ჟურნალისტი ნინო კვაჭანტირაძე სოციალურ ქსელში ავრცელებს მისი დედ-მამის, ვასიკო კვაჭანტირაძის და დარუხანა ცინცაძის ქორწინების 60 წლის იუბილეს ფოტოებს და ამბავს.
ნინო კვაჭანტირაძე: “ამ წელს გაგანია პანდემია დაემთხვა, ჩემს დედ-მამას 26 მარტს ქორწინებიდან 60 წელი შეუსრულდათ, ვერავინ მოვიწვიე, მაგრამ ერთი ნატვრა შევუსრულე – ატმისყვავილისფერი კაბა ვუყიდე, ზურა შევარდნაძემ აბრეშუმის ჰორთენზიების თაიგული შეუკრა, ლელამ „შლიაპა“ მოუტანა, პატარა ტორტი და ტკბილეულის მაგიდა გახარებისთვის საკმარისი აღმოჩნდა.
_ დედა, უნდა გამოგპრანჭო, ვუთხარი იმ დილით,
-მივალთ სადმეეე?
– არაა, არ მივალთ, მაგრამ ქორწინებიდან 60 წელი გისრულდებათ, დაა..
– ვისთან ქორწინების?
-დედა, ნუ გადამრევ, ვისთან იყავი ქორწინებაში არ გახსოვს?
– ხოო, ვასოსთან , მარა 60 წელი რაფერ გუუძლებდი მაგ უჟმურს და ჯილეხს, მართლა ამდენი გავიდა?
-მაგი აღარ ვიცი, ფაქტია , რომ გაუძელი
– ხოდა, თუ მართლა მასეა, ეე რაფერი მაგარი ქალი ვყოფილვარ…
შეიფერა, გაიპრანჭა დადედაჩემი 3 დღე არ გაჩერებულა. მის ქორწილს იხსენებდა, მე კი გზადაგზა ვიწერდი ამბებს, თან უკვე აღმოჩენილი მქონდა მისი ქორწილის საჩუქრების რვეულიც.
– როგორ გაიცანი დე, მამიკოო?
– გავიცანი, ხოო, სულ მაგაზე ვოცნებობდი, ბენზეს კულტურის სახლის წინ დამინახა, თოვდა და გუნდები მესროლა.
– -მერე, შენ რა უთხარი?
– რა უნდა მეთქვა, აფერს არ ვფიქრობდი, 20 წლის ვიყავი, მარა მერე სახლში მოვიდნენ,ამიანცეს, ბიძაჩემმა რომ დეინახა, მეიწონა, მაღალი იყო, ლამაზი, გრუზა ქოჩორი ქონდა, ტეხილი თმები და მითხრა:
– ბიძია, გვერდზე მაფურთხებელი ბიჭი არ ჩანა, გლახა არ უნდა იყოსო..
– მერე, ერთად დადიოდით?
– დიდხანს ვინ მომცემდა სიარულის უფლებას, რამდენიმე თვე იარა, „დღე პირველი და დღე უკანასკნელი“ იყო ახალგამოსული და კინოში დამპატიჟა, მერე დედამისი და მამამისი მოიყვანა, „ნიშანი“ მომიტანეს და ქორწილზე დეილაპარაკეს.
-აუუუ, მომიყევი რაა, როგორი ქორწილი გქონდათ, რა მანქანით მოვიდა?
– შავი ზიმით მოვიდნენ, ორივე წინ ვიჯექით
– -უკან?
– მაგი არ მახსოვს
– მამა, ყვავილები მიუტანე?
– რად უნდოდა ყვავილები, მკტარი ხომ არ იყო, ბეჭედი მიუტანე და ნენამ- ჩემოდანი
– დედაა, რა იყო ჩემოდანში?
– ყველაფერი, რაც გოგო სჭირდება
– კაბა როგორი გეცვა?
– ატმის ყვავილისფერი, წელში გამოყვანილი კრეპჟორჟეტის კაბა მეცვა, „ბენზეში“, მეხუთე სახლებში შემიკერეს.
– საპარიკმახეროში იყავი?
– საპარიკმახეროში რა მინდოდა, ისეც ლამაზი ვიყავი, მაშინ საპარიკმახეროში კაცები დადიოდნენ წვერის გასაპარსად
– ვინ გახლდა მაყარში?
– გურამიას ახალნაყიდი „პობედა“ ყავდა, გურამიე იყო, ვაჟიე, გუგულა, იურა, ფერდინდი, ლილი, პლატონა, ნინუხა, ნორა დეიდა, ვენერიკა, ვალიკო, ვახტანგი ბიძია და ძვირია ბიცოლა….
– -და როგორ იყო, რომ მოვიდა სიძე, მოგიპიპინა?
– აგერაა და ვკითხოთ, ვასიკოო, რომ მოდი ჩემს წასაყვანად, მოაპიპინეეე?
– არა, ჩუმათა მივედი, შენს წაყვანას ხმაური რად უნდოდა კიდო…
– მამა, შარვალ -კოსტუმი გეცვა?
