იყო დრო, როდესაც საქართველოში ფეხბურთი უდიდესი პოპულარობით სარგებლობდა და სტადიონებზე ზედმეტი ბილეთის შოვნის პრობლემა ყოველთვის იდგა. რასაკვირველია სპორტის ამ სახეობამ ხალხის სიყვარული არ დაკარგა, მაგრამ ქართული საფეხბურთო ოჯახის წევრებმა „მოახერხეს“ რომ დღეს თანამემამულეები „ბარსელონასა“ ან „მანჩესტერ იუნაიტედის“ პრობლემებით უფრო ინტერესდებიან ვიდრე ჩვენებური კლუბების ბედით.
საქართველოში ფეხბურთი რელიგიის დონეზე გახლდათ აყვანილი. ქვეყანა თბილისის „დინამოს“ ცხოვრებით საზრდოობდა. სიმართლე ითქვას და მოთამაშეები საკუთარი თამაშით ამ საყოველთაო სიყვარულს ნამდვილად იმსახურებდნენ.
დღევანდელ წერილში რამდენიმე ათეული წლის წინ მსურს რომ დავბრუნდე და იმდროინდელი რამდენიმე საინტერესო ისტორია გავიხსენო.
„დინამოს“ ფეხბურთელები „პიონერთა სასახლეში“ იმყოფებოდნენ ბავშვებთან შეხვედრაზე და მანქანები ზედ რუსთაველის გამზირზე ეყენათ, სადაც გაჩერება არ შეიძლებოდა.
გიორგი სიჭინავა შეხვედრიდან ცოტა ადრე გამოვიდა. ამ დროს მას მეგობარი შეხვდა და „ვოლგაზე“ მიყრდნობილებმა საუბარი გააბეს.
გამოიარა ავტოინსპექტორმა და სიჭინავას უთხრა: აქ მანქანის გაჩერება არ შეიძლება, გადააყენე, თორემ ნომრებს მოვხსნიო (იმ პერიოდში მოხსნილი ნომრების დაბრუნება დიდი პრობლემა იყო და „ურჩები“ ასე ისჯებოდნენ). სიჭინავა მაგარი „შაყირისტი“ იყო და ინსპექტორს უთხრა: მოხსენიო. ინსპექტორმა ნახევარი საათი იწვალა, ნომრები მოხსნა და სიჭინავას, რომელიც სახეზე ვერ იცნო, უთხრა: კაცი არ ვიყო, თუ ამ ნომრების დასაბრუნებლად არ გაწვალო, ისე, როგორც შენ მათი მოხსნისთვის მაწვალეო.
სიჭინავას გაეცინა და მიუგო, – ახლა ამ მანქანის პატრონი გამოვა და ყოფას გიტირებს. ეს მანქანა ჩემი კი არა, მიშა მესხისააო.
ერთი სიტყვით, ინსპექტორმა კიდევ ნახევარი საათი იმისთვის იწვალა, რომ ნომერი „11-11“ „ვოლგაზე“ მიემაგრებინა, რომელიც ლეგენდარულ მიშა მესხს ეკუთვნოდა.
თბილისელ ავტოინსპექტორებთან „პატარა კონფლიქტი“ ერთხელ ალექსანდრე ჩივაძესაც მოუვიდა.
მიხეილ ყაველაშვილი იხსენებს:
„საშა ჩივაძე ნასვამი მოდის მანქანით და პატრულმა გააჩერა. საბუთები მოსთხოვა. ბატონი ალექსანდრე ეუბნება:
– საშა ჩივაძე ვარ, გამიშვიო.
პატრულმა უპასუხა:
– ვერ გიცნობთო.
– რომელ წელს დაიბადეო, – ეკითხება პატრულს ჩივაძე.
– 1981–შიო, უპასუხა პატრულმა.
– მერე, შე დალოცვილო, მამაშენი „კარლ ცაისს“ „ბალეშჩიკობდაო“?!
ისე საკვირველია ადგილობრივმა „გაიშნიკმა“ თბილისის „დინამოსა“ და სსრკ-ის ნაკრების კაპიტანი რომ ვერ იცნო, საშა ჩივაძეს ხომ თავად ლეონიდ ილიჩ ბრეჟნევი სცემდა პატივს.
„ერთ-ერთ თამაშს საბჭოთა ნაკრების მონაწილეობით ლეონიდ ბრეჟნევი ესწრებოდა. მე ნაკრების კაპიტანი ვიყავი. თამაში რომ დასრულდა, ბრეჟნევმა თანაშემწეს ჰკითხა:
– კაპიტანი ვინ არის?
– ალექსანდრე ჩივაძე, – მიუგო თანაშემწემ და ჩემზე მიუთითა.
ბრეჟნევს კი არ დაუყოვნებია:
– опять усатый.“
აი, რევაზ ჩელებაძეს კი ერთი ხანობა სრულიად საქართველო „აძაგებდა“.
