შესვლისთანავე, ერთი უბნის სამ ოჯახში მცხოვრებ ოთხ ქალბატონს შევხვდით. თითოეულის გასაჭირი ერთმანეთს ჰგავს და მაინც, საკუთარი სიმძიმით, ერთმანეთისგან განსხვავდება.
მთვარისა ბერიძე მარტოხელა დედაა, ჯერ კიდევ ახალგაზრდა, 37 წლის. როგორც თვითონ ამბობს, დიდი ხანია, მეუღლემ უმიზეზოდა დატოვა და შვილების გაზრდის საქმე მარტოს შეაჩეჩა ხელთ.
_ მძიმე ოპერაცია რომ არ მქონდეს გადანატანი და ტვირთის ზიდვა შემეძლოს, არ დავიკვნესებდი, მაგრამ რა ვქნა, როცა რამდენიმე კილოგრამის აწევამაც კი, შესაძლოა, მიმსხვერპლოს და შვილები უპატრონოდ დამრჩეს, _ გვეუბნება ის და ნაოპერაციევ მუცელს გვაჩვენებს, რომელიც ხელახლა სამკურნალოს უფრო ჰგავს, ვიდრე მორჩენილს.
ქალბატონმა მთვარისამ სოციალური დახმარება არაერთხელ ითხოვა ოფიციალურად, აქამდე მხოლოდ სამედიცინო პოლისი ჰქონდა, რომლის გაუქმების შესახებ ინფორმაცია პირველ თებერვალს მიიღო. ახლა განცხადება ხელახლა დაწერა, თუმცა, სოციალური დახმარების დანიშვნის იმედი მაინც არ აქვს.
_ მეუღლემ როცა მიმატოვა, უმცროსი შვილი ირაკლი, რომელიც ახლა 10 წლისაა, ძალიან პატარა იყო. თავის შიდა ქალის წნევა დაბადებიდან აწუხებდა. რა გასაჭირი გამოვიარე, ვინ მოთვლის, დახმარებას მეზობლები, ძმა და მშობლები მიგზავნიდნენ. უფროსი ვაჟი ლადო სამხედრო სავალდებულო სამსახურში წავიდა. ნეტა, სოციალური დახმარება რომ დამენიშნოს, ამაზე უარესი რა უნდა დამემართოს? არ ვხედავდე მაინც, ჩემზე ბევრად შეძლებულს რომ აქვს. აგენტმა მითხრა, მაჩვენე ვის აქვსო. ასე სურთ, მეზობლებმა დავჭამოთ ერთმანეთი, ხომ? ჩემნაირი და უარესიც ბევრია, რა დაგვილევს საფიქრალს და სატირალს, _ ამბობს მთვარისა ბერიძე და სამ, დაბალ ხის სკამს გვაჩვენებს, რომელიც ახლახან ძმამ უყიდა, რადგან დასაჯდომი არ ჰქონდა. მისი შემოსავალი აქამდე აქა-იქ კერძოდ მუშაობის ანაზღაურება იყო. ახლა კი, ოპერაციის შემდეგ, ისიც არ შეუძლია, ვინმეს საოჯახო საქმეში დაეხმაროს და როგორც თვითონ ამბობს, ამ გზით ხანდახან მაინც იშოვოს პურის ფული.
ბაილეთის კიდევ ერთი მკვიდრი, მარტოხელა ციური მინდიაშვილი სტიქიით დაზარალებულთა, როგორც ახლახან ოზურგეთის საკრებულოს სხდომაზე თქვეს, ძველ კატეგორიას მიეკუთვნება. მისი სახლი ჯერ კიდევ სამი წლის წინ დაიბზარა და გარღვეული კედლების შიშით, შუშაბანდიან აივანზე ძინავს.