– -აბა კაბა ხომ არ მეცმებოდა?
– შეიკერე?
– არა, კულაში ვიყიდეთ მე და კაკალამ.
– სუფრა?
– -სუფრა სახლში იყო, მაშინ რესტორნობია არ იყოო
– და წაიყვანე და წახვედით სოფელში?
– -აბა, ტრაპიზონში ხომ არ წევიყვანდი, სახლი სოფელში მქონდა.
– დედა, ხოდა, მერე, შენ მითხარი როგორ იყო..
– კიიი, ჩავედით, კარგი ამინდი იყოო, მაშინ გურიაში ბიჭისას ღამის ქორწილი იცოდნენ და სახლთან ჩირაღდნებიანი ბაღნები დაგვახვედრეს, ასე, ჯოხზე წამოცმულ, ნავთში ამოვლებულ ჭინჭებზე ცეცხლი ბარბალობდა, გზადაგზა კოცონები ენთო, კარებში თეფში დამახვედრეს, დავკარი ფეხი და გავფშვენი, იმფერი ლამაზი ვიყავი, ხალხი იძახოდა, დედაააა, ნინუცამ რაფერი კაი ქალი მეიყვანაო, თვარა ვასიკომ მეიყვანაო, იმას კი არ ამბობდენ, აბაა, მაშინ რძალი დედამთილს უნდა მოწონებოდა პირველ რიგში.
– ტორტი?
– კი, სადედოფლო ტორტი იყო, რაცხა წითელი-ყვითელ ფერში და სუფრაზეც პატარ-პატარა ტორტები ეწყო ფეხიან ვაზებზე, ხოდა ჩემს ქორწილში ვნახე პირველად, სუფრაზე ჩაი შემოიტანეს…
– სუფრაზე რა იყო?
– სახლის უკან ცეცხლზე იდგა უუუშველებელი ქვაბები – იხარშებოდა ღომი, საქონლის ხორცი, ქორწილისთვის დაეკლათ 2 ძროხა, გოჭები, ქათმები, წიწილები, მრგვალ დოუჭრელ ხაჭაპურებზე ეწყო შემჭვარი წიწილები, საქონლის მოხარშული ბეჭი შემოქონდათ, ასე. ორთქლი ასდიოდა.. ყველაფერი სახლის იყო..
– მომღერლები იყვნენ?
– კიი, ოზურგეთიდან იყვნენ, გახეთქეს თავი ირიახო-ურუახოთი, მერე კოპლატაძის გოგოებმა- ზიული, ზანულიმ და ბელამ გიტარაზე იმღერეს…
მეორე დღეს ბაბუაჩემი ჩამოვიდა- ბარნაბა ლომთათიძე მხლებლებით, თავზე კარაკულის ქუდი ეხურა და კაბალახი მხარზე ქონდა მოგდებული, გაპრიალებული აზიაცკები ეცვა ჩაქურა შარვალზე, ბაბუაშენი არსენი მიეგება, ორივე გოლიათები იყვნენ, ერთმენეთს ეხუტებოდნენ, მერე ბარნაბამ უთხრა- დევი დევისასო.. ბარნაბა პაწა ამაყი კაცი იყო, კარგად მოილხინა და სახლში რომ დაბრუბდა თურმე, ყვებოდა, ნამეტარი კაი ოჯახში გავთხუეთ გოგო, ეზოში რომ შევედი, თავი ბოტანიკურ ბაღში მეგონა და სახლი „უჩრეჟდენიას“გავდაო. მახსოვს, ვახტანგი ბიძიამ მითხრა – ბიძია, აბა შენ იცი, რაფერ შეიშნოვებ ოჯახს, დედამთილმა თუ გითხრას ჭადი დატეხე, დატეხე, თუ გითხრას- დაჭერი, დაჭერიო,, ქმარს ენა არ შეაჩვიო და თუ აქანე მოგიწიოს დარჩენა, სანამ ოჯახი გეიყოფა იცოდე, უფროსი შენ არ ხარო…
– დედამთილს როგორ მიმართავდი?
– მამამისს ენისმოსატეხივით სახელი ერქვა -კანელიკე და კანელიკოვნას თქმას მერჩივნა, დედა დამეძახა, მერე და მერე ნინუცისაც ვუძახოდიო..
-თამადა ვინ იყო?
-თამადა შავლა ბურჭულაძე იყო, ამხანაგებოო, რომ დასჭექდა, ყველა გეისუსებოდა, გლეხური თამადა იყო, მარა კაი სიტყვა-პასუხი იცოდა…
-მამა, მართალს ამბობს ახლა დედიკოო, შენ როგორ გახსოვს?
-რაც მართალი მართალია, ლამაზი იყო, მაშინ კი იჯდა გატრუნული, მარა მერე რომ ალაპარაკდა აღარ გაჩერდა დააა, 60 წელია მარჩობს და ჯერ ვერ მომერია!“
