“რად მინდა აშენებული ოზურგეთი, თუ სოფელში მშიერი მოვკდები?”

საგაზაფხულო სამუშაოების დროულად და სრულყოფილად ჩატარება ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფლებში უმთავრეს პრობლემას წარმოადგენს. სოფელი ნაგომარი ერთი იმ სოფელთაგანია, რომლის მცხოვრებლებიც, ძირითადად, გასაჭირსა და ეკონომიკურ სიდუხჭირეზე საუბრობენ. ბევრს უაზრო საქმედ მიაჩნია მხოლოდ ქალაქის ცენტრალური ადგილებისა და ფასადების რეკონსტრუქცია მაშინ, როცა ხალხი უკიდურეს სიღარიბეშია, მთავრობა კი “თვალის მოსატყუებლად” ხმაურობს. “სოფელში მოვიდნენ და ნახონ, ხალხი როგორ ცხოვრობს, რა უჭირს თითოეულ ოჯახს. ორი კაცი იპოვნონ, რომელსაც ამ გაზაფხულზე ნისიად არ ექნება ყანა დასახნავი, რას გვიზამს 30-ლარიანი ვაუჩერი, როცა ყოველდღე ძვირდება საწვავი? ივნისამდე თუ ასე გაგრძელდა, იქნებ, ხელში ცარიელი ქაღალდი შეგვრჩეს”, _ ამბობენ ისინი.

დათო თევდორაძე: _ ჯებირი, რომელიც ადრე მდინარემ წაიღო, გასაკეთებელია. ყანები დაუთესავი რჩება, ხალხს ფული არ აქვს, საწვავი ძვირდება. მდინარის წყალი ისეა მოახლოებული გზასთან, 8 მეტრიღაა მათ შორის მანძილი დარჩენილი. აქ ზომლეთელებს მოჰყავდათ სიმინდი, თუმცა, მდინარემ შეიცვალა კალაპოტი და დაახლოებით, 3 ჰექტარი ფართობი დატბორა. ხალხი პენსიის ამარაა. რა ქნას სოფლის რწმუნებულმა _ ცარიელ სკამზე ზის, ბევრს არაფერს ეკითხებიან. ის ხომ არ გვიქირავებს ტრაქტორს? შენ უნდა იქირავო და შენ უნდა ეპატრონო საკუთარ თავს. თუმცა, რამდენად გინდა, გაანაწილო პენსია _ საჭმელს ამყოფინებ, წამლის თუ ყანას? სამუშაო არსადაა, გლეხმა რომ იმუშაოს. ახლა მხოლოდ ერთი ფიქრი მიტრიალებს თავში _ რა მეშველება, ყანა თუ ვერ დავთესე? ოზურგეთი შენდებაო, რად მინდა ლამაზი ქალაქი, თუ სოფელში მშიერი ვიქნები?

ციალა გოგიბერიძე: _ პრობლემის მეტი რა გვაქვს, მაგრამ ერთზე მინდა გავამახვილო ყურადღება. 20-ლარიანი ელექტროვაუჩერი რომ დაგვირიგეს, მარტის დავალიანება გადაგვახდევინეს 21 ლარი, მოხმარებული კი სულ მქონდა 6 ლარი და 80 თეთრის შუქი. იმდენი ფული “დამაწერეს”, არ მეყო 20-ლარიანი ვაუჩერი. ჩვენთან ჯერ არ არის ინდივიდუალური გამრიცხველიანება. მეორეც _ საწვავი ძვირია, 2 ლარი და 35 თეთრი ღირს. ახლა საგაზაფხულო სამუშაოები უნდა დაიწყოს. ჯერ დახვნის საქმე როგორ უნდა მოვაგვაროთ და მერე, აზოტი როგორ უნდა შევიძინოთ? აზოტის ქარხანა მაინც ხომ არის საქართველოში? ერთი ტომარა სასუქი 46 ლარი ღირს. რომ დაგვირიგეს 30-ლარიანი ვაუჩერი, როგორ ვიკმაროთ? ყოველდღე ყველაფერი ძვირდება. გეფიცებით, მთელი სოფელი რომ მოიაროთ, ყველა გეტყვით, რომ ყოველი დილა იმაზე ფიქრით იწყება, რა გავყიდოთ, რითი ვიშოვოთ ფული, რომ ყანა დავთესოთო. მე, პირადად, 60 ლიტრი დიზელის საწვავი მჭირდება. ყველა ასეა აქ და დარწმუნებული ვარ, ასე იქნება ყველა სოფელში. შეიძლება, დაუმუშავებელი დარჩეს მრავალი ფართობი. სოფელში ერთი ტრაქტორია, ისიც დანჯღრეული. ერთი პენსიონერი მყავს ოჯახში _ ჩემი მეუღლე. რამდენს ეყოფა ერთი კაცის პენსია? ჩემს შვილს იურიდიული ფაკულტეტი აქვს დამთავრებული და უმუშევარია. სოფელი ყანის გარეშე შეიძლება? ჩვენს არსებობას საფრთხე ექმნება.

რევაზ დუმბაძე: _ ჩვენი სოფლის უმთავრესი საფიქრალი და პრობლემა ახლა არის სახნავი ფართობების დამუშავება. უჭირს ხალხს, არ აქვს საწვავის შესაძენი ფული, მეტზე არაფერზე საუბრობენ ახლა.