მეორე სამამულო ომის დასრულებიდან 66 წელი გავიდა. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძიმითის მკვიდრი, სოფლის კოლორიტი, ქართული ხალხური სიმღერის კარგი შემსრულებელი, შესანიშნავი მეურნე, ომის ვეტერანი, 87 წლის დავით შავიშვილი, იმ ქარცეცხლიან დღეებს იგონებს. იგი 12 მედლის და ორდენის მფლობელია. სამამულო ომში სკოლის მერხიდან, 17 წლისა წავიდა. დღესაც ახსოვს 1942 წლის 2 სექტემბერი.
_ სკოლაში აღმასრულებელი მოვიდა და შეტყობინება მოიტანა. მეცხრე კლასში ვიყავი. სამი წამოგვიყვანეს. დედა და მამა სახლში არ იყვნენ. მეზობლის ქალმა გამაცილა. მატარებლით უნდა წავსულიყავით. დედაჩემს წასვლის წინ რომ ვენახე, ფეხით ჩამოვიდა სადგურში. უკვე ვაგონში ვისხედით, ძლივს მოგვისწრო. აზერბაიჯანში, ქალაქ ბაქოში გაგვამწესეს, აქ საჰაერო თავდაცვისთვის მომზადება უნდა გაგვევლო და იქ სამი თვე დავყავი. შემდეგ მოსკოვის დასაცავად გაგვაგზავნეს _ 28 დღე ფეხით ვიარეთ სიცივეში, თოვლში, ყინვაში. დღე ტყეში ვიმალებოდით და ღამით გზას ვაგრძელებდით, შინელი იყო ჩვენი საწოლიც და საფარიც. ნამდვილი ჯოჯოხეთი გამოვიარეთ, ძილი ჩვენთვის არ იყო და თავშესაფარი, ამის მიუხედავად, სულიერად არასდროს გავტეხილვარ, ვიბრძოდი ბელორუსიაში, ვიაზმაში, რჟევში, ჟატსკში. მონაწილეობა მივიღე ვარშავის გათავისუფლებაში, პირველი მედალიც მაშინ მომცეს, ვიბრძოდი კენისბერგამდე. კენისბერგის ალყა რომ მოვხსენით, გავიგე, რომ ეს იყო ბოლო წერტილი _ ომი მოვიგეთ! ბრძოლის დროს გადატანილი დღეები მეხსიერებიდან არ იშლება, ადამიანს სიცოცხლის ბოლომდე არ ავიწყდება. ხშირად თვალწინ მიდგას ომის ქარ-ცეცხლი. დაბომბვაში მოვყევი, ორჯერ დავიჭერი, სამი თვე ჰოსპიტალში გავატარე, ომისგან მიღებულ ნამსხვრევს დღემდე ვატარებ. განსაკუთრებით მახსოვს ბელორუსიის გათავისუფლება; თითქოს სული მოვითქვით, რომ ამ დროს კარპატელების აჯანყება დაიწყო. საშინელი რამ მოხდა: აჯანყებულები მანქანაზე შეყარეს და ცოცხლად დაწვეს, მათ შორის პატარა ბავშვი და ქალიც იყო. ჩვენმა ჯარმა ვერ მიუსწრო და იქ მისულებმა, მხოლოდ დამწვარი მეამბოხეები ვნახეთ. თვალებიდან არ ამომდის ეს სურათი, ამის გახსენებაზე დღესაც ცრემლები მომდის, ვერ წარმომედგინა ასეთი საშინელება ადამიანის ხელს როგორ უნდა გაეკეთებინა. თუ რა უბედურება მოაქვს ომს ადამიანებისთვის, ვინც იქ არ ყოფილა, მისთვის ძნელი წარმოსადგენია, _ გვითხრა დავით შავიშვილმა.
დავით შავიშვილი ომის დასრულების შემდეგ საქართველოში დაბრუნდა. დაოჯახდა, დღემდე საკუთარი შრომით ცხოვრობს. როგორც თვითონ ამბობს, მოხუცებულობაში მარტო დარჩა, მაგრამ არ უყვარს წუწუნი და არც _ ზარმაცი კაცი; ფუსფუსებს დილიდან დაღამებამდე.
_ ღმერთს ვთხოვ, ბოლომდე ჯანმრთელობა მომცეს, ჩემს თავს რომ მივხედო და მისი მადლით, პირნათელი წავიდე ამ ქვეყნიდან; 13 წლის ასაკიდან ვშრომობ, დღესაც ვზრუნავ, რომ სოფელი ღონიერი იყოს. სოფელში ოჯახი ყანის დათესვის გარეშე არ უნდა დარჩეს, წინასწარ უნდა შეგროვდეს თანხა, რომ დაიხნას საყანე ფართობი. ყველას არ აქვს ამის საშუალება, ორგანიზება სჭირდება ამ საქმეს. როგორმე უნდა მოვახერხოთ და ეს საქმე გავაკეთოთ. კაციშვილი არ იზრუნებს შენზე და არ მოგართმევს ლანგრით, მიირთვიო, შენ უნდა იზრუნო და შენ უნდა გააკეთო. ეს არის დღევანდელი რეალობა. რვა კლასის განათლება მივიღე, პროფესია მე არ მაქვს. სწავლა ვერ მოვასწარი, მაგრამ სოფლის მეურნეობის ყველა დარგში კარგად ვერკვევი, სოფლის აგრონომადაც მიმუშავია. მაქვს სანერგე, სადაც ერთწლიანი კულტურები გამომყავს. შრომა აჯანმრთელებს ადამიანს. ვუვლი კარმიდამოს, დღეში სულ ცოტა ხუთი კილომეტრის ფეხით გავლა მაინც მიწევს. ჩემი დილა შვიდის ნახევარზე იწყება, დაღამებამდე საქმე არ მელევა, საზრუნავს რა გამომილევს, _ ამბობს ამაგდარი კაცი, რომელიც დღესაც სოფლის სასიკეთოდ იღვწის.
როგორც ჩვენმა რესპონდენტმა გვითხრა, თანამებრძოლებიდან ცოტანი შემორჩნენ.
_ მეგობრები და ჩემი ასაკისანი შემომეცალნენ. წინასწარ არ ვიცი, წელს რას აპირებს ხელისუფლება, გამარჯვების თარიღს როგორ აღნიშნავს, მაგრამ ომის ვეტერანებს ყურადღება და სითბო სჭირდებათ ყველაზე მეტად. არ გეგონოთ, რაიმეზე ვწუწუნებდე, მაგრამ მიმაჩნია, ამ ხალხის უყურადღებოდ დატოვება არ შეიძლება. მეც ხომ ჩემ გამოცდილებას, რისი სწავლებაც კი შემიძლია, ახალგაზრდებს გადავცემ, სამომავლოდ აუცილებლად დასჭირდებათ. თქვენ, ჩვენთან შედარებით, ცხოვრებისთვის გაცილებით უკეთესი პირობები და განათლება გაქვთ და უნდა გამოიყენოთ, ქვეყანას უნდა გამოადგეთ! _ ამბობს ბატონი დავითი.
“გურია ნიუსი” ჯანმრთელობას და ხანგრძლივ, მშვიდ ცხოვრებას უსურვებს მას და ყველა ომის ყველა ვეტერანს.