_ სოციალური დახმარება კი მაქვს, თუმცა პენსიასთან ერთად, წამლებსაც ძლივს ჰყოფნის. მეუღლე წლების წინ გარდამეცვალა, შვილები ქალაქში ცხოვრობენ, მაგრამ თავისი თავი გასჭირვებიათ. როცა სტიქიამ თითქმის მთლიანად დაბზარა ჩემი სახლის კედლები, ოზურგეთის გამგეობას თხოვნით მივმართე. ნამდვილად მოვიდნენ, ცოდვას ვერ ვიტყვი. აღწერეს, შეაფასეს, თუმცა, მას მერე ამაოდ ველი ვინმეს გამოჩენას. ქვიშა და ცემენტი რომ მეყიდა, იმდენი რომ მოეცათ, ერთ ოთახს მაინც შევაკეთებდი, შუშაბანდში მძინავს და კარის ნაცვლად “ადიალა” მაქვს ჩამოფარებული, _ გვიამბობს ციური მინდიაშვილი და ხის კიბეებით მეორე სართულზე ავყავართ, სადაც მართლაც პლედია კარის ნაცვლად ჩამოფარებული და გული წყდება, რომ 45 წლის მუშაობის სტაჟის მქონეს, როცა ახალგაზრდობაში 2 საათში ერთ ტონა ბალახს ცელავდა, ასეთი სიბერე ხვდა წილად. ჩვენს გაკვირვებაზე, თუ როგორ ცელავდა ამდენ ბალახს ერთ საათში, ამბობს, რომ წარმოშობით ხევსურია და ასეთი საქმე ახალგაზრდობისას არ უჭირდა. მისი სახლი მეორე მიწისძვრის ანუ ახალი სტიქიის დროსაც დაზიანდა. თუმცა, დახმარებას ძველი სტიქიით დაზარალებულთა სიის მიხედვით ელოდება, რადგან ეს ოზურგეთის საკრებულოს რიგგარეშე სხდომაზეც ითქვა, ძველი სტიქიით დაზარალებულებს თვენახევარში დაეხმარებიან.
კითხვაზე, როგორ არ ეშინია უკარო სახლში ძილი, ციური მინდიაშვილი ამბობს, რომ სიკვდილისაც არ ეშინია და უფრო უარესი აქ ვინ უნდა შემომივარდესო…
მარტოხელა დები ნაზი და ლიზა ზარნაძეები ბაილეთში ერთად ცხოვრობენ. მშობლების გარდაცვალების შემდეგ, ერთმანეთს ამაგრებენ და ვინმესგან დახმარების მოლოდინი არც აქვთ.
_ საპენსიო ასაკამდე ჯერ ათი წელი გვიკლია, ჩვენს შორის ასაკობრივი სხვაობა ერთი წელიც არ არის. შემოსავალი ბევრი არაფერი გვაქვს, 15 ძირი თხილი და ასევე რამდენიმე ძირი ვაშლი. საყანე ფართობი კი გვაქვს, მაგრამ რომც დამითესონ, მაგის შეძლება ჩვენ, ქალებს არ გვაქვს, რომ ყანა ვთოხნოთ. სიზარმაცის გამო არ ვამბობთ ამას. ვინ მოგვეშველება ან ვის მივადგეთ? რაღაცას ვწვალობთ და უკან რომ მოვიხედავთ, გვიკვირს, თავი როგორ გადავირჩინეთ. სამუშაო რომ იყოს, იხარეთ, რა გვიჭირდა? _ ამბობენ ზარნაძეები და დასძენენ, ტყუილად ვლაპარაკობთ, ჩვენი შემცოდე არავინააო.
ნაზი და ლიზა ზარნაძეებს ერთადერთი მარჩენალი ძროხა გასულ წელს მგელმა შეუჭამა. ეს სოფლის გამგებელმაც აღნიშნა. სოციალური დახმარება არასოდეს ჰქონიათ, თუმცა ჰქონდათ სამედიცინო პოლისი და ისიც შეუჩერეს.
რამდენიმე დღის წინ ძლიერმა ქარმა ზარნაძეების სახლი სახურავიც დააზიანა. ისინი ამბობენ, რომ ძალიან არ გადაუხდია, თუმცა წვიმა ყველგან ჩამოდის. შესაფასებლად არავინ ყოფილა.
_ სოციალური მომსახურების სააგენტოში ახლახან განცხადება დავწერეთ. გვითხრეს, რომ მალე მოვლენ. ჩვენც ველოდებით აგენტს და თუ სასწაული მოხდა და დაგვინიშნეს დახმარება, ამოვისუნთქავთ ცოტას, თუ არა და, რა?! ჩვენზე უარესიც რამდენია და ვის ახსოვს ხალხი? ჯერ ძვრა არ არის და კაი დაგემართოთ, თუ რამეს მოგვეშველებიან, _ ასე დაგვემშვიდობნენ ზარნაძეები და სიტყვა დაგვაწიეს, მადლიერი ვიქნებით, თუ ამ 40 წლის წინ დადგმული სახლისთვის ვინმე სახურავის გამაგრებაში დაგვეხმარება და გადახურულში, მშრალად მაინც ვისხდებითო.
ბაილეთის რწმუნებული სპარტაკ მამულაშვილი ამბობს, რომ ეცდება, დაეხმაროს ზარნაძეებს, სტიქიით დაზარალებულთა თანადგომის პროცესი ახლა მიმდინარეობს და შესაძლებლობის ფარგლებში ხელს გავუწვდითო: _ რაც შეეხება სოციალურ დახმარებას, ეს ჩემს კომპეტენციას სცილდება, თუმცა ვიცი, რომ ამ დღეებში ზარნაძეებს აგენტი ეწვევა, _ თქვა მამულაშვილმა.