რეზო ჩელებაძე იხსენებს:
„ერევანში ცარიელ კარს რომ ბურთი ავაცილე, არარატის გულშემატკივართა გულის გასახარად, სამუდამოდ ჩაიწერა ისტორიაში. ამ შემთხვევიდან რამდენიმე ხანია გასული და სომხებმა ახალქალაქში დამპატიჟეს სათევზაოდ. იქ ერევნელი სტუმრებიც იყვნენ. სუფრა რომ გაიშალა, ჩემი მასპინძელი ერევნელ სტუმარს ეუბნება ჩემზე: იცი ეს ვინ არისო?
– როგორ არ ვიცი, ჩელებაძეა, ცარიელ კარში რომ ვერ გაგვიტანა. მაგის პატივსაცემად სტალინის ძეგლი მოვხსენით და მაგის დავდგითო“.
ალბათ დროა სპორტის სხვა სახეობებზე გადავიდეთ.
ოლიმპიური ჩემპიონი გიორგი ასანიძე ასეთ ისტორიას ყვება:
„ჩვენი კოლეგა-სპორტსმენები (არ დავაკონკრეტებ სპორტის სახეობას) გერმანიაში იმყოფებოდნენ შეჯიბრებაზე და ლუდის ფესტივალზე მოხვდნენ.
რას ხედავენ: გერმანელები ლუდს რომ დალევენ, ამ მშვენიერ ლიტრიან ბოკლებს იატაკზე ანარცხებენ და ამსხვრევენ.
უყურეს, უყურეს ჩვენმა ბიჭებმა ამ ვანდალიზმს და მასპინძლებს სთხოვეს – შეიძლება, ცარიელი ბოკლები წავიღოთო? წაიღეთო, – მხრები აიჩეჩეს გერმანელებმა.
ერთი სიტყვით, ბიჭებმა უზარმაზარი ჩანთები ბოკლებით აავსეს და სასტუმროში მოიტანეს. დილით კი, როდესაც გაიღვიძეს, რას ხედავენ – ირგვლივ ტბა დგას, ჩანთები კი ცარიელია. როგორც აღმოჩნდა, ბოკლები ყინულის იყო და გერმანელებიც ამიტომ ამსხვრევდნენ მათ.“
ცნობილი მოჭადრაკე ზურაბ აზმაიფარაშვილი ერთ შემთხვევას ხშირად იგონებს:
„კასპაროვის სტუდენტი რომ ვიყავი, შეკრებები კასპიის ზღვის სანაპიროზე მდებარე ერთ-ერთ დაბაში გვქონდა. გარი ფიზიკურადაც ვარჯიშობდა და, რა თქმა უნდა, ყოველდღე ცურავდა. ერთ დღეს ქარიშხალი ამოვარდა, ზღვა საშინლად ღელავდა, მაგრამ კასპაროვი მაინც შევიდა საცურაოდ და გაჰყვა ნავი. 45 წუთის შემდეგ რომ გამოვიდა, სულ ერთიანად იყო გათეთრებული. მოკლედ, ისეთი დაღლილი იყო, წყლიდან ძლივს გამოვიდა. მე დედამისს ვკითხე:
– ქალბატონო კლარა, ასეთ ამინდში წყალში რატომ შეუშვი-მეთქი.
ის კი მომიბრუნდა და მიპასუხა:
– აბა, სხვაგვარად კარპოვს როგორ უნდა მოუგოო?“
სპორტული მოგონებები სუმოთი დავასრულოთ.
პირველი ქართველი სუმოისტი ლევან ცაგურია („კოკაი“) ასეთ ისტორიას იხსენებს:
„ერთხელ ჩვენი კლუბის ხელმძღვანელობამ ყველა სპორტსმენი სწრაფმავალი იახტით ოკეანეში სათევზაოდ წაგვიყვანა. მგზავრობამ ისე ცუდად გამხადა, რომ ვთხოვე რომელიმე ვულკანურ კუნძულზე დამტოვეთ და უკანა გზაზე წამიყვანეთ-მეთქი. თხოვნა შემისრულეს, ერთ-ერთ კუნძულზე დამტოვეს და წავიდნენ. მითხრეს, 2-3 საათში დავბრუნდებითო. მივიხედ-მოვიხედე და ვხედავ, რომ ყოველ ნახევარ მეტრში კვერცხი დევს. ერთი სიტყვით, ის კუნძული კვერცხებით იყო მოფენილი. როგორც იქნა, თავისუფალი ადგილი მოვძებნე და ჩამოვჯექი.
არ გასულა რამდენიმე წუთი და ვხედავ, შორიდან თოლიების დიდი გუნდი მოფრინავს. უამრავი თოლიაა, თან განსაკუთრებულად დიდები. მათ კუნძულს ორჯერ შემოუარეს შემდეგ კი ჩემკენ წამოვიდნენ. ბევრი რომ არ გავაგრძელო, 3 საათი ვიგერიებდი მათ თავდასხმას. სულ დაკორტნილი-გასისხლიანებული ვიყავი. თურმე, ეს თოლიები იმ კუნძულზე ცხოვრობდნენ და იქვე მრავლდებოდნენ. მე კი მტრად მიმიჩნიეს. როცა ჩემები დაბრუნდნენ, ისე ვიყავი შეცვლილი, ვერ მიცნეს.“
[sexy_author_bio]
