ვახტანგ მარგალიტაძე “გურია ნიუსის” ოზურგეთის განყოფილებაში გვესტუმრა და საკუთარი პრობლემების შესახებ ისაუბრა.
როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, ოზურგეთის რაიონულმა სასამართლომ 2008 წლის 1 თებერვალს გადაწყვეტილება მარგალიტაძის სასარგებლოდ მიიღო, დავა კი მარგალიტაძესა და თ. ქუტიძეს შორის 2001 წელს დაიწყო და ფაქტობრივად, დღემდე გრძელდება.
სასამართლოს გადაწყვეტილებაში ვკითხულობთ, რომ მარგალიტაძემ სარჩელით სასამართლოს მას შემდეგ მიმართა, რაც ქუტიძემ წერილობითი ურთიერთშეთანხმება დაარღვია: “მან ერთობლივი საქმიანობის წარმოების მიზნით, 2001 წელს მოპასუხეს თ. ქუტიძეს 1000 ამერიკული დოლარი გადასცა. მოლაპარაკების თანახმად, ამ უკანასკნელმა მიკროავტობუსი შეიძინა და როგორც ურეკის, ასევე ოზურგეთი-სოფელ ოზურგეთის ხაზზე მუშაობდა. აღნიშნულ პირს მარგალიტაძისთვის ყოველთვიურად 200 ლარი უნდა გადაეხადა, ამასთან მანქანის ხარჯები მას უნდა გაეთვალისწინებინა”, _ ნათქვამია სასამართლოს 2008 წლის 1 თებერვლის გადაწყვეტილებაში.
როგორც “გურია ნიუსთან” საუბარში ვახტანგ მარგალიტაძე ჰყვება, აქედან სამი თვის შემდეგ, შემოსავლებიდან თავისი წილი 470 ლარი მოითხოვა: “მოპასუხემ ვალები მოიმიზეზა და დამპირდა, გადაგიხდიო, თუმცა მას შემდეგ, რაც ეს დაპირება არ შეასრულა, ავდექი და ჩემი ფულით ნაყიდი მიკროავტობუსი სახლში წამოვიყვანე. სარემონტო იყო, რაც 300 დოლარი დამიჯდა”, _ ამბობს იგი.
“ქუტიძემ არაერთხელ თხოვა, გაეტანებინა ავტომანქანა და მუშაობის პროცესში გადაუხდიდა მის წილ თანხას, რაზედაც მოსარჩელე მხარე დათანხმდა. ოღონდ სთხოვა, მოეყვანა ახლობლები და შეთანხმებულიყვნენ. მართლაც, ქუტიძემ 2002 წლის 31 იანვარს მიიყვანა ახლობლები მარგალიტაძის ოჯახში და წერილობითი შეთანხმება გააფორმეს, რომლის მიხედვით მოპასუხეს უნდა გადაეხადა მისთვის 1575 აშშ დოლარი, ავტომანქანის ღირებულების საფასური, 2003 წლის 1 იანვრამდე”, _ წერია სასამართლოს გადაწყვეტილებაში. აქვეა განმარტებული ფორსმაჟორული სიტუაციებით გამოწვეული გარემოებები. თუმცა, ეს არ გულისხმობს თანხის არგადახდას, არამედ ასეთის არსებობის შემთხვევაში, გადავადებაზეა საუბარი და ისიც 2003 წლის აგვისტოს ბოლომდე.
“ქუტიძე თანხას გადახდილად თვლის, რადგან მარგალიტაძეს მისცა 470 ლარი, მანქანის გარემონტებაში კი, მისი თქმით, 450 ლარი გადაიხადა და თურმე, 500 ლარი და 200 აშშ დოლარი, ვინმე დ. გობრონიძის ხელით გამოუგზავნა. თავის მხრივ, მარგალიტაძე ადასტურებს, რომ 200 დოლარი მიიღო, თუმცა უარყოფს, რომ მან სხვა თანხა, ან თავად ქუტიძისგან, ან კიდევ სხვისგან მიიღო. მოპასუხეს, შეთანხმებული თანხიდან გადასახდელი დარჩა 1375 ამერიკული დოლარი. მოსარჩელე მხარე უარყოფს, რომ საქმეში შავი სამყაროს ხალხი ჩარია და მეტიც, ამბობს, რომ მას ასეთებთან კავშირი არც ჰქონია და არც აქვს”, _ ვკითხულობთ გადაწყვეტილებაში.
თუმცა, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, თვით მოპასუხის ახლო ნათესავს, ვინმე კ. თავბერიძეს ჩაურთავს საქმეში გობრონიძე, რომელიც, მისივე ვარაუდით, საქმეს მოაგვარებდა. როგორც მოსარჩელე ამბობს, ის მხოლოდ იმით იყო დაინტერესებული, რომ კუთვნილი თანხა მიეღო. მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის ურთიერთობა იმდენად დაიძაბა, რომ სწორედ ამის გამო მიიღეს გადაწყვეტილება, საქმეში ე.წ. “შავი სამყაროს” წარმომადგენლები ჩაერთოთ. გობრონიძე მესამედ გაასამართლეს და იმ დროს, როცა აღნიშნულ საქმეს სასამართლო განიხილავდა, იგი სასჯელს იხდიდა.
“მოპასუხე სარჩელს არ სცნობს და განმარტავს, რომ არავითარ ერთობლივ საქმიანობაზე მოსარჩელესთან შეთანხმება არ ყოფილა. ის აღნიშნავს, რომ მარგალიტაძეს გადაუხადა 1 680 ლარი და არავითარი დავალიანება მის მიმართ არ გააჩნია. პირიქით, მოსარჩელემ საქმეში ჩარია შავი სამყაროს წარმომადგენელი _ უშუალოდ ისიც ემუქრებოდა მას და მის ოჯახს”, _ წერია განჩინებაში.
