ხვალ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა საკონსტიტუციო სასამართლოს ყოფილი თავმჯდომარის სადაო ქონებასთან დაკავშირებით გადაწყვეტილებას გამოაცხადებს.
სადაო ქონება მოქალაქე როლანდ ბლადაძეს 2004 წელს ჩამოართვეს, მოგვიანებით კი, საქართველოს ყოფილი პრეზიდენტის, მიხეილ სააკაშვილის გადაწყვეტილებით, ის სიმბოლურ ფასად, საკონსტიტუციო სასამართლოს იმჟამინდელ თავმჯდომარეს, გიორგი პაპუაშვილს გადაეცა. დავა ამ დრომდე სასამართლოში მიმდინარეობს.
„გურია ნიუსი“ სასამართლო სხდომის წინ, მოქალაქე როლანდ ბლადაძესთან ექსკლუზიურ ინტერვიუს გთავაზობთ:
_ბატონო როლანდ, ხვალ სასამართლომ თქვენს ჩამორთმეულ ქონებაზე გადაწყვეტილება უნდა გამოაცხადოს, რა მოლოდინები გაქვთ, იქნება თუ არა მართლმსაჯულება დამოუკიდებელი და პრინციპული? როგორც „გურიანიუსთან“ საუბარში თქვენმა მეუღლემ განაცხადა, ყოველ სხდომაზე მოსულ ოჯახს იმედგაცრუება აქვს. თქვენ რა მოლიდინები გაგაჩნიათ?
_მინდა მადლობა ვუთხრა საზოგადოებას და მედიას იმ დიდი ყურადღებისთვის, რომელიც ჩემი ოჯახის საქმეზე შექმნილია და არსებობს. 2004 წლიდან დღემდე, მთელი ოჯახით პოლიტიკურ ემიგრაციაში ვიმყოფებით. სახელმწიფომ 2013 წელს, ობიექტურად და მიუკერძოებლად განახორციელა საგამოძიებო მოქმედებები და დადასტურდა, რომ დანაშაული, რომლის საფუძველზეც ოჯახს ქონება ჩამოგვერთვა, მასთან არავითარი კავშირი არ გამაჩნდა. წინა ხელისუფლების მართლმსაჯულებაზე არაფერს ვიტყვი, თუმცა სამწუხაროა, რომ მოსამართლეები, რომლებიც წინა ხელისუფლების დროს, ამ საქმეში დარღვევებს ვერ ხედავდნენ, დღეს კვლავ განახლებული საქმისწარმოების პროცესში, ისევ განმხილველი მოსამართლის სტატუსით აღმოჩნდნენ. შეგახსენებთ, 2016 წლის ოქტომბერში, ჩვენ მოვახერხეთ და თბილისის სააპელაციო სასამართლოში, შევცვალოთ საქმის განმხილველი მოსამართლეები, რომლებსაც, ნამდვილად დიდი მორალური ტრამვა აქვთ მიყენებული ჩემი ოჯახისთვის. ჩვენ ყველას გვქონდა და გვაქვს იმედი, რომ 2012 წლის ცვლილებების შემდგომ, ახალი ხელისუფლება ბატონი ბიძინა ივანიშვილის მეთაურობით, შემდგომ პრემიერ–მინისტრების: ირაკლი ღარიბაშვილისა და გიორგი კვირიკაშვილის პირობებში, ყველაფერს გააკეთებდნენ, რომ ქონებაჩამორთმეულ მოქალაქეებს წართმეული დაბრუნებოდათ. სახელმწიფომ ნაწილობრივ აღმიდგინა სამოქალაქო უფლებები, როდესაც პროკურატურამ უდანაშაულოდ მცნო და ჩემს ოჯახთან ერთად, პრობლემის გარეშე მიხდება საქართველოში გადაადგილება, მაგრამ ამავე სახელმწიფომ, რომელიც სასამართლოში დღეს მიმდინარე დავის ერთ–ერთი მხარეა, არ ვიცი, რა მიზეზით, რა საფუძვლებით, პოლიტიკური მიზანშეწონილობიდან გამომდინარე თუ კიდევ რაიმე საფუძვლით, ვერ მოახდინა სამართლიანობის