_ არ ვიცი, რამდენად ტრადიციულია სიყვარულის დღე, მაგრამ ცოდვად არ მგონია ჩაგვეთვალოს, თუ მას პირობითად მაინც “ცაცხვის დღე” დავარქმევთ ჩვენს ულამაზეს სოფელში,_ გვეუბნება ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძიმითის მკვიდრი ბახვა გოგუაძე და საკუთარ თანასოფლელ მეფუტკრე მეგობრებზე მიგვითითებს, რომელთა სპონტანური შეკრება 15 
თებერვალს მათივე სურვილით შედგა.
_ დღეს, ჩვენს მშობლიურ ძიმითში სახელდახელოდ გამოძებნილ ადგილებზე ვრგავთ ცაცხვის ნერგებს, რომ ფუტკარმა დიდხანს უზიდოს კაცს თაფლი და ღმერთს სანთელი, _ ერთმანეთს არ აცლიან ღიმილიან სიტყვას და თან გვეცნობიან, _ “მეფუტკრეთა გუნდი” რომ ვართ, ფეხბურთელებისას რით ჩამოვუვარდებითო?
მათი სერიოზული სატკივარი ის არის, რომ სოფელ ძიმითს არც ისე შორეულ წარსულში 600 ჰექტარი ტყე ჰქონდა, სადაც ბლომად იყო ფუტკრის სანეტარო ცაცხვი. ახლა კი 50 ჰექტარი ტყის მასივი თუღაა შემორჩენილი! “ცაცხვის დღის” ინიციატორი, ძიმითელი ბახვა გოგუაძე სოფლისა და ბუნების უპირველესი ქომაგი და ჭირისუფალია.
_ მომისმინე ახლა, ჩემო ბიძია და ვისაც ჭკუაში დაუჯდეს ჩვენი ნათქვამ-ნამოქმედარი, მოგვბაძოს. თუ არადა, დადგება მალე ის დრო, როცა თაფლში ჩასაკრავ თითს ცარიელს მეილოკავენ! _ სამართლიან ტკბილ-მწარე ხუმრობას არ იშურებენ ძიმითელები, _ ვიდრე ნაკრძალისთვის ადგილი გამოიძებნებოდეს, მანამდე ყველა იმ ადგილზე უნდა დავრგოთ ცაცხვი, სადაც საამისოდ ხელსაყრელ ადგილს ვიპოვით. სოფლის ცენტრალური გზის პირებზე, სკოლისა და საბავშვო ბაღის ეზოში, თირის, წყაროს, ფაფასკურას, კოხას და ნასაკირალის უბანში და იცით რატომ? 600 ჰექტარი ტყე ჰქონდა ძიმითს და ახლა 50 ჰა თუ იქნება. ამიტომ მოვიფიქრეთ ეს ღონისძიება. “ცაცხვისდღეობაა” დღეს ჩვენთან და იმდენმა მეფუტკრემ მოვიყარეთ თავი, ეს ტრადიციად უნდა ვაქციოთ. სირცხვილია, 20 ძირი რომ შემორჩა სოფელს ასაკოვანი ცაცხვის ხე. დღეს 20 ძირი ჩვენ დავრგეთ სხვადასხვა ადგილზე, 100 კვ. მეტრი ფართობი სჭირდება ირგვლივ, მეჩხრად დარგვა უნდა, _ ამბობს რეზო დოლიძე.
“მეფუტკრეთა გუნდი” მიიჩნევს, რომ ძიმითში, ადგილობრივის გარდა, სხვა ფუტკარს არ გააჭაჭანებენ.
_ ფუტკარი ასეულ ათასობით კილომეტრზე დაფრინავს ნექტრისთვის და თქვენ უკან უნდა სდიოთ? _ სიცილი ვეღარ შევიკავე, თუმცა საკმაოდ ენაკვიმატი რეზო დოლიძე მთელი სერიოზულობით მიხსნის: _ აქ უცხო ფუტკრები პატრონებიანად “მოფრინავენ”, სკები მოაქვთ და დგამენ. ნახეთ, როგორი მაღლარია ჩვენი სოფელი? რა ვიცით, იქნება ავადმყოფობა სჭირს იმ ფუტკარს და აწი სოფელში ვეღარ შემოვუშვებთ, ასე მოვილაპარაკეთ და არ გოუვა ამას წყალი და არც თაფლი…
“მეფუტკრეთა გუნდს” შეკრების ინიციატორი ბახვა გოგუაძე კაპიტნობს და ყველა სოფელში, სადაც ფუტკრის სკა დგას, ფუტკრის ბუმის გაჩაღებას ცდილობს. ჯემალ სალუქვაძე, გურამ ნოღაიდელი, ზაურ კბილიანიშვილი, მაქსიმ ხინთიბიძე, გიორგი მორჩილაძე, მათ შორის ერთი ქალბატონიცაა, თამილა ჩხაიძე _ აი, წინა პლანზე გამოსული მეფუტკრეები, რომელთა რიცხვი ყოველდღე იზრდება.
15 თებერვალს აქ უმეტესად ცაცხვის ნერგების ბუმი იყო. თუმცა, ყუნწშაქარას ნერგებიც საკმაოდ მოიტანეს: _ თაფლოვანების დარგვა თუ ტრადიციად არ ვაქციეთ, ათ წელიწადში რაც არის, იმის ნახევარი ფუტკარი აღარ იქნება, ისე განადგურდა ტყე, _ წუხან და ყურადღების მიქცევასაც ითხოვენ, _ უნდა გაგრძელდეს და დროულად დასრულდეს სოფელში გაზის შეყვანა, რათა ხე-ტყის ჭრა შეჩერდეს და ტყე ასე კატასტროფულად არ შემცირდეს.
სოფლის გამგებელი მზია სალუქვაძე ფეხდაფეხ დაყვება მეფუტკრეთა გუნდს და აიმედებს, ნერგების შოვაში მეც დაგეხმარებითო.
სპონტანურად შეკრებილი ჯგუფი დახვეწაზე საუბრობს და მათი მთავარი მიზანი ძიმითში ნაკრძალის შექმნაა.
_ არსებობს საკმაოდ დიდი ტერიტორიული ფართობი, რომელიც გარკვეულ ჯგუფს მითვისებული აქვს უმოქმედოდ. კარგი იქნება, თუ ხელისუფლება დაგვეხმარება, რათა უმიზნოდ არ გასხვისდეს იგი და გავაშენოთ იქ ცაცხვის ტყე-პარკი, ნაკრძალი, რომელიც ჩვენ და ფუტკარს ერთად გადაგვარჩენს, _ ამბობენ ძიმითელები, ქალბატონი გამგებელი კი მთავრობისთვის მიმართვის მისაწერად ემზადება.
_ “კარმიდამო ჩემი” ჩვენი ოცნების ახდენაში უნდა დაგვეხმაროს. გვეიმედებით, თქვენი ხელმომწერები კი ფუტკრებივით გავმრავლდებით, _ ასე გვემშვიდობებიან “ცაცხვის დღის” ორგანიზატორები.
