თეატრის კაცის სახელითა და სახალხო სიყვარულით მოსილი ხელოვანი

რაში მდგომარეობს ომარ ურუშაძის პოპულარობის ხიბლი და გამორჩეული პოზიცია, რომელიც მას  ხუთი ათეული წელია უცვლელად უჭირავს ქართულ თეატრალურ სივრცეში, რასაც დიდი სახალხო სიყვარული და პოპულარობა ახლავს?  _ ყველამ კარგად იცის, რომ მას სპეციალური უმაღლესი თეატრალური განათლება არ მიუღია. უსაზღვროდ ნიჭიერი კაცი, ბავშვობიდან მამის ხელმძღვანელობით ეზიარა ხელოვნებას _ ოჯახი, სადაც ხუთი ძმა განსაკუთრებული მისიკალური ნიჭით გამორჩეული დაიბადა, მამა, შალვა ურუშაძე ყველანაირად ცდილობდა,  შვილებში  ეს ნიჭი განვითარებულიყო და ასევე შრომის სიყვარულით ესაზრდოებინა ისინი. მამის მაგალითით გაზრდილი ბიჭები, როგორც გურულები იტყვიან, “გზას ეწივნენ”,  გურული სიმღერების საუკეთესო და ამავე დროს რთულ ვარიანტებს, როგორც წესი და ვალდებულება, ყოველდღიურად ამუშავებდნენ, თვითგანათლებისა და საკუთარ თავზე მუშაობით პროფესიონალიზმის მაღალ ხარისხს მიაღწიეს და სახალხო სიყვარული ახალგაზრდობიდანვე მოიპოვეს.  ხელოვნების სიყვარულით გამორჩეული ომარი კი ოზურგეთის თეატრში სამხედრო სამსახურიდან ჩამოსვლის შემდეგ მიიღეს და მას შემდეგ იქედან ფეხი არ მოუცვლია. 

_ აქ გავიზარედე, რა არ მასწავლეს, ცნობილი ხელოვანი რეზო სარიშვილი იყო ჩემი  გზამკვლევი თეატრალურ სამყაროში. ჯარში ყოფნის დროსაც  გარკვეულ წარმატებას მივაღწიე. მაშინ რუსულ არმიაში ვმსახურობდი. ბავშვობიდან ხელოვნების სიყვარულს ნაზიარები, იქაც გამოვიჩინე თავი. რა გამაჩერებდა, რომ არ მემღერა და  მეცეკვა? გიტარა, დოლი თუ ფანდური არ დამეკრა? ჩემ ირგვლივ სულ დიდი სიყვარული სუფევდა და მახარებდა მხოლოდ ის, რომ ადამიანებს ჩემი მოქმედებით ღიმილსა და სიყვარულს ვანიჭებდი.  ეს  კი რაღაცნაირ განწყობას ბადებდა ჩემში, არ ვიღლებოდი, არ ვდუნდებოდი. ადამიანებისთვის სიხარულის მინიჭებით ვტკბებოდი, _ აი , ასეთი განცდა მქონდა და დღესაც ეს მასულდგმულებს, _ ამბობს გურულების საყვარელი მსახიობი.

1966 წელს განსაკუთრებული თეატრალური და მუსიკალური მონაცემების მქონე ახალგაზრდა ომარ ურუშაძე, მეზობელის, ჟორა ლომთათიძის რჩევით, თეატრში მივიდა, სადაც დირექტორმა, ბეჟან ნაკაიძემ გამორჩეული მონაცემების მქონე ახალგაზრდა თეატრის დასში ჩარიცხა. ბატონი ომარი იხსენებს, რომ იმ დროისთვის უკვე მამა არ ჰყავდა, დუხჭირი დრო იყო და დირექტორის წინადადება, სწავლა გაეგრძელებინა თეატრალურ ინსტიტუტში, აუხდენელი დარჩა. თუმცა, თეატრში მოღვაწე დიდი მსახიობების გვერდით ყოფნამ მას გაცილებით მეტი მისცა. მით უფრო, თავად უსაზღვროდ მოწადინებული და დაინტერესებული იყო წინსვლისთვის. ვალოდია დოლიძემ, მიშა წიგნაძემ, შოთა დარჩიამ, ანა ანდღულაძემ და სხვებმა მაზიარეს დიდ ხელოვნებას, მათ გვერდით ვიღებდი ვმონაწილეობდი უამრავ სპექტაკლში  და სწორედ, მათი უდიდესი  წვლილია ჩემს მსახიობად და პიროვნებად ჩამოყალიბებაში, _ ამბობს მსახიობი. 