აღდგენა ჩემს ერთადერთ სახლზე, რომელიც ახლა არამხოლოდ მთელმა აჭარამ, არამედ მთელმა საქართველომ იცის, რომ წამართვეს. ამიტომაც, ოჯახი იმედგაცრუებული იქნება, ვიდრე ერთადერთ წართმეულ სახლს არ დაიბრუნებს. სასამართლო, მართალია, დღეს შედარებით თამამია, მაგრამ თამამი და პრინციპული არ აღმოჩნდა ყველა ის მოსამართლე, რომელიც 2012 წლიდან ახალი საქმისწარმოების პროცესში ჩემი ქონებრივი ინტერსების დაცვის განხილვას უზრუნველყოფს. სამწუხაროდ, თბილისის საქალაქო სასამართლომ მოსამართლე დიანა ფარქოსაძის ხელით, ჩემი სასარჩელო მოთხოვნები არ დააკმაყოფილა. მე არ შევალ ამ გადაწყვეტილების იურიდიულ დასაბუთებაში, მაგრამ გადაწყვეტილების იურიდიული მხარე იმდენად ბუნდოვანია, რომ ახალი ხელისუფლების პირობებში, სამართლიანობის აღდგენის ხელწერას დარტყმა ადგება. მე ვესწრებოდი სასამართლო სხდომებს უკვე სააპელაციო ეტაპზე და გამაჩნია ადამიანური მოლოდინი, რომ საქმის განმხილველი მოსამართლე, ბატონი მერაბ ლომიძე ღირსეულ და სამართლიან გადაწყვეტილებას გამოიტანს. თუ სასამართლოზე ზეწოლა არ მოხდა, ჩემი ჩამორთმეული ქონება უნდა დამიბრუნდეს.
_რა გაძლევთ იმის ვარაუდის საფუძველს, რომ სასამართლოზე შესაძლოა ზეწოლა მოხდეს. ვისგან ან რა არგუმენტებით მსჯელობთ მოსალოდნელ საფრთხეებზე?
_როდესაც პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვა დასრულდა, ჩვენ დავინტერესდით საქმისწარმოების მიღმა არსებული რეალობებით. პირველი, რაც ჩემმა იურისტებმა შეისწავლეს და გამოიკვლიეს, მოსამართლე დიანა ფარქოსაძის ქონებრივი მდგომარეობა იყო. აღმოჩნდა, რომ ერთ შემთხვევაში, მოსამართლე არ აკმაყოფილებს ბატონი გიორგი პაპუაშვილის საჩივარს სადავო ქონებაზე ყადაღის მოხსნის შესახებ, მეორე შემთხვევაში კი – სრულად აკმაყოფილებს. სწორედ ამ პერიოდში, ქონებრივი დეკლარაციების მიხედვით, მოსამართლის ოჯახი ყიდულობს თბილისში ბინას. იურისტებმა შეისწავლეს საკითხი და აღმოჩნდა, რომ ქალბატონი მოსამართლე, რომელიც თავის სამსახურეობრივ საქმიანობას ახორციელებს თბილისში, არ გააჩნია საცხოვრებელი ფართი და ასეთი ფართისთვის სახელმწიფოსგან არც ქირას ღებულობს. ლოგიკურად დაისმის კითხვაც: მაშინ სად ცხოვრობს ქალბატონი დიანა ფარქოსაძე, რომელიც ოფიციალურად, საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქორეთშია რეგისტრირებული. ჩვენ გაგვიჩნდა ვარაუდი, რომ შესაძლებელია ადგილი ჰქონოდა სავარაუდო კორუფციულ სამართალდარღვევას. ამიტომაც მივმართეთ იუსტიციის უმაღლესს საბჭოს და პროკურატურას საკითხზე რეაგირებისთვის. გარდა ამისა, მე ვითვალისწინებ იმას, რომ ბატონი გიორგი პაპუაშვილი, რომლის მიმართაც არავითარი პიროვნული შეუთავსებლობა არ გამაჩნია, თავისი