სირიიდან ოზურგეთში დაბრუნდა ქალბატონი მარინა ასათიანი, რომელიც იქ სამუშაოდ ათი წლის წინ წავიდა და ბოლო დროს, ამ ქვეყნის შიდა სამოქალაქო დაპირისპირების მხილველი გახდა.
“მეამბოხეებსა და მთავრობას შორის, საბრძოლო მოქმედებებისას საშინელი ამბები ხდებოდა, რომლის მოსმენაც კი ადამიანს შოკში ჩააგდებს _ 10 წლის ბავშვს ხელ-ფეხი და სასქესო ორგანოები მოჰკვეთეს მთავრობის საწინააღმდეგო პოლიტიკური წამოძახილისთვის; ძმის ნაცვლად დაპატიმრებულ დას კი, ხელ-ფეხი მოკვეთეს, მერე ძმაც დაიჭირეს და ორივე ერთად დახოცეს. როცა შინ მიიტანეს მიცვალებულები, დედას გული გაუსკდა და მოკვდა. სირიელები, როცა ჩვენი ტელევიზიის მეშვეობით ვაჩვენებდი საქართველოს და ხშირად ხედავდნენ ხალხში მოსიარულე პრეზიდენტს, გაკვირვებული მეკითხებოდნენ, ჩვენთან შეიძლება, 20 წელში ერთხელ არ გამოვიდეს ქვეყნის მეთაური ადამიანებთან შესახვედრად და ნუთუ ეს მართალიაო?” _ გვიამბობს ქალბატონი მარინა.
სირიაში 10 წლის წინ წავიდა ათკაციანი ჯგუფი, რომელშიც სამი ოზურგეთელი ქალბატონი იყო. ჯგუფი თბილისში შედგა და უცხოეთის გზას ლუკმა-პურის საშოვნელად დაადგნენ. თუმცა, თურქეთის საზღვარზე, გასაყიდად წაღებული ცოტაოდენი საქონელი ჩამოართვეს და დარჩნენ ცარიელ-ტარიელნი. გროშების ამარა ჩააღწიეს სირიაში. იქ ერთმა სასტუმრომ ნისიად შეიფარა. მერე, ჯგუფში მყოფი სომხების გამჭრიახობით, ერთი მაღაზიიდან გამოჰქონდათ საქონელი და იქვე ახლოს ქუჩაში ჰყიდდნენ. ასე “მოითბეს” ხელი.
_ ნელ-ნელა მოვითქვით სული. იქაურებს საოცრად თბილი დამოკიდებულება ჰქონდათ, რამაც გამაძლებინა. ისე გვენდობოდნენ, რომ მალე მოვაგროვეთ ვაჭრობისთვის საჭირო ფული, _ ასე იხსენებს თავდაპირველ სირიულ ყოფას მარინა ასათიანი, რომელსაც ძლივს აწყობილი მცირე ბიზნესი და მოგროვილი საკუთარი ქონება კვლავ დასატოვებელი გაუხდა.
_ ქალბატონო მარინა, წამოსვლა მაინც გსურდათ, თუ მხოლოდ სამოქალაქო ამბოხის გამო დაბრუნდით ოზურგეთში?
_ წამოსვლას ნამდვილად არ ვფიქრობდი ჯერ. ძლივს ავაწყვე სამუშაო, სამი მაღაზიაც მქონდა ბოლო პერიოდში, მაგრამ იმდენად დაიძაბა ვითარება, რომ იძულებული გავხდი, წამოვსულიყავი. რაც იქ ვიწვალე და ვიშრომე, ყველაფერი დავტოვე.
_ უშუალოდ საბრძოლო მოქმედებების თვითმხილველი გამხდარხართ?
_ ჰომსიდან, სადაც ახლა საბრძოლო მოქმედებებია, გაუგონარი ამბები მოდიოდა. მე ერთ გარეუბანში ვიყავი, დამასკოდან 50 კილომეტრში. იქ, როცა სამხედროები გამოჩნდნენ, ბანკები გაიძარცვა, შეხლა-შემოხლა დაიწყო და წამოვედი კიდეც. ჩვენ არაფერს გვერჩოდნენ, მაგრამ ადრე თუ გვიან, მაინც ტყვიის კერძი გავხდებოდი. ჩემს თვალწინ არაფერი მომხდარა, თუმცა, ისეთ ამბებს ჰყვებოდნენ და აცხადებდნენ, რომ აქ რასაც გადმოსცემენ ტელევიზიით, ზღვაში წვეთია.
_ იქ ქართველები თუ ცხოვრობენ და როგორი დამოკიდებულება აქვთ მათ მიმართ ადგილობრივებს?
_ მე ქართველები არ მინახავს, მაგრამ ქრისტიან და მაჰმადიან არაბებს შორის ძალიან რთული დამოკიდებულებაა. მაგალითად, ქრისტიანმა არაბმა მოიტაცა მაჰმადიანი გოგონა, რომელიც ძალიან უყვარდა. ამის გამო, გოგონას ნათესავებმა ის მოკლეს.
_ ქალბატონო მარინა, იქ რომ სიმშვიდემ დაისადგუროს, ისევ თუ წახვალთ სამუშაოდ?
_ აუცილებლად წავალ, რადგან იქ დავტოვე ყველაფერი, რაც ნაშოვნი მქონდა. შვილს ვეხმარებოდი და თავსაც ვირჩენდი. ძალიან ძნელია, როცა ენით წარმოუდგენელი გაჭირვებიდან რაღაცას ააწყობ და მერე არაფრის გამო კარგავ. ისე, ძალიან ოპტიმისტი ადამიანი ვარ, თუ წავედი, იმ იმედით წავალ, რომ ეკონომიკურად მოვძლიერდები და ისე დავბრუნდები სამშობლოში.
