ჯონდი და „ლურჯი მელია“

გავრცელებულია აზრი, რომ წარმატებულ კარიერად იღბლიანი მეწარმეობა, შოუ-ბიზნესის პოპულარული წარმომადგენლობა ან წარმატებული პოლიტიკოსობა ითვლება.

ამათგან საქართველოში განსაკუთრებულად მაინც პარლამენტარობა ფასობს. უბრალო ობივატელის აზრით, პოლიტიკოსები ბედს არ უჩივიან და ამა სოფლის ყველა სიკეთითაც მაქსიმალურად სარგებლობენ. სამწუხაროდ მედალს მეორე მხარეც გააჩნია და ძლიერნიც ამა ქვეყნისა ხშირ შემთხვევაში კომპლექსებით „დაჯილდოებული“ ადამიანები არიან.

დღევანდელი საკვირაო მოგონებები თანამემამულე პოლიტიკოსებს დაეთმობა და პირველი სტუმარი ჯონდი ბაღათურია იქნება.

ჩვენს პარლამენტში რას არ მოისმენს კაცი. აქ უამრავი საინტერესო განცხადება გაკეთებულა. დეპუტატმა ჯონდიმ ყველა მოლოდინს გადააჭარბა და კოლეგებს ერთხელ მულტფილმის შინაარსი მოუყვა.

დეპუტატის ყურადღება ქართულმა მულტფილმმა „ლურჯი მელია“ მიიპყრო. დეპუტატმა პარლამენტი სწორედ ლურჯ მელიას შეადარა.

ოპოზიციის მულტფილმურმა გაბაასებამ პარლამენტის თავმჯდომარე აღაფრთოვანა. დავით ბაქრაძემ ნაციონალებს ალალად სთხოვა, რაიმე მულტფილმი თქვენც გაიხსენეთ, თორემ მოგვეჭრა უმრავლესობას თავიო.

ამით მან პოზიციაც გააღიზიანა და ოპოზიციაც. ლევან ვეფხვაძემ ბაღათურიას ქმედებას ჯამბაზობა უწოდა. და კოლეგა მულტფილმ „ყურშა გაყოყოჩდა“-ს მთავარ პერსონაჟს შეადარა.

დავით ბერძენიშვილი: „ნატოს შტაბბინაში შეხვედრა იყო დანიშნული. ბრიუსელში ვენის გავლით ჩავფრინდი, როგორც ხშირად ხდება ხოლმე. ჯიბეში ხურდები მაქვს და გავიხედოთ, ჩემოდანი არ ჩამოვიდა. სხვა გზა არ იყო, მივედი ნატოში ჯინსებით და გაუსკდათ გული!

მეორე დილით ოფიციალური შეხვედრა უნდა შემდგარიყო და ზრდილობიანი ფორმით შემახსენეს, რომ კოსტიუმში გამოწყობილი უნდა ვყოფილიყავი და სასწრაფოდ მაღაზიები შემომევლო. კი, ორ-სამ დოლარად ასარჩევად მექნებოდა საქმე! ახლა რისი იმედი მაქვს – თუ ჩემოდანი ჩემთან 24 საათზე მეტის დაგვიანებით მოვა, ავიაკომპანია იძულებული იქნება, გვარიანი საკომპენსაციო თანხა გადამიხადოს, რომელიც მთელი ოჯახის გამოსაპრანჭად მეყოფოდა. თან დროში ვეტევი, ფულიც ავიღო და შეხვედრაზეც ოფიციალური სამოსით გამოვცხადდე. ვდგავარ შტაბბინის დერეფანში და საათს დავყურებ. 17 საათი გავიდა, 18, 19, 20. სიხარულისგან თვალები მიბრწყინდება ნელნელა. ყურადღებას აღარ ვაქცევ, რა უცნაურად მიყურებენ გამვლელ-გამომვლელები, ჩემი დარდი მაქვს, 24 საათი შესრულდეს. 21 საათი გავიდა და ვხედავ, ვიღაც, ჩემი ცოდვით სავსე, ჩემოდანს მოარბენინებს განწირული ყვირილით:

– მისტერ დავით, მისტერ დავით!

იფიქრა, გავახარებ და პატარა ფულს მაჩუქებსო, მაგრამ ისეთი თვალებით შევხედე, უკანმოუხედავად მოკურცხლა. შევედი იქვე ტუალეტში გამოსაცვლელად. მაშინვე დაცვის ხალხს აცნობეს, ვიღაც კაცი ჯერ საათს უყურებდა გახარებული, შემდეგ ტუალეტში გაბრაზებული შევარდა ჯინსებითა და ჩემოდნით, ხოლო უკან კოსტიუმით გამოვიდაო. ბუნებრივია, ოპერატიულად დამაკავეს და დიდი ბოდიშებით გამიშვეს, რა უცნაური ჩვევები გქონიათ ქართველებსო. ნატოს ხელმძღვანელობა ააშენა ღმერთმა, ყოველდღე ვახშმისთვის ფულს მაძლევდნენ, მაგრამ პრესტიჟულ რესტორანში ჯდომის ცდუნებას გავუძელი და ორი დოლარით წასული კაცი, 64 დოლარით დავბრუნდი ოჯახში“.

პეტრე მამრაძე: „ბრეჟნევის დროს იყო პერიოდი, როცა საბჭოთა კავშირიდან ყველა გარბოდა, ვისაც შანსი ჰქონდა. გარბოდნენ მოცეკვავეები, მსახიობები, მეცნიერები, ანუ ვინც გააღწია, უკან აღარ ჩამოდიოდა. საქმე იქამდე მივიდა, რომ მფრინავი, ლეიტენანტი ბელიანკოც კი გაიქცა თავის თვითმფრინავიანად იაპონიაში. აი, ამ ფონზე საბჭოთა კოსმონავტები იყვნენ კოსმოსში და სადაცაა დაბრუნდებოდნენ. შევედი ინსტიტუტში სერიოზული სახით და ვამბობ:

– გაიგეთ, რა მოხდა?

– არა, არაფერი ვიცით, გვითხარი, – შემომეხვივნენ.

– დილით „ამერიკის ხმამ“ გადმოსცა, რომ ჩვენი კოსმონავტები შეერთებული შტატების ტერიტორიაზე დამსხდარან და პოლიტიკურ თავშესაფარს ითხოვენ.

მართალია, მე ვიხუმრე, მაგრამ დიდი ამბავი ატყდა!

ნახევარი საათის შემდეგ მაღლივ კორპუსში მივედი, სადაც გამომთვლელ მანქანაზე ვმუშაობდი. ვხედავ, ხალხი აქეთ – იქით დარბის, მუშაობა აღარავის ახსოვს.

– რა ამბავია? – ვეკითხები თანამშრომელს.

გაკვირვებულმა შემომხედა:

– მთელმა ქვეყანამ იცის და შენ არ იცი? ჩვენი კოსმონავტები ამერიკაში დამსხდარან!

არ მეგონა, თუ ჭორი ასე მალე ვრცელდებოდა თბილისში. ჩემი ავტორობა გასაგები მიზეზის გამო არ გამიმხელია.“

ვალერი გელაშვილი: „ჩემი პოლიტიკაში მოხვედრა ყოფილი უშიშროების მინისტრის – ვახტანგ ქუთათელაძის „დამსახურებაა“. პოლიტიკოსობაც იმიტომ მომინდა, რომ მისნაირი ჩინოვნიკებისთვის საკადრისი პასუხი გამეცა.

საქართველოში ბიზნესის წამოწყება გადავწყვიტე. პირველი, რაც გავაკეთე, სამეგობროსთან ერთად სურამში ეკლესია ავაგე. მაშინ ერთმა ხუმრობით მითხრა:

– ვალერი, ერთ წელიწადში არჩევნებია და იქნებ კენჭი გეყარა.

– რა პრობლემაა? – დამიჯდა ჭკუაში.

სხვები მიხვდნენ, სერიოზულად რომ დავინტერესდი და გამაფრთხილეს:

– თუ არჩევნებში მონაწილეობას მართლა აპირებ, ჯერ ხმამაღლა ნუ იტყვი, საქართველო ლიტვა არ გეგონოს.

განვაცხადე თუ არა საჯაროდ – პარლამენტარობას ვაპირებ – მეთქი, დიდი ზეწოლა წამოვიდა ზემოდან! ჩემი ფინანსური განადგურება გადაწყვიტეს, მაგრამ ვინ დარჩა მოგებული, კარგად გამოჩნდა. ვახტანგ ქუთათელაძემ პირდაპირ სისხლი გამიშრო. ლიტვის უშიშროების მინისტრი ყოფილი მასწავლებელია. ესეც ხომ უშიშროების მინისტრია და ერთ-ერთ ინტერვიუში განვაცხადე:

– ქუთათელაძე საიდანაც მოვიდა, ისევ იქ წავა და სკოლის მასწავლებლობას დაუბრუნდება.

ორ დღეში დამიკავშირდა და მისაყვედურა:

– ამხელა ტყუილი რამ გათქმევინა, მე არასოდეს ვყოფილვარ სკოლის მასწავლებელი.

– აუჰ, ეს როგორ შემეშალა, – დავდარდიანდი, – არ ინერვიულო, ხვალვე მივცემ სხვა ინტერვიუს და შეცდომას გამოვასწორებ.

– მართლა? – დაუტკბა ხმა, – მაინც რას იტყვი?

– რას და – ქუთათელაძე ისევ იქ წავა, საიდანაც მოვიდა, რადგან დაცვიდან მოვიდა, წავა და ერთ-ერთ რესტორნის კართან დადგება – მეთქი.

ყურმილი გაუვარდა ხელიდან!…“