“ჩემი პატარა ვენეცია” მაქვს” _ რას საქმიანობს 80 წლის პურის მცხობელი

ამირან პეშკოვი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ შემოქმედში ცხოვრობს. პროფესიით პურის ცხობის ტექნოლოგი, როგორც თავად გვიამბობს, 40 წლის მანძილზე მუშაობდა შემოქმედის მექანიზირებული პურის საცხობის წარმოების უფროსად.

 _ ასე გაილია ცხოვრების 80 წელი. მეორე პროფესიაც მაქვს _ მებაღეობის სპეციალისტი ვარ და თუ ადრე პურის ცხობის ტექნოლოგიას ვიყენებდი, ასაკში შესული უფრო კარმიდამოში ვსაქმიანობ. ან როგორ შეიძლება, ეს სპეციალობაც რომ არ მქონდეს, სოფლის კარმიდამოში ვენახი ან ხეხილოვნები არ ვახარო, ბაღჩას არ მივხედო და ცოტა შინაური ფრინველი თუ ცხოველი არ მყავდეს, ჩვენებურად _”საყოლი”. ეს თუ არ ქენი, მაშინ კაცი მკვდარი ხარ, _ გვეუბნება აფუსფუსებული ამირან პეშკოვი და მისივე თქმით, ყველაზე “მთავარი გასართობი ცენტრი” რომ გააკეთა საკარმიდამოში, იქეთ მივყავართ.

ამირან პეშკოვის ეზოში ჩამომავალი მდინარე ბჟუჟის შენაკადი, ისევე, როგორც არა ერთი შემოქმედელის ეზოში, საუცხოო საზაფხულო განწყობას ქმნის. ჩვენი მასპინძელი გვიამბობს, რომ ერთხელაც მოიფიქრა, გაეკეთებინა ზომიერი აუზი, შიგ თევზები გაუშვა, შემდეგ კი უფრო გააფართოვა, პატარა ხელნაკეთი ნავიც “შეკერა” და ნიჩბით ხელში წრეზე საცდელი “სვლაც” კარგად გამოუვიდა.

_ მაქვს “ჩემი პატარა ვენეცია”, ესეც ჩემი “გონდოლა”. ამ ნავზე ხან ბავშვები სხდებიან, ხანაც _ დიდები, ტურისტებიც მსტუმრობენ და ვერთობით ასე. რომ გითხრათ, ფულის “საკეთებელ” საქმიზა ვეცადე,-მეთქი, მოგატყუებთ. როგორც საკუთარი თავის, ისე შვილების, შვილიშვილების, ახალგაზრდების, მასპინძლებისა თუ სტუმრებისთვის, სიამოვნების მინიჭება მსურს. ჩაკეტილი ცხოვრება არ შემიძლია, კი მეუბნებიან, პატარა ბიზნესი წამოიწყეო, მაგრამ რა დროს ჩემი ბიზნესია?! ბუნებრივი ქვის კედლებს ვაკეთებ. ჩემით ვისწავლე და ხან პურის ფულს თუ ავიღებ, ესაა. ისე, ჩემს უბანში, ახლო-მახლო ვაკეთებ, ვალამაზებ გარემოს. ამაში ფულს როგორ მოვთხოვ ვინმეს, _ გვეუბნება მხნე მოხუცი და უხარია, რომ მისივე ფანტაზიით შექმნილ კომპოზიციებს სხვები უწონებენ.

ეზოში, აუზის მიმდებარედ, წყლის წისქვილი აქვს. ახლა მთავარი, რაზეც ზრუნავს, მცირე მიკროჰესის გაკეთებაა:

_ ეზოში რომ ასეთი ბუნებრივი წყალი ჩამოგიდის კაცს, ღვთის საჩუქარია და ყველაფერი უნდა გააკეთო, ყველანაირად უნდა მოიხმარო, რომ გარემო გაალამაზო. ყველაზე მთავარი რაც არის, ეს ყველაფერი სიცოცხლეს ახანგრძლივებს. საკალმახე რომ გავაკეთე, მაშინ ამაზე არ ვფიქრობდი, თუმცა, მერე წისქვილის გაკეთებაც მომინდა. მცირე მიკროჰესზე ფიქრი კი მაშინ დავიწყე, როცა ქვეყანა უკვე განათებული იყო. ბევრს უკვირს კიდეც, ახლა ეს რა საჭიროაო, _ ამბობს ბატონი ამირანი.

_ ჩვენც გვიკვირს…

_ ნუ გაიკვირვებთ. ეკონომიას რა სჯობს ოჯახში. მე გავაკეთებ, ერთ ოჯახს ეს ყველანაირად ეყოფა და თუ რაიმე გადასახადს დამიწესებს სახელმწიფო, ჯერ კანონებს არ გავცნობივარ მაგ მხრივ, იმასაც გადავიხდი. ვფიქრობ, მაინც მოგებული დავრჩები. მერე მესტუმრეთ, როცა დავასრულებ და დარწმუნდებით, რომ სწორი არჩევანი გავაკეთე, _ სამომავლოდაც გვეპატიჟება ჩვენი მასპინძელი.

ამირან პეშკოვს ეამაყება, რომ სოფელ შემოქმედში სახელოვანი ლოტბარის _ ვარლამ სიმონიშვილის სახელობის სახლ-მუზეუმის მშენებლობასა და კარმიდამოს კეთილმოწყობაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა. საკუთარი შრომით მოაპირკეთა ჭის თავი, სიგრძივად ამოაშენა და დააგო ბილიკები.

რაც შეეხება საკუთარი სახლის მიმდებარე ტერიტორიას, ახლა გეგმავს უბნისთვის მიკროპარკი გააშენოს.

_ მინდა, ამ ზაფხულისთვის მოვასწრო. აქ უკვე გავაკეთე ჯვარი, პატარა წყარო, ქუჩის გასწვრივ, სადაც ბჟუჟის შენაკადის არხი გადის, ქვის ღობეც ამოვაშენე. ამ ყველაფერს ჩემი სურვილით, უსასყიდლოდ ვაკეთებ. ყველას გამოგვადგება. მსიამოვნებს, რომ ადამიანებს გავახარებ. დაისვენებენ, ერთმანეთს ქვეყნის ამბავს მოუყვებიან. ახალგაზრდები, ბავშვები გაიხარებენ და მომბაძავს კიდევ ვინმე. ვიღაცას ხომ მოეწონება ჩემი საქმე, ჩემი საქციელი? ესაა ჩემი სულის გამოძახილი, რასაც ახლა გეუბნებით და დარჩენილ სიცოცხლეს, ასეთი ფიქრით და საქმიანობით გავატარებ, _ გვეუბნება ბატონი ამირანი და კიდევ ერთხელ გვეპატიჟება, _ როცა სკვერის მოწყობას და მიკროჰესის გაკეთებას დავასრულებ, აუცილებლად მესტუმრეთ, დარწმუნებული ვარ, გაგახარებთ.

დიდხანს სიცოცხლეს, ჯანმრთელობას და საყვარელ საქმიანობაში წარმატებებს ვუსურვებთ ბატონ ამირანს, ჩვენს მხნე და ხალისიან რესპონდენტს.