ანი დოლიძემ, რომელიც პატარა ასაკიდან ოცნებობდა, ჩოხატაურის საამაყო შვილი და მოცეკვავე გამხდარიყო, არჩევანი შეიცვალა და სუხიშვილებიდან დირიჟორობის გზას დაადგა.
ჩვენ ვესაუბრეთ ანის და გთავაზობთ გზას, რომელიც გოგონამ სუხიშვილებიდან დირიჟორობამდე გაიარა.
_ ანი, რა ასაკიდან დაიწყე ცეკვის შესწავლა და გარდა ცეკვისა, რით იყავი კიდევ ბავშვობაში დაკავებული?
_ 4 წლის ასაკში სუხიშვილების სტუდიაში ჩავირიცხე (ელო წერეთლის) ჯგუფში, 18-წლამდე ვიცეკვე და საოცრად საინტერესო ოჯახურ გარემოში ვიყავი. 9 წლის ასაკში, ხალხური სიმღერის შესრულებისას ბატონ გურამ შენგელიას მოწონება დავიმსახურე (ჩოხოსანთა საზოგადოების უხუცესთა საბჭოს წევრი, რომელსაც ასევე დიდი წვლილი მიუძღვის პატრიარქის ნათლულთა გუნდის ჩამოყალიბებაში) და პარალელურად, დავიწყე ხალხური სიმღერების შესწავლა.
ბატონი გურამის გვერდით დიდ დროს ვატარებდი და დღემდე, ჩემი გრაფიკიდან გამომდინარე, მაინც ვცდილობ, ხშირად ვიყო მასთან. როგორც საკუთარი შვილიშვილი, ისე ვყავარ. ამაყი ვარ, რომ თუკი სადმე ღონისძიება იმართებოდა, სადაც ბატონი გურამი და ჩოხოსნები იყვნენ, მეც აუცილებლად მათ გვერდით ვიყავი. სწორედ მაშინ მოვხვდი წიგნში,,ცოტნეიდელი’’ (ტომი IX, ნაწილი II, გვერდი 387-388). 12 წლისამ პატრიარქთან შევასრულე სიმღერა, სადაც ასევე წარდგენილი იყო ანსამბლი ,,საგალობელი’’ (8-9 წლის ასაკში ჩემი ძმა ბექაც ამ ანსამბლის წევრი იყო და მე, პატარა, დედის კალთაში ვიჯექი და იქიდან ვღიღინებდი).
_ ვისი დამსახურებაა, რომ სიმღერისადმი სიყვარული ასე გაგიღრმავდა და გაგიძნელდა თუ არა არჩევანის გაკეთება სიმღერასა და ცეკვას შორის?
_ ანსამბლის ხელმძღვანელმა ქალბატონმა მაია მიქაბერიძემ (ანსამბლ ,,მართვეს’’ ერთადერთი სოლისტი და ამჟამად, ასევე, ,,პატრიარქის ნათლულთა’’ გუნდის ხელმძღვანელი და თეატრალური უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი) ხელი მომკიდა და თქვა _ ,,ეს ჩემი გოგოა’’ და დღემდე მის გვერდით ვარ.
სწორედ საქმისადმი მისმა ასეთმა სიყვარულმა გამიღრმავა სიმღერის სიყვარული. პროფესიის არჩევის დრო როცა დადგა, ცეკვა იმდენად მიყვარს დღემდე და სიმღერაც, გამიჭირდა გადაწყვეტილების მიღება.
_ ალბათ, მშობლები ღელავდნენ მისაღები გადაწყვეტილების გამო…
_ დედა სულ ნერვიულობდა, რადგან პედაგოგები _ მუსიკისაც და ცეკვისაც თავიანთ სფეროში მხედავდნენ მომავალში. თუმცა, ჩემი გადაწყვეტილება, საბოლოოდ, მივიდა მუსიკამდე _ გადავწყვიტე თეატრალურში ჩამებარებინა.
_ დასახულ მიზნამდე მისვლა ძნელი იყო?
_ მიზანთან მისვლამდე ბევრი ვიშრომე, მაგრამ მიზანს მივაღწიე, 2019 წელს გავხდი თეატრალური უნივერსიტეტის სტუდენტი (ქართული-ხალხური და საეკლესიო გუნდის დირიჟორი-ლოტბარი), სადაც შემდგომში დაფინანსებაც მოვიპოვე.
_ რამე თუ გინანია?
_ ნიჭიერთა ათწლედში ვისწავლე 4 წელი და ვნანობ, რომ არ დავამთავრე. თუმცა, სუხიშვილების გამო ვეღარ ვასწრებდი სიარულს და მიზეზიც სწორედ ეს გახლდათ.
მაქვს უამრავი სიგელი, დიპლომი ცეკვის და მუსიკის სფეროში.
_ სამომავლო გეგმებზე რას გვეტყვი?
_ მინდა ძლიერი და მყარი ვიყო ჩემს პროფესიაში, რისთვისაც ყველაფერს გავაკეთებ. ბევრი შრომა არის ამისათვის საჭირო. თუმცა, ვფიქრობ, არასდროს არ უნდა დანებდე, სანამ საბოლოოდ არ დარწმუნდები საკუთარ თავში და შესაძლებლობებში.
ბედნიერი ვარ, რომ მყავს თავისი საქმის პროფესიონალი ლექტორები. ისეთები, როგორების არიან: ქალბატონი მაია მიქაბერიძე, ნინო სიხარულიძე, ბატონი დათო ცინცაძე, თორნიკე მანწკავა და სხვები… და რა თქმა უნდა ოჯახი, რომლის მხარდაჭერის გარეშე ძალიან გამიჭირდებოდა.
ჩემი ოჯახის ყველა წევრი მღერის: დედა, მამა, ძმა. ჩემი საყვარელი გურული ბებო, რომელიც ახლა 80 წლისაა. მისი გამორჩეული ხმის ტემბრი დღემდე მხიბლავს.
დღეს ანი დოლიძე იუბილარია _ მას 20 წელი შეუსრულდა.
ჩვენი ახალგაზრდული გაზეთი ულოცავს ანის დაბადების დღეს და წარმატებულ, ბედნიერ მომავალს უსურვებს.
