მანანა ჭელიძე საკმაოდ უჩვეულო წესით ცხოვრობს ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბახვში. კი არ ცხოვრობს, როგორც თავად ამბობს, თავისივე ხელით დარგულ, 240 ძირი ვარდის და ხუთჯერ უფრო მეტი სახეობის ყვავილების ნაირსახეობაში, ამავე ყვავილებივით ხარობს.
დღეს, შესაძლოა, ვერც ყვავილებით, ვერც დედმამიშვილის და უახლოესი ადამიანების სიყვარულით ვერავინ გააკვირვო და ვერც ააღელვო, თუმცა, მანანა ჭელიძემ იმდენი ქნა, რომ ბევრი აატირა სიყვარულთან ერთად, სიბრალულის და სინანულის ცრემლით. როგორც თავად გვეუბნება, მისი მისამართი სახლი, ეზო, ქუჩა, სალონი და სრულიად სამყაროა, ოღონდ თითოეულ ამ სიტყვას, წინ თავსართივით “სიყვარული” უნდა წაუმძღვარო.
_ დიახ, მე სადაც დავდივარ, სილამაზის ქუჩაა; მე სადაც ვცხოვრობ, სილამაზის კარმიდამოა; სადაც ვმუშაობ, სილამაზის სალონია და საერთოდ, სადაც ვარსებობ, ეს არის სილამაზის სამყარო, ჩემი ხალხი და ქვეყანა! _ გვეუბნება მანანა ჭელიძე და ერთი წუთით არ შეუძლია მშვიდად და ღიმილის გარეშე გაჩერდეს: _ ყვავილების ჯიშები და რაოდენობა არ მკითხო. არც კაქტუსოვნების. ვიცი მხოლოდ ის, რომ 420 ძირი მარტო ვარდი მაქვს. სახელი ნახევარზე მეტის არ ვიცი. თუმცა, რა საჭიროა? სილამაზე ჰქვია! მორჩა და გათავდა! დავდივარ და მთელი ცხოვრება ყვავილებს ვეძებ, მომაქვს, ვამრავლებ, კიდით ყურემდე, ოთხივე მხარეს, ყველა ნაგებობასთან თუ კედელთან ყვავილებია! ბიზნესმენი ვგონივარ ბევრს! თუმცა, ჩემი ბიზნესის სახელია “სილამაზის გაჩუქება”…
თუ რატომ ეძახის, საკუთარ ყვავილთა სამყაროში, თავის საქმეს “სილამაზის გაჩუქებას”, მარტივად ხსნის, რომ ყვავილი არასოდეს გაუყიდია და არც გაყიდის. მხოლოდ გაჩუქება იცის, თუმცა, წამით გვთხოვს, მოვუსმინოთ, რას ნიშნავს ბიზნესი, სახელად “გაჩუქება”, თან გულიანად იცინის:
_ ნამდვილად მქონდა ჩანაფიქრი, რომ სამოთხის ბაღივით მექცია კარმიდამო და ვისაც სურვილი ექნებოდა, კვალში ჩამდგომოდა. ეს, უფრო სწორად, იმ ტრაგიკულმა გარემოებამ განაპირობა, რაც ცხოვრებამ მაგემა _ სულ ახალგაზრდა ასაკიდან უახლოესი ადამიანების სიკვდილს და ტკივილიან დღეებს და წლებს ვხედავდი და ვითვლიდი. რაც მეტად მომეძალა თალხი დღეები, მით მეტი ყვავილი და სილამაზე ავაბრიალე… ვჩუქნი ყველას, ნერგს, ტოტს, დაფესვიანებულს თუ ქოთნიანად… თუმცა, ერთხელ და ორჯერ რომ ყვავილს წაიღებს ადამიანი, ვერ ან არ გაახარებს და კიდევ მოვა და მთხოვს, მე ასეთს კიდევ ნერგს აღარ მივცემ! გასაჭირი ბევრნაირია, მაგრამ ყველგან არსებობს გამოსავალი. სამყარო ისეთი საოცრებაა, სიცოცხლე ისეთი სასწაულია, ადამიანი ყოველ წუთს უნდა ეცადო, კიდევ უფრო გაალამაზო, შენი წილი სილამაზით შეავსო! ვერ ვხვდები, რატომ არ უნდა იყოს ყოველ ფეხის ნაბიჯზე ბაღნარი? ყველა სახლის წინ პატარა სამოთხის ბაღი? არ მითხრას ვინმემ, ამას დიდი დრო და თანხები ჭირდებაო…
მანანა ჭელიძეს, ყვავილების ზღვაში რომ ჩაუძირავს თავისი კარმიდამო, ცხოვრების მწარე რეალობამ ნარ-ეკალი უფრო მეტად აგლეჯინა.
