმა, რომელიც ადრე ფლობდა აქ ვრცელ ტერიტორიას, დღეისთვის არ არსებობს! ხოლო ამ დღეისთვის არარსებულ ფირმას ეს მიწის ფართობი თავის დროზე სრული წესების დაცვით მიუყიდია შპს “ბლუბერისთვის” (?). ეს ყველაფერი აუქციონის წესით არის მომხდარი. საქმე შესულია ჩიხში. ყველა დეტალი მოვიკითხეთ. სამწუხარო რეალობაა. ახლა გამოდის, რომ კალანდაძემ უნდა უჩივლოს სახელმწიფოს და მიწის თავდაპირველ მფლობელს…(მიწის თავდაპირველი მფლობელის ვინაობის შესახებ არაფერია ცნობილი. ავტ.) სხვა ლოგიკური გაგრძელება ამ საქმეს არ აქვს. რა ვქნა? ერთადერთი ალტერნატივა, შესაძლოა, იყოს ის, რომ ფირმის კეთილი ნება თუ იქნება, მით უფრო, კალანდაძე ამბობს, რომ ასეთი საუბარი მათ შორის იყო, დათმოს ეს 6 ათასი კვმ. მიწის ფართობი, რომელზეც ოჯახს თხილი და ჩაის პლანტაცია აქვს გაშენებული და შემოსავლის წყაროს მათთვის მხოლოდ ეს წარმოადგენს. სხვა გზას, ვწუხვარ, მაგრამ ვერ ვხედავ, _ ამბობს ლაშა ჭელიძე.
კალანდაძე კი ამბობს, რომ თუ არაფერი გამოუვა, პროტესტის უკიდურეს ზომას მიმართავს.
_ ჯერ კიდევ ვიბრძვი. შემდეგ კი პროტესტის უკიდურეს ფორმას მივმართავ. რა ავადმყოფობას და შიმშილს მოვუკლავარ და რა ამ მტაცებლების უსაზღვრო მადას გადავუყლაპივარ?! ჩემი წვალების და ჩაგვრის ამბავი, მინდა, ქვეყანამ გაიგოს. დამეხმარეთ! პასუხს არ მაძლევენ. მიწის შვილი ვარ და დამტოვეთ, მამყოფონ მიწასთან! ეყოფა 21 ჰექტარზე მეტი ჯანაშიას და მის თანამზრახველებს. ჩემს ნაშრომში დამაყენონ ინვალიდი კაცი. კი ვსარგებლობდი, მაგრამ არ მიმიტაცებია. შემოსვლის დღიდან ვითხოვდი დაკანონებას, ყველანაირ გადასახადზე თანახმა ვიყავი, რეალური ფასის გათვალისწინებით. რა დავაშავე, რატომ გადამიარეს?! გააგებინეთ ჩემი ამბავი მთელ საქართველოს, _ გვევედრება ეტლში მჯდომი მშრომელი კაცი.
“გურია ნიუსი” თვალს მიადევნებს ყველა პროცესს, რომელიც კალანდაძეების სადავო საკითხის ირგვლივ განვითარდება.
