ამ დროისათვის, ყველაზე ხანგრძლივ სიცოცხლედ, რომელიც კი ვინმეს ჰქონია, 122 წელი ითვლება. თუმცა ეს რიცხვი, შესაძლოა, სულაც არ წარმოადგენდეს ჩვენს პოტენციურ ლიმიტს.
ადამიანის სიცოცხლის ხანგრძლივობის ლიმიტი შეიძლება 150 წელი იყოს.
იმ შემთხვევაშიც კი, თუ იცხოვრებდით დაავადების ან რაიმე საფრთხის გარეშე, თქვენი სხეული მაინც გაიცვითებოდა, რადგან იგი ტუმბავს სისხლს, ამუშავებს საკვებს და ასრულებს ყველა იმ ფუნქციას, რომელიც აუცილებელია გადარჩენისთვის.
რაც უფრო ვიზრდებით, მით მეტი დრო დასჭირდება ჩვენს სხეულს ამ ცვეთისგან აღსადგენად, რადგან დაბერება ჩვენს უჯრედებსა და დნმ-შია გაწერილი. ეს ყველაფერი კი იმას ნიშნავს, რომ ჩვენი ქსოვილები თანდათან კარგავს განკურნების უნარს, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს დაავადებები და დისფუნქცია.
ერთმა კვლევამ აჩვენა, რომ ადამიანის ორგანიზმის გამოჯანმრთელების დრო ყოველ 15 წელიწადში ორმაგდება — ასე რომ, სისხლჩაქცევას, რომლის შეხორცებასაც ერთი კვირა სჭირდება 40 წლის ასაკში, შეიძლება ორი კვირა დასჭირდეს 55 წლის ასაკში. საბოლოოდ, ადამიანის სხეული კარგავს მთელ თავის გამძლეობას და როდესაც სხეულის უამრავი ნაწილი გაუმართავია, იგი უბრალოდ კვდება.
მკვლევრები ადამიანის სიცოცხლის მაქსიმალურ ზღვარზე ვერ თანხმდებიან. ზოგიერთი მაქსიმუმად 115 წელს მიიჩნევს, ზოგიერთი კი — 130-ს. ერთ-ერთმა უახლესმა კვლევამ, რომელმაც გააანალიზა ნახევარ მილიონზე მეტი ადამიანი აშშ-სა და დიდ ბრიტანეთში, ივარაუდა, რომ ადამიანები კარგავენ გამძლეობას 120-150 წლის ასაკში.
ახლა კი შეგვიძლია დავსვათ საკვანძო კითხვა: რა მოხდება, თუკი შევძლებთ, შეანელოთ ეს ცვეთა, ან, კიდევ უკეთესი, თავიდან ავიცილოთ იგი? ზოგიერთი ექსპერტი ამტკიცებს, რომ სამედიცინო მიღწევების წყალობით, ადამიანის სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობას ბუნებრივი ზღვარი არ გააჩნია.
ამ საკითხის გასარკვევად, მნიშვნელოვანია, შევხედოთ დაბერების პროცესს უჯრედულ დონეზე.
უჯრედული დაბერება წარმოადგენს პროცესს, რომლის დროსაც უჯრედი წყვეტს რეპროდუქციას, მაგრამ არ კვდება. ასეთ დროს ზოგიერთი დაბერებული უჯრედი გადაიქცევა გამანადგურებელ “ზომბიდ”, რომელიც გამოყოფს ანთებით ქიმიკატებს და აზიანებს ჯანსაღ უჯრედებს, მათ შორის, ღეროვან უჯრედებს — თქვენი სხეულის “აღმდგენებს”, რომლებიც ხელს უწყობს დაზიანებული ქსოვილის შეცვლას.
60 წლის ასაკისთვის ადამიანის ორგანიზმს, განსაკუთრებით, იმუნურ სისტემას, უჭირს მავნე დაბერებული უჯრედების მოშორება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ქსოვილების დაზიანება და უკმარისობა.
ზოგიერთი ამტკიცებს, რომ ბიოლოგიური ასაკი — რამდენი წლისაა თქვენი უჯრედები და ქსოვილები — არის თქვენი სიცოცხლის ხანგრძლივობის უკეთესი პროგნოზი, ვიდრე ქრონოლოგიური ასაკი. ბიოლოგიური ასაკის შეფასების გავრცელებული გზა არის ტელომერების გაზომვა გარკვეულ იმუნურ უჯრედებში.
ტელომერები თქვენი დნმ-ს ბოლოებში არსებული დამცავი ქუდებივითაა. ისინი შედგება მოლეკულების მწკრივებისგან, რომლებსაც ბაზის წყვილები ეწოდება. ასაკის მატებასთან ერთად, ეს ბაზის წყვილები ქრება და ტელომერები მოკლდება, რაც დნმ-ს მოწყვლადს აქცევს დაზიანებისა და დაბერების შედეგების მიმართ.
როცა ადამიანი იბადება, ლეიკოციტებში არსებულ ტელომერებს შეიძლება ჰქონდეს 7 000-დან 11 600-მდე ბაზის წყვილი. ბოლო კვლევის მიხედვით, როგორც კი ეს რიცხვი 5 000-მდე ჩამოვა, ადამიანი გარდაუვალი სიკვდილის მაღალი რისკის წინაშე აღმოჩნდება.
დნმ-ის დაზიანებისა და უჯრედების დაბერების კიდევ ერთი ხელშემწყობი არის დნმ-ის მეთილაცია — პროცესი, რომლის დროსაც მოლეკულები, რომლებსაც მეთილის ჯგუფები ეწოდება, უერთდება გენების გარკვეულ მონაკვეთებს მათი ქცევის სამართავად.
ადგილმდებარეობიდან გამომდინარე, მეთილის ჯგუფებმა შეიძლება დაბლოკოს გენების გააქტიურება ან, საჭიროების შემთხვევაში, გააძლიეროს გენის აქტივობა.
ზოგადად, დნმ-ის მეთილაცია მცირდება ასაკის მატებასთან ერთად, რამაც შეიძლება ხელი შეუწყოს არასწორი გენების გააქტიურებას.