საქმიანი და პროფესიული კონტაქტებით სამოსამართლო საზოგადოებაში, ალბათ, ამ საქმის მნიშვნელოვანი ბერკეტია. ასევე, ხელისუფლება საქმეში წარმოდგენილია საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სახით. ჩვენმა იურისტებმა საზოგადოებას უკვე აცნობეს, რომ ყველა სხდომაზე, ყველა დოკუმენტში, სადავო საკითხებთან დაკავშირებით, როგორც სამინისტროს, ასევე ბატონ გიორგი პაპუაშვილის წარმომადგენლებს, ერთიდაიგივე მოსაზრება გააჩნიათ. მე ვფიქრობ, რომ საქართველოში მართლაც შეიცვალა ვითარება და კანონის წინაშე ყველას თანასწორუფლებიანი სტატუსი უნდა ჰქონდეს. თუკი სასამართლო სიმართლეს გაამრუდებს, ვერც საზოგადოება მოიგებს ამით და ვერც ქვეყანა. ამიტომაც, საქმიდან მთლიანად უნდა დაიცალოს პოლიტიკური აქცენტები და ვიმსჯელოთ მხოლოდ მტკიცებულებებზე; მტკიცებულებებით კი, საქმეს მნიშვნელოვანი პერსპექტივა გააჩნია. გარდა ამისა, მე მაწუხებს ის გარემოებაც, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვა ხდება იმ პირობებში, როდესაც სასამართლოს თავმჯდომარე, ბატობნი ვალერი ცერცვაძე არის პიროვნება, რომელმაც თავის დროზე, 2004 წელს, პროკურატურის მინდობილობით, ჩემი ქონების კონფისკაცია მოახდინა. ძალიან ბევრი ფაქტორია, რომელსაც ჩემი წართმეული ქონების დაბრუნების საკითხზე, ბევრ იურიდიულ უხერხულობასთან და პრინციპებთან მივყავართ. მე კიდევ ერთხელ საჯაროდ მინდა დავაფიქსირო პოზიცია, რომ ჩვენ ყველას უნდა ვუთანაგრძნოთ იმ ავბედითი დროის გამო, სადაც კანონის უზენაესობა და ადამიანის უფლებები არ ფასობდა. მე მიმაჩნია, რომ ადამიანებს თავიანთ პროფესიულ ცხოვრებაში, შესაძლებელია ჰქონდეთ შეცდომები, მაგრამ უფალი ამ შეცდომების გამოსწორების და ზნეობრივი როლის დაბრუნების შესაძლებლობას ყოველთვის იძლევა. მიმაჩნია, რომ სწორედ ახლაა ის დრო, როდესაც უნდა დავივიწყოთ წარსული და ახალ ვითარებაში, მივიღოთ ღირსეული და პრინციპული გადაწყვეტილებები. 15 მარტის სასამართლოს გადაწყვეტილება იქნება მაგალითი, თუ რამდენად შეგვიძლია დავდგეთ საკუთარ პრინციპებზე მაღლა, მაგრამ არა კანონის მაღლა. ჩემი ოჯახი მხოლოდ და მხოლოდ წართმეულ ერთადერთ სახლს მოითხოვს. ნუთუ შეუძლებელია ამ ერთადერთი სამართლიანი მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა?!
_ბატონო როლანდ, რეალობა ასეთია, რომ შეცდომების და წარსულში მიღებული გადაწყვეტილებების გამო, დღეს თქვენი სახლის მესაკუთრე გიორგი პაპუაშვილია. როგორ წარმოგიდგენიათ, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, კანონის ფარგლებში, არ იქნება აღქმული, რომ გიორგი პაპუაშვილს, რომელთანაც ხელისუფლებას კარგი დამოკიდებულება არ აქვს, გადაცემული ქონების ჩამორთმევაში დაადანაშაულონ?
