დღეს მთელი საქართველო მარიამობას აღნიშნავს. ღვთისმშობლის მიძინების დღე, ანუ როგორც საქართველოში უწოდებენ – მარიამობა ყოველი წლის 28 აგვისტოს მთელს საქართველოში აღინიშნება და ამ დღის აღნიშვნის წესები და რუტუალებიც ერთმანეთისაგან ხშირად მკვეთრად განსხვავებულია. თუკი სოფლის ცენტრში დიდი ცეცხლის ანთება – ჭიაკოკონობა და „ავი სულების“ სახლიდან განდევნა მთელს საქართველოში აღდგომის ოთხშაბათს იმართება, სამეგრელოში ეს დღე მარიამობის ღამესაა და ძველი მეგრული წარმოდგენებით, სწორედ დიდი ცეცხლის დანთების შემდეგ ხდება წინასადღესასწაულო გარემოს არასასურველი აურისგან და „ბოროტო სულებისგან“ განწმენდა.
ძველ დროში 27 აგვისტოს ღამეს სამეგრელოში ჭიაკოკონობის მონაწილენი იცვამდნენ ჭრელ-ჭრელ ტანისამოსს, ამის გამო ამ ღამეს „ჭეჭეთობა“ ეწოდებოდა. „ჭეჭეთობა“ წარმოშობილია ჭრელ-ჭრელიდან. რაც შეეხება ჭიაკოკონობას, ყველა კუთხეს აქვს თავისი მოსაზრება. ზოგიერთი მას უკავშირებს ვენახის სხვლას. ზოგი კი ნარჩენების დაწვით მავნე ჭიების განადგურებას. სავარაუდოდ, ჭიაკოკონობა უნდა მოდიოდეს აბრეშუმის ჭიის სახელიდან. რადგან ჭია ქართულადაა, ხოლო კოკონი კი რუსულად. ეს თარიღი ზუსტად ემთხვევა აბრეშუმის პარკის აღებას, კოცონზე კი იმავე საღამოს წვავდნენ ნაგავს. რომელიც რჩებოდა ჭიის დაპურების შემდეგ.
მარიამობის დღესასწაულზე აღმოსავლეთ საქართველოში საკლავს აუცილებლად კლავდნენ, ოღონდ საკლავი მდედრობითი სქესისა უნდა ყოფილიყო. ცხვარს ან ხბოს. ხორცს დიდ ქვაბში ხარშავენ და მერე სტუმრებს და ახლობლებს უნაწილებენ. სუფრასთან საღვთო საკლავის ხორცის ჩამოტარება დიდი ლანგრებით იციან.
ხევში და მთიულეთში უხუცესს განსაკუთრებულ ნაჭრებს სთავაზობენ. უხუცესი პირველად სალოცავის სადიდებოს ღვთის სახელით იტყვის და მამაკაცებიც თითო ჭიქა ღვინით მოხეური მადლმოსილი სიმარტივით დაილოცებიან: „ხატო და ღმერთო, შეეწიე ყველა ქრისტიანს, ყველა მლოცავს, ხელი მოუმართე ყველა ადამიანს კარგ საქმეში!“.
სადღესასწაულო სუფრას სალოცავთან ახლოს შლიან. დიასახლისები გობში (ხის ვარცლში) ფქვილს ჩაყრიან და გუდნაობით (ცომის ზელაში გართობა) ერთობიან, კარგად მოზელილ საფუვრიან ცომში მონაცვლეობით მხალს და ხან კარტოფილიან და ყველიან გულს ჩადებენ, თავს მოუკრავენ და მრგვალად ტაფაში აცხობენ. ბლომად გამომცხვარ ხაბიძგინებსა და მხლოვნებს ჯვრულად ჭრიან და სადღესასწაულო სუფრაზე აწყობენ. სადღესასწაულოდ ბავშვებისათვის ცომის გოგლომების გამოცხობა იციან. გოგლომა ცომისგან გაკეთებული და გამომცხვარი ცხოველის ფიგურებია. აგოგლომება კი ერთგვარი ცომით ძერწვაა.
ფაქტია, რომ ქართული ღვინის ქვევრში დაყენების ტრადიციის მსგავსად, საქართველო სახალხო რელიგიური დღესასწაულების აღნიშვნის ტრადიციის უწყვეტობით გამოირჩევა. ანუ, იმას რასაც ქართველების წინაპრები, ვთქვათ, 1000 წლის წინ და კიდევ უფრო ადრე აღნიშნავდნენ, მათი შთამომავლები წყვეტის გარეშე დღესაც ცდილობენ პირვანდელი სახით აღნიშნონ. უნიკალურობა და გამორჩეულობა კი სწორედ ესაა!
წყარო:allwine.ge