როლები როლებს მისდევდა და წლები წლებს ისე, რომ მსახიობს შემოქმედებითი პაუზა არასდროს ჰქონია.  კოხტაია  _ ა. ცაგარელის კომედიაში “რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ”; ყარამანი _ ა. გეწაძის პიესაში “ყარამან ყანთელაძე”.   ლუარსაბ თათქარიძე ილია ჭავჭავაძის “კაცია ადამიანიდან”, მსახიობის შემოქმედებითი მოღვაწეობის მწვერვალად არის მიჩნეული და თვითონაც ამბობს, რომ არაერთი მთავარი და ეპიზოდური როლი უთამაშია, თუმცა, ლუარსაბ თათქარიძის როლი ისე უყვარს, როგორც არცერთი! ნოდარ დუმბაძის “მე ვხედავ მზეს!”, რომელიც ვასო ჩიგოგიძის რეჟისურით დაიდგა, ომარ ურუშაძის შესრულებული ბეჟანას ადამიანური კეთილშობილების  უსაზღვრო სახე, მთელი სისრულით დაიხსომა და შეიყვარა მაყურებელმა. რაც შეეხება ოზურგეთის თეატრის საეტაპო სპექტაკლად აღიარებულ  ნ. დუმბაძის ნაწარმოებს _  “გამარჯობათ, ხალხო!” (რეჟისორი ვასილ ჩიგოგიძე),  სავიზიტო ბარათად იქცა საქართველოშიც და უცხოეთშიც.

_ აქ ვითამაშე ექიმის, მგზავრის,  წამყვანის როლი, ეს იყო ტრიუმფი! მოვიარეთ გერმანია, უნგრეთი, ბამი…  და კიდევ რომელი ერთი ჩამოვთვალო. თუმცა, მუდამ ვამბობ და ვიტყვი ერთს_ მე ამ თეატრმა,  ამ ადამიანებმა, წინა და ახლანდელმა თაობებმა შემაყვარეს ხელოვნება, თავიანთი დამოკიდებულებით მაქციეს ადამიანად, რომელსაც უსაზღვრო სიყვარული შეუძლია და გააჩნია უდიდესი ოპტიმიზმი. რომ არა ესენი, რა ფასი აქვს ცარიელ სპექტალს ან სიმღერას? დღესაც იმიტომ მომიხარია თეატრში და შინაგან მუხტსაც იმიტომ ვგრძნობ, რომ აქ ასეთი კოლექტივი მელოდება. ომარ ურუშაძეს 1988 წლის 4 დეკემბერს, როცა ოზურგეთის თეატრის  დაარსების 120 წელი აღინიშნა, ქართული თეატრალური ხელოვნების განვითარებაში გაღებული მნიშვნელოვანი წვლილისთვის მიენიჭა საქართველოს დამსახურებული არტისტის წოდება. 1994 წელს კი 50 წლის იუბილე, ისევე, როგორც ყოველთვის, მეგობრების კრებულით, სახალხო სიყვარულით აღუნიშნეს და მშობლიურ სოფელ ჭანიეთში, როგორც თვითონ ამბობს,  მიწის ნაკვეთი მისცეს, რამაც არანაკლებ გაახარა, ვიდრე მთელი თეატრალური მოღვაწეობის მანძილზე მიღწეულმა წარმატებებმა. გურულების საყვარელი მსახიობის ყველაზე დიდი ბედნიერება, 4 შვილი, 10 შვილიშვილი და ექვსი შვილთაშვილია და  წუთისოფლად ყოფნის რაობად სწორედ ეს  მიაჩნია _ ამბობს, რომ ღმერთმა მისი წარმატებული შემოქმედებითი კარიერა და სიცოცხლე ამ შეუფასებელი განძით დაასაჩუქრა და ამას ვერაფერი შეედრება! 

ოზურგეთის სახელმწიფო  თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი, ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე ვასო ჩიგოგიძე წარმატებულ, სახალხო სიყვარულით მოსილ მსახიობზე საკუთარ თვალსაზრისს გამოთქვამს:

_”საქართველოს დამსახურებული არტისტი ომარ ურუშაძე, ჩვენი ომისხანა, უნიჭიერესი კაცია,  კოლორიტი.  მას ძალიან უყვარას იუმორი, ხუმრობა და ჩვენ ამაში სხვა აზრს ვდებთ.  ჩვენი ომისხანა არის  ბუნებისგან  შემოქმედებითი ნიჭით ძალზე უხვად დაჯილდოებული.  როგორი საამო მოსასმენია მისი ჩახვეული კრიმანჭული, ჰარმონიული და ფრთიანია მისი სიმღერა, სიტყვა, ხალასი იუმორი.  უმთავრესი მისი ნიშა კი არის თეატრი! ის არის თეატრის კაცი!  სრულიად პატარა ბიჭი რომ მოვიდა აქ , გაიზარდა, შეეზარდა მას და დღეს სასახელოდ, ღირსეულად ატარებს თეატრის ბერმუხას სახელს. ისევე, როგორც ამას აკეთებდა ბატონი რომან ლომინაძე და თეატრის  სახელოვანი წინა თაობა! ის არის უდიდესი იმედი და სტიმული, საოცარი შთამაგონებელი ძალა და იმპულსი გააჩნია! დიდხანს სიცოცხლე მინდა, ვუსურვო! არ მოშლოდეს მშობლიურ თეატრში სიარული და მოღვაწეობა მას და მასთან შეხვედრა ჩვენ!”