_რა თქმა უნდა, არა! ბატონი გიორგი პაპუაშვილი ჯერ კიდევ 2012 წლის დეკემბერში მიმართავდა ხელისუფლებას და ალტერნატიულ ფართს მოითხოვდა. რა თქმა უნდა, მე იურიდიულად არ ვიმსჯელებ, ვინ არის კეთილსინდისიერი შემძენი და არაკეთილსინდისიერი მესაკუთრე. მე აქცენტი მიდა გავაკეთო სხვა საკითხებზე. ნებისმიერ შემთხვევაში, გიორგი პაპუაშვილს უნდა მიეცეს ალტერნატიული ფართი. სახელმწიფოს ალტერნატიული ფართის გადაცემა, ან ბატონი გიორგი პაპუაშვილის, ან ჩემი ოჯახისთვის, თუკი დავას ევროსასამართლო არ გავაგრძელებ, აუცილებლად მოუწევს. მოცემულ შემთხვევაში, მე მიმაჩნია, რომ ალტერნატიული ფართი უნდა გადაეცეს გიორგი პაპუაშვილს, როგორც ყოფილ მოსამართლეს და ყოფილ საჯარო მოხელეს, რის გამოც, თავის დროზე, ჩემი ქონება გადაეცა. საქმეში, თქვენ იცით, რომ არსებობს მთავრობის განკარგულების პროექტი, რომელიც ითვალისწინებს პრივატიზაციის წესით სადავო ქონების ჩემი ოჯახისთვის დაბრუნებას. გაოცებული ვარ, რატომ არ მოხდა ამ შეთანხმების შესრულება, რომელიც პრემიერ–მინისტრმა ეკონომიკის სამინისტროს დაავალა და ვინ დაბლოკა პრემიერის მითითებები. ამიტომაც, მიმაჩნია, რომ თუკი ქონება ჩემს ოჯახს დაუბრუნდება, ხოლო გიორგი პაპუაშვილის ოჯახი მიიღებს ალტერნატიულ ფართს, ვინ და რატომ, რა საფუძვლებით თუ მორალური პრეტენზიით იტყვის, რომ ქონება ერთს ჩამოართვეს და მეორეს გადასცეს? 2004 წელს ქონება სწორედ მიხეილ სააკაშვილის მითითებებით ჩემს ოჯახს ჩამოერთვა. სახელმწიფომ ის უკანონოდ განკარგა. თუკი ვსაუბრობთ სამართლიანობის აღდგენაზე, მე ვიტყოდი კანონის უზენაესობაზე, ამ შემთხვევაში, სწორედ სასამართლოს აკისრია ის ერთადერთი როლი სახელმწიფოში, რომ კანონის წინაშე ყველას თანასწორობა და კანონის უზენაესობა უზრუნველყოს. ამიტომაც, მთელმა ქვეყანამ იცის, რომ ქონება უკანონოდ ჩამომართვეს, ხოლო მაშინდელმა პრეზიდენტმა, სამწუხაროდ, არც ბატონი გიორგი პაპუაშვილი დაინდო. სადავო ქონება სწორედ მას გადასცა, როგორც სასამართლოს თავმჯდომარეს და არა რომელიმე სხვა მოსამართლეს. იმ გადაცემული ქონებებიდან მხოლოდ ჩემი ჩამორთმეული სახლი იყო და არის სადავო. ამიტომაც, ვფიქრობ, რომ სახელმწიფო დღეს ხელი უნდა შეუწყოს დავის სამართლიან გადაწყვეტას. ჩემთვის არსებითი მნიშვნელობა, როგორც ქონებაჩამორთმეულისთვის, არ აქვს, თუ რა პოლიტიკური მიზანშეუწონლობა არსებობს მოქმედ ხელისუფლებასა და ბატონ გიორგი პაპუაშვილს შორის. ჩემი ქონების დაბრუნების საკითხი უნდა გადაწყდეს ამ შეხედულებების მიღმა. მე არ ვარ პოლიტიკოსი და შესაბამისად, ვერავითარ შეფასებას ვერ გავაკეთებ ბატონ გიორგი პაპუაშვილთან ხელისუფლების პოლიტიკური პრეტენზიების შესახებ. ვფიქრობ, რომ გიორგი პაპუაშვილიც და მისი ოჯახიც უნდა გათავისუფლდეს იმ მორალური წნეხისგან, რომელიც 2007 წელს მიხეილ სააკაშვილმა დააკისრა.
_თუკი სასამართლო 15 მარტს თქვენს საწინააღმდეგო გადაწყვეტილებას მიიღებს, რას აპირებთ?
_ვაპირებ გადაწყვეტილების გასაჩივრებას საქართველოს უზენაესს სასამართლოში. იმ შემთხვევაში, თუკი საკასაციო სასამართლოც ქვეყანაში ამ საქმეზე მართლმსაჯულების ღირსებას არ დაიცავს, სამწუხაროდ, მაგრამ ფაქტი იქნება, რომ მივმართავთ ევროსასამართლოს. ჩვენი ყველა სამართლებრივი მოქმედების შესახებ საქმის კურსშია ევროპული ინსტიტუციებიც. ადგილობრივი საელჩოები. ჩვენ ვაპირებთ უთანასწორო ბრძოლაში ყოფნას, ვინაიდან ღირსების აღდგენა და დაბრუნება, დღეს ჩვენი ყველაზე დიდი ამოცანა.
