“იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა, ან რა უნდა ყოფილიყო, მაგრამ… იყო კაცი ღმრთაებრივი, განღმრთობილი, ღვთისნიერი. სახელად პაატა, გვარი მახარაძე, ფსევდონიმით “ბართოლომეო”…
ადამიანი სიჩუმე, თავმდაბლობა, სარწმუნოება, სიბრძნე, რომელმაც იცოდა, რომ ლაპარაკზე მეტია დუმილი, ხმაურზე მეტია სიჩუმე და წუთისოფელზე მეტია ზეცა, სადაც მარადიულობა მარადიულად მარადიულია. დიახ, შვიდჯერ შვიდ ბრუნვაში გვიმეორებდა ამას ეს სათნო სული, სანამ ამ ქვეყანაზე მიმოდიოდა უტყვად და ამავე დროს ასე მეტყველად… პაატა მახარაძე ღირსეული ოჯახის, უღირსეულესი შვილია. მან ნახევარი საუკუნე განვლო ამ ცოდვილ დედამიწაზე და ატარა ჯვარი, ადამიანთა სევდით დამძიმებული და ცდილობდა შეეხსენებინა ყველასთვის, რომ არაფერია ეს სიმძიმე, ქრისტეს სიხარულთან შედარებით, რომელსაც მიიღებ, თუ განჭვრეტ მას…
იგი კოსმიური ხედვებით გამოირჩეოდა. ასტრალში დაქროდა მისი მოაზროვნე გონება და ცდილობდა ჩამოეტანა და მიმოებნია მარგალიტებად თავის სპეტაკ, ალალი გულით დაწერილ ლექსებში. უხმაუროდ ხმაურიანი იყო ჩემი, ჩვენი პაატა… მისი გამორჩეული სიკეთე, სათნოება, სითბო ისეთი გადამდები იყო, მტერს მოყვარედ მოაქცევდა და მეგობრად გაიხდიდა… არ იყო ის ამქვეყნიური. ამას დიდი ხანია ვგრძნობდი და მახარებდა მისი წაუბილწავი, ქრისტესმიერი სულის განჭვრეტა.
შესაძლოა, ვინმემ იფიქროს, რომ სუბიექტური ვარ შეფასებისას, რადგან ყველამ იცის, რომ ჩვენ ვმეგობრობდით, მაგრამ ღვთის ხატი შემიძლია დავიფიცო, რომ ასე არაა… ობიექტურად ვაფასებ, ვაღიარებ მას, როგორც ჩემი სოფლის, ქვეყნის თუ მსოფლიოს ფენომენს, ღვთის ხატად და მსგავსად (თამამად ვციტირებ) შექმნილ ჰუმანურ ქმნილებას პაატას, რომელსაც თანდათან უფრო დააფასებს ადამიანთა მოდგმა, ვინც მის სულს მიეახლება წასაკითხად…
მეტს, ვგრძნობ, ვიდრე სიტყვებით გადმოვცემ. ამიტომ გთხოვთ ძვირფასებო, გაიცანით აწ გარდაცვლილი პაატა “ბართოლომეო” მახარაძე. ფსალმუნებივითაა მისი მონანული პოეზია და სული და დროა დაეწაფოთ. რადგან უფალი ადამიანების სახით მოდის და მჯერა, მისი ცხოვრება გამოცხადება იყო, ხოლო სიკვდილი მირაჟია… გარდასვლა, გარდასახვა… ის ახლა უფრო ახლოა. მე მას ვგრძნობ. თუ დაუახლოვდებით, ისიც მოვა და გაგამაგრებთ თავისი სპეტაკი შეგონებებით, ცხოვრების საცალფეხო ბილიკებზეც შეგეშველებათ.
პაატა, შენი ხსოვნა მარადიულია. მიყვარხარ მეგობარო!!!
მინდა შენგან ბევრი ვისწავლო და შევეცდები, ვნახოთ…
ჭირი იქა, ლხინი აქა… პაატა, შენ ზღაპარი ხარ, კეთილი დასასრულით” _ ეს სოფიო ღლონტის წერილია და უნიჭიერეს გურულ პოეტს ეძღვნება, ვისი საღამოც, ტრადიციულად, ლამაზად და მაღალ დონეზე ჩატარდა ლანჩხუთის შემოქმედთა მუზეუმში, რომლის უნიჭიერესი ხელმძღვანელი დარეჯან ბიწაძე, თანამშრომლებთან ერთად, ასეთი საღამოებით ლანჩხუთის საზოგადოებას აცნობს შემოქმედ ადამიანებს და ამით, ჩვენი თემურ ფირცხალაიშვილის სულსაც აცოცხლებს.
მორიგი ასეთი საღამო იყო თემურ ფირცხალაიშვილის სახელობის შემოქმედთა მუზეუმში, რომელიც ღირსეული ქართველისა და საზოგადო მოღვაწის, პოეტის პაატა მახარაძის შემოქმედებას მიეძღვნა.
საღამოს უძღვებოდა მუზეუმის მენეჯერი, ქართული კულტურის ამაგდარი, უკვე ნახსენები დარეჯან ბიწაძე. ღონისძიებას ესწრებოდნენ ლანჩხუთის მერი ალექსანდრე სარიშვილი, საკრებულოს თავმჯდომარე ბესიკ ტაბიძე, კულტურის დაწესებულებათა გაერთიანების და მერია-საკრებულოს თანამშრომლები, პედაგოგები, პოეზიის მოყვარული საზოგადოება, პოეტის დედა, და.
ღონისძიებაზე გაჟღერდა, რომ გურიის რეგიონში საფუძველი ჩაეყარა პოეტ პაატა მახარაძის სახეობის პოეზიისა და პროზის კონკურსს.
“ლანჩხუთმა დიდებულად უმასპინძლა პაატა მახარაძეს და ამ ფაქტით უზომოდ ბედნიერი ვარ. თემურ ფირცხალაიშვილის სახელობის შემოქმედთა მუზეუმში ისეთი სითბო ტრიალებდა და ისე სათუთად ეფერებოდნენ ჩემს ძამიკოს… დავრწმუნდი, რომ ჩემს ბრძენ ბართოლომეოს გარდაცვალება არ უწერია, ის ჩვენთანაა, ცოცხლებში.
დარბაზის დირექტორმა, უკეთილშობილესმა ქალბატონმა დარო ბიწაძემ იმოდენა სიყვარული დაგვახვედრა იქ და ისეთი ზღაპრული მასპინძლობა გაგვიწია, რომ გულწრფელად ვაღიარებ, საღამოს დამთავრება აღარ მინდოდა. რომ არა ის და მისი ბრწყინვალე თანამშრომლები, ჩემი ძმის საღამო ასეთი ლამაზი, ალბათ, არ იქნებოდა.
უკიდეგანო მადლობა ქალბატონ დაროს მოწვევისთვის, ლანჩხუთის მერს და მის შეკრულ გუნდს მობრძანებისთვის და ასევე ყველა იქ მოსულ სტუმარს ჩვენი დაფასებისთვის, სიყვარულისთვის.
სიმბოლური გახლდათ პაატას საღამო ლანჩხუთში, რადგან ერთი წლის წინ, ავტოავარიაში მოხვედრილმა ჩემმა ძამიკომ სწორედ რომ ლანჩხუთში დალია სული… საუბედუროდ, ვერ მოხერხდა მისი გადარჩენა”, _ ეს სიტყვები პაატა მახარაძის დას _ ბელა ბერკემერ-მახარაძეს ეკუთვნის.
ავტორი
