მოქალაქეების სასჯელისგან გათავისუფლება ყოველთვის ვერ ჩაითვლება მათზე ზრუნვის გამოხატულებად და დადასტურებად, ხოლო როდესაც ეს კეთდება უშუალოდ საპრეზიდენტო არჩევნების წინ, ნათელი ხდება, რომ მავანნი პირობით მსჯავრდებულთა მრავალათასიანი კონტინგენტის პოლიტიკურ ინსტრუმენტად გამოიყენებას ცდილობენ. ეს მოსაზრება კიდევ უფრო გამყარდება, თუ გავიხსენებთ, რომ პრობაციონერებს მასობრივად იწყალებს ავტორი მოწოდებისა _ „არავითარი პირობითი სასჯელი! ყველანი ციხეში!“; იწყალებს პოლიტიკოსი, რომლის მმართველობის წლებში შესაძლებელი იყო, წვრილმანი დანაშაულობების ჩადენისთვის მოქალაქისთვის 41-წლიანი (!) პირობითი მსჯავრი მიესაჯათ; იწყალებს პრეზიდენტი, რომლის მმართველობის ბოლო პერიოდში პრობაციონერთა რაოდენობამ რეკორდულ ნიშნულს – 36 ათასს მიაღწია… როგორც ცნობილია, დასავლეთის ქვეყნის ლიდერები, თავისი უფლებამოსილების ვადის ბოლოს, შორსმიმავალი შედეგების მომტანი გადაწყვეტილებების მიღებას ერიდებიან და ამის გაკეთების უფლებას თავის პოლიტიკურ მემკვიდრეებს უტოვებენ. ამ ტრადიციისა და პრაქტიკის საწინააღმდეგოდ, მიხეილ სააკაშვილმა გადადგა ნაბიჯი, რომელმაც შეიძლება მნიშვნელოვანი სახელმწიფო ინსტიტუტის (კერძოდ, პრობაციის სისტემის) ფუნქციონირების სერიოზული შეფერხება გამოიწვიოს. უკვე დღესვე ცხადი გახდა, რომ პრობაციის ეროვნული სააგენტო ახლო მომავალში ვეღარ შეძლებს უამრავი ფსიქო-სარეაბილიტაციო თუ დასაქმების პროგრამის გახორციელებას, რომლებიც სწორედ პირობით მსჯავრდებულთა საზოგადოებაში რეინტეგრაციისა და განმეორებითი დანაშაულის პრევენციისკენ იყო მიმართული. ამასთან, პრეზიდენტის ამ გადაწყვეტილებით, სამსახურის დაკარგვის რეალური საფრთხის წინაშე აღმოჩნდა არაერთი კვალიფიციური სპეციალისტი, პრობაციის ოფიცრიდან დაწყებული და სოციალური მუშაკით დამთავრებული, ვისი მაღალი პროფესიონალიზმის წყალობით, წარმატებით ხერხდებოდა პირობით მსჯავრდებულთა რესოციალიზაცია და რეინტეგრაცია. არადა, ისინი წარმოადგენენ შუალედურ, გადაუჭარბებლად შეიძლება ითქვას, მაშველ რგოლსაც კი პრობაციონერებისთვის, როგორც პრეზიდენტი ბრძანებს, ცხოვრების „სუფთა ფურცლიდან“ დასაწყებად. შემაშფოთებელია ისიც, რომ არგუმენტაციის გარეშე, დაუსაბუთებლად პირობითი მსჯავრის გაუქმებით უქმდება ის შემაკავებელი ბარიერიც, რომელიც პრობაციონერებს, სასჯელის დამძიმების შიშით, უკანონო ქმედებებზე უარის თქმას აიძულებდა. ამდენად, მცდარია პრეზიდენტის და მისი ადმინისტრაციის წარმომადგენლების განცხადებები იმის თაობაზე, თითქოს პირობითი მსჯავრისა და ნასამართლეობის „ჯგუფურად“ მოხსნა დანაშაულის ზრდას არ გამოიწვევს და საზოგადოების უსაფრთხოებას არ დაემუქრება. 1 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ, სასჯელაღსრულების, პრობაციისა და იურიული დახმარების საკითხთა სამინისტრო გეგმაზომიერად და მიზანმიმართულად ატარებდა ლიბერალურ პოლიტიკას პირობით მსჯავრდებულთა მიმართ. ამის დადასტურებაა თუნდაც ის, რომ პრობაციონერთა რაოდენობა თითქმის ორი მესამედით შემცირდა… იმას, რომ პირობითი მსჯავრი და ნასამართლეობა, ხშირ შემთხვევებში, არ ითვლებოდა დამღად და შემაფერხებელ ფაქტორად, შემდეგი ფაქტიც ადასტურებს: მიმდინარე წელს, სამინისტროს ძალისხმევით, უკვე 70-ზე მეტი პირობით მსჯავრდებული დასაქმდა. აღსანიშნავია, რომ ბევრმა მათგანმა სამუშაო იშოვა სწორედ პროფესიული გადამზადების პროგრამების გავლის წყალობით, რისი საშუალებაც ახლო მომავალში პრობაციონერებს, პრეზიდენტის გადაწყვეტილების გამო, სამწუხაროდ, აღარ ექნებათ. რა თქმა უნდა, მისასალმებელია ყველა ის ნაბიჯი, რომლებიც პირობით მსჯავრდებულების საზოგადოებაში რეინტეგრაციას განაპირობებს, მაგრამ კატეგორიულად მიუღებელია ისეთი გადაწყვეტილებები და ქმედებები, რომლებიც ანგრევს და აფერხებს სახელმწიფო სტრუქტურების გამართულ მუშაობას, საფრთხეს უქმნის საზოგადოების, მისი სხვადასხვა სოციალური ჯგუფების კეთილდღეობას და უსაფრთხოებას.