სრულიად ახალგაზრდას, 22 წლისას, 27 წლის და გარდაეცვალა. მშობლების მხარდამხარ იკისრა ორი მცირეწლოვანი დისშვილის გაზრდა. წლები მიჰქროდა და ულამაზეს, ძალიან ნიჭიერ ქალბატონს პირად ცხოვრებაზე აღარც უფიქრია:
_ მე ხომ ჩემი დისშვილები, იგივე შვილები _ თამუნა და ნინო ნავერიანები გავზარდე? განა, ეს არ იყო ჩემი პირადი ცხოვრება? მშობლებიც ვერ მოხუცდნენ, ადრე დამტოვეს. სიძემ მოგვიანებით ცოლი შეირთო. მე მის მეუღლეს ჩემი “დისმაგიერი” დავარქვი. არაჩვეულებრივი ქალბატონია. ჩემს დისშვილებს თავადაც დედად მოევლინა. ორი შვილი კიდევ შეეძინათ. მე სულ ვამბობ, რომ ოთხი დისშვილი მყავს. ასე ვზიდეთ ამ ცხოვრების უმძიმესი გზა, რომლის ნარ-ეკალი, სიმღერის არ იყოს, სიყვარულმა დაგლიჯა! კი, სიყვარული ყველაფერ ცუდს სპობს, ანადგურებს, _ ამბობს ქალბატონი მანანა და სახლის მეორე სართულზე გვეპატიჟება, სადაც ფოიეში, კაქტუსოვნების ჯარია.
_ 20-25 წლისანი არიან ჩემი კაქტუსოვნები. ე. წ. “ფულის ხეს” _ “მსუქანას”, ერთი კუთხე მთლიანად უჭირავს. დაბადებიდან აქ ცხოვრობენ ანუ ნამცეცობის ასაკიდან აქ “დავასახლე”. მე მათ ადამიანებივით ვეფერები და ვესაუბრები. არა, ეკლებით არ მპასუხობენ. არც ყვავილს და არც ადამიანს არ უნდა მოექცე ისე, რომ გიჩხვლიტოს. სიყვარული და ტკბილი სიტყვაა ყოვლისშემძლე. შორს რად გვინდა წასვლა, რუსთველზე უკეთ ვინ გვასწავლიდა, რომ ტკბილი ენა “გველსა ხვრელით ამოიყვანს?”_ დიდი შოთას აფორიზმს იშველიებს და კვლავ დაბლა, ეზოს მარჯვენა მხარეს მივყავართ:
_ უამრავი აგავა მაქვს. შარშან, გარეთ, ეზოში დავტოვე და ყინვამ დამიზიანა. გამოვიტირე… შელანძღული უზარმაზარი ლანცეტი-ფოთლები შევაჭერი. შუაგულის გარდა, ყველა დამზრალი იყო. სამომავლოდ ამინდს აღარ ვენდობი. ახლა ერთი სული მაქვს, როდის დაიზრდებიან და დაიბრუნებენ თავდაპირველ იერს ჩემი აგავები! ლამის “ქუხნის” სიმაღლის იყვნენ. ალბათ, ორიოდე წელი დასჭირდებათ, რომ მოვაწესრიგო ძველებურად…
მანანა ჭელიძეს ოზურგეთში კოპწია სილამაზის სალონიც აქვს, სადაც მშვენიერების და სილამაზის თავისებური ხელწერით იცნობენ.
_ არაერთხელ ყოფილა, ადამიანს ფული არ აქვს, ან აკლდება. მუდამ ვცდილობ, შევიდე კლიენტის მდგომარეობაში. “გაჩუქება-ბიზნესის” სახელდება მხოლოდ ჩემი ყვავილებისთვის კი არ მომიგონია, სალონშიც ვრცელდება არაერთხელ… კი არ ვხუმრობ. უბრალოდ, თქვენ რომ გეღიმებათ, მეც ვიცინი, _ გვეუბნება პოზიტიური განწყობის ოსტატი ქალბატონი და განსაკუთრებული სიყვარულით ახალგაზრდებზე საუბრობს:
_ ვემსახურები სილამაზეს! ვემსახურები ჩემი, ჩვენი საოცარი ახალგაზრდობის სიყვარულს! თუ ამას ჯარისკაცურ ნათქვამად არ ჩამითვლით… თუ ჩამითვლით და არც ესაა მიუღებელი _ ჩემი თამუნა და ნინო ნავერიანების სახით, მთელი საქართველოს მომავალს ვეფერები და ამის საშუალებას და შესაძლებლობას რომ უფალი მაძლევს, სხვა ნატვრა რატომ უნდა მქონდეს!
წარმატებას და ჯანმრთელობას ვუსურვებთ სილამაზის და სიყვარულის უანგარო მსახურებით ცნობილ საოცარ ქალბატონს!
ავტორი: მარინა ჩიხლაძე