“განვიხილე რა საქმე, წარმოდგენილი მტკიცებულებები და მოვისმინე მხარეთა განმარტებები, მიმაჩნია, რომ სარჩელი საფუძვლიანია და იგი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო: სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ მხარეებს შორის თავიდან იყო შეთანხმება, ეწარმოებინათ ერთობლივი საქმიანობა. მიუხედავად მოპასუხის უარყოფისა, თვით მისი განმარტებიდან აშკარად ჩანს, რომ ადგილი ჰქონდა სწორედ ასეთ შეთანხმებას. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლის თანახმად, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებით, ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო, ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად. ამავე კოდექსის 935-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ სხვა რაიმეს არ ითვალისწინებს, შემოსავლები მონაწილეებს შორის ნაწილდება, მათი წილის შესაბამისად. ქუტიძე ვალდებული იყო გადაეხადა მარგალიტაძისთვის მანქანის ღირებულების საფასური 1 675 ამერიკული დოლარი 2003 წლის 1 იანვრამდე. მოპასუხის განმარტებით იკვეთება, რომ ხელშეკრულების დადებისას, მან იცოდა ნაკლის თაობაზე, თუ ასეთი არსებობდა, მაგრამ მაინც წაიყვანა ავტომანქანა და მუშაობა გააგრძელა. სასამართლო დადგენილად და დადასტურებულად ვერ ჩათვლის აგრეთვე, რომ მოპასუხემ სხვადასხვა პირების მეშვეობით გაუგზავნა თანხები მოსარჩელეს, რამდენადაც მარგალიტაძე აღიარებს მხოლოდ 200 დოლარის მიღებას, ხოლო რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მოპასუხის მიერ თანხის გაგზავნას და მოსარჩელის მიერ მის მიღებას, საქმეში არ მოიპოვება. გამომდინარე ყოველივე აღნიშნულიდან, სარჩელი საფუძვლიანია და იგი უნდა დაკმაყოფილდეს. მოპასუხეს უნდა დაეკისროს მოსარჩელეს სასარგებლოდ გარიგებით წარმოშობილი დავალიანების გადახდა 1 375 აშშ დოლარის ოდენობით ეროვნულ ვალუტაში, გადაწყვეტილების აღსრულების მომენტისთვის არსებული კურსით. მოპასუხეს, აგრეთვე, უნდა დაეკისროს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის თანხა 101 ლარის ოდენობით”, _ ვკითხულობთ სასამართლო გადაწყვეტილებაში.
მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნული გადაწყვეტილება 2008 წლის 1 თებერვალს მიიღეს და ამავე წლის 5 მარტს სააღმსრულებლო ფურცელი გაიცა, დღემდე მისი აღსრულება არ მომხდარა. ამის გამო, მარგალიტაძემ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნულ ბიუროს მიმართა, საიდანაც 2010 წლის 27 მაისს ასეთი შინაარსის წერილი მიიღო: “თქვენი 2010 წლის 19 მაისის განცხადების პასუხად გაცნობებთ, რომ აღსრულების ეროვნული ბიუროს შიდა ინსპექტირების სამსახურის ხელთ არსებული ფაქტობრივი მონაცემებით, არ დასტურდება აღმასრულებლის ქმედებებში საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნების სავარაუდო დარღვევის ფაქტები, რის გამოც, თქვენი განცხადების საფუძველზე დაწყებული სამსახურებრივი შემოწმება შეწყდა. დამატებით გაცნობებთ, რომ აღმასრულებლის მიერ, მიმდინარე წლის 20 აპრილს, დაყადაღებული და ძებნაზე იქნა დასმული თ. ქუტიძის სახელზე რეგისტრირებული ავტომანქანა, ამჟამად გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით, მიმდინარეობს სააღმსრულებლო წარმოება”, _ წერილს ხელს ამავე ბიუროს შიდა ინსპექტირების სამსახურის უფროსი არჩილ ნიკოლეიშვილი აწერს.
როგორც სააღმსრულებლო ბიუროს გურიის სამსახურის უფროსმა ნუგზარ ჯიქიძემ “გურია ნიუსს” უთხრა, შესრულებულია ყველა სააღსრულებლო მოქმედება, რასაც კანონი ითვალისწინებს: “მაგრამ იმის გამო, რომ მოვალე პირს არ გააჩნია ქონება ან/და სხვა შემოსავლები, რომლიდანაც შესაძლებელი იქნებოდა გადახდევინება, გადაწყვეტილების აღსრულება შეუძლებელია ამ დროისთვის”, _ თქვა ჯიქიძემ.
“ქუტიძის შვილი პოლიციაში მუშაობს, იურისტია და მან არ იცის, მე მერგება თუ არა ეს თანხა და ვარ თუ არა მართალი? აი, ასეთები მუშაობენ დღეს სამართალდამცავ სტრუქტურებში”, _ ამბობს მარგალიტაძე.
როგორც საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის ოზურგეთის წარმომადგენლობის იურისტმა ჯაბა ზერეკიძემ გვითხრა, სააღმსრულებლო წარმოების დაწყებიდან 5 წლის ვადაში, შესაძლებელია მიმდინარეობდეს სააღმსრულებლო წარმოება. თუ ამ დროის განმავლობაში არ დაკმაყოფილდა კრედიტორის, ანუ მოსარჩელეს მოთხოვნა იმ მიზეზით, რომ მოვალეს არ გააჩნია ქონება, რომლის მიხედვითაც შეიძლება მოხდეს გადახდევინება, ეს ფურცელი უკან უბრუნდება.
