მეტროთი მგზავრობა ხშირად მიწევს. ჩემთვის მეტროს ვაგონი უბრალო რკინის კონსტრუქცია არ არის, ის პატარა სამყაროა, სადაც შეგიძლია ადამიანის სულშიც კი ჩაიხედო, რადგან მათ არ აქვთ იმის არც დრო და არც სივრცე, რომ ნიღბები ისწორონ. აქ ყველა თავისი ნამდვილი “მეა”. ზოგი ნერწყვმომდგარი უყურებს წინ მჯდომ მოკლეკაბიან გოგონას, რომელიც სიმღერებს უსმენს. ზოგიც ამავე გოგონას შურით ან ამრეზით უყურებს. გვერდით მჯდომს არ უნდა რომ შეიმჩნიოს, მაგრამ მაინც ეპარება თვალი გოგონას ფეხებისკენ.
ბავშვობაში მეტრო ჩემი საყვარელი ტრანსპორტი იყო. დღემდე მახსოვს ის შეგრძნება, მატარებელი რომ დიდუბეში გავიდა. მეგონა რაღაც შეცდომა მოხდა და მემანქანე არასწორი გზით წავიდა. მახსოვს, როგორ ველოდებოდი ექსკავატორზე ბოლო საფეხურებს, მთელ ძალ-ღონეს ვიკრებდი და რაც შემეძლო შორს ვხტებოდი. მეგონა, თუ გადახტომას ვერ მოვასწრებდი, ჩამითრევდა.
თითქოს ჩემი ბავშვობის შემდეგ დიდი არაფერი შეცვლილა. რამდენიმე სადგური გარემონტდა, რამდენიმეს სახელი შეეცვალა, ახალი მატარებლებიც დაემატა, აღარ მგონია, რომ ექსკავატორი ჩამითრევს; მაგრამ ყველაზე დიდი განსხვავება მაინც ხალხშია. ჩემს ბავშვობაში არავინ შემოდიოდა ვაგონში ყოველ გაჩერებაზე და მოწყალებას არ ითხოვდა. დღეს კი, ყოველ გაჩერებაზე სხვადასხვა ადამიანი შემოდის დახმარების თხოვნით.ზოგი მღერის, ზოგი უკრავს, ზოგი სანთლებს ყიდის, ზოგი ავადმყოფი ბავშვებისთვის აგროვებს შემოწირულობას. იქ მყოფთა უმრავლესობას ერთი და იგივე რეაქცია აქვს: იკეთებს ყურსასმენებს და ტელეფონს ინტერესით დასცქერს. თითქოს ასეთი ქცევით თავს იცავენ. ჩვენ არ გვესმის და ვერ ვხედავთ რეალობასო.
მაგრამ, ვაი, რომ მაინც ვხედავთ და მაინც გვესმის ყველაფერი. მაინც ვიაზრებთ რომ ჩვენ წინ დგას ბავშვობაწართმეული ადამიანი, რომელსაც მათხოვრობის გარდა ცხოვრებაში არაფერი უკეთებია და ალბათ, არც არასდროს გააკეთებს. ჩვენ მაინც ვხედავთ მოხუც წყვილს, რომლებიც მუდამ ერთმანეთს დაყრდნობილები დადიან და რკინის ჭიქას იმ იმედით გიწვდიან, რომ 10 თეთრს მაინც გაიმეტებ მათთვის. ჩვენ მაინც ვხედავთ 9 აპრილის გმირს, რომელიც მეტროში სიმღერის გარდა თავს ვერაფრით ირჩენს. ჩვენ მაინც ყველას და ყველაფერს ვხედავთ, ყველაფერს ვიაზრებთ და ამის მიუხედავად, თავჩაქინდრულები, უმოქმედოდ ვდგავართ.
სინდისს ვიმშვიდებთ, რომ მუსიკის ხმა ფარავს მათ თხოვნას, ხურდით დავეხმაროთ. გვიძნელდება სიმწრით ნაშოვნი გროშები სხვას გავუზიაროთ. სამაგიეროდ, გუშინ დავინახე როგორ ამოიღო თავისი ჭიქიდან პატარა, ხუჭუჭა ბიჭმა ხურდა და მოხუც ბაბუას ჩაუგდო ჭიქაში. ეს ხუჭუჭა ბიჭიც ვიცანი. ან კი როგორ ვერ ვიცნობდი, ჩემს თვალწინ გაიზარდა. ამას წინათ ხურდა მთხოვა, ვერ მივეცი და გაბრაზებულმა კალთაში ჩადებული ფლაერი წამართვა და გაიქცა. ალბათ, იფიქრა რომ მნიშვნელოვანი რაღაც წამართვა. ვაგონის ბოლოს დადგა, სადაც ვიღაც ბიჭმა ,,წამოუთაქა“, ხუჭუჭა ბიჭმაც თავის დაცვა სცადა და უთხრა თუ კიდევ დაარტყამდა, შეაფურთხებდა. იმის დასარწმუნებლად, რომ არ იტყუებოდა გაემზადა კიდეც ამისთვის. ,,მოძალადეც“ შეშინდა და გაეცალა.
ვუყურებდი, როგორ უცინოდა ხუჭუჭა ბავშვი მოხუცს ხურდის ჩაგდებისას და ვფიქრობდი, რომ ჩვენ ყველას გვეშინია არ შეგვაფურთხონ და არ დაგვსვარონ, იმაზე კი არ ვფიქრობთ, რომ ჩვენი უმოქმედობით ყოველ დღე სულში ვაფურთხებთ ამ ადამიანებს, განსაკუთრებით კი ბავშვებს, რომლებსაც არც სათამაშოები აქვთ და არც წიგნები. რომლებიც სკოლის ნაცვლად მეტროში დადიან და საარსებო ფულს აგროვებენ. ჩვენ არ გვინდა რომ შეგვაფურთხონ, მაგრამ არც ხმის ამოღება გვინდა. ეს ბავშვებიც გახდებიან მშობლები და თავიანთ შვილებსაც ისევე გაზრდიან, როგორც თვითონ გაიზარდნენ. მოჯადოებულ წრესაც არ გამოუჩნდება ბოლო მანამ, სანამ თავები ჟურნალ-გაზეთებში ან მობილურებში ჩარგული გვექნება და ყურსასმენებს არ მოვიხსნით.
