ლანჩხუთის სინამდვილეში, რამდენიმე თვის წინ გამოჩნდა ერთი ადამიანი, რომელმაც აქაურ ახალგაზრდებს მისცა შანსი, გამოვიდნენ ჩაკეტილი სივრციდან და საკუთარი თავის თვითრეალიზება მოახდინონ თეატრში.
ის მსახიობთა ოჯახში არ დაბადებულა, არც კულისებში გაზრდილა და არც ღრმა ბავშვობიდან ჩაუყლაპავს სცენის მტვერი, თუმცა, პროფესიად, ბევრისთვის მოულოდნელად, მსახიობობა არჩია. დათო წერეთელი დღეს ბათუმის სახელმწიფო თეატრის ერთ-ერთი წამყვანი მსახიობია, მაგრამ ლანჩხუთი მას როგორც რეჟისორს უფრო იცნობს.
დათო ბათუმში დაიბადა და გაიზარდა. ჩვეულებრივი, აქტიური ბავშვი იყო და სკოლის ღონისძიებებში ხშირად მონაწილეობდა. სწორედ, აქედან მიიღო გადაწყვეტილება, რომ საკუთარი მომავალი სცენისთვის დაეკავშირებინა. არადა, ცხოვრებაში ქონდა სხვა არჩევანიც, რომელიც ოჯახის წევრებისთვის ბევრად მისაღები იყო. თავიდან დათომ სწავლა უცხო ენების ფაკულტეტზე გააგრძელა, მაგრამ გადაწყვეტილება მალევე შეცვალა და მშობლების დაუკითხავად თეატრალურ ინსტიტუტში ჩაირიცხა. იყო წინააღმდეგობაც, თუმცა, მიზანსწრაფულობამ და სცენის სიყვარულმა ყველა ბარიერი გადალახა, დღეს თეატრი დავით წერეთლისთვის, ფაქტობრივად, მეორე სახლია.
„ოჯახში არავის უნდოდა, რომ თეატრალურში ჩამებარებინა, ყველა მეუბნებოდა _ გინდა მშიერი მოკვდე, დოლ-აკარდიონზე უნდა ააწყო შენი ცხოვრებაო. თან მაშინ საკმაოდ რთული პერიოდი იყო. მაგრამ მივიღე გადაწყვეტილება და არავისთვის მიკითხავს, ისე წავედი თეატრალურში ჩასაბარებლად. საკმაოდ გამიმართლა _ თეატრალურ სივრცეში ვინც მნიშვნელოვანი ფიგურები იყვნენ, ყველასთან მომიწია ურთიერთობა სტუდენტობისას. თან იმ პერიოდში ბათუმის თეატრში თაობათა ცვლა მოხდა, მაშინ გიორგი თავაძემ დადგა სპექტაკლი და რამდენიმე სტუდენტი მიგვიწვია. პირველად ძალიან გაგვიჭირდა, აღმოჩნდა, რომ რეალურად ყველაფერი გაცილებით რთულია და ისე არ არის, როგორც წარმოგიდგენია, დილიდან მეორე დილამდე გვიწევდა მუშაობა. ყველაფერი გადავლახე და აგერ უკვე თორმეტი წელია ბათუმის სახელმწიფო თეატრის მსახიობი ვარ“, _ გვიყვება დათო წერეთელი, რომელიც ერთ-ერთი მათგანია, ვისაც დიდი წვლილი მიუძღვის იმაში, რომ რვა თვის წინ ლანჩხუთში თეატრალურმა ცხოვრებამ შემოაბიჯა და ახლა ყველანაირად ცდილობს, ჩვენი, მაყურებლის აღქმისა და ინსტიქტების მთელი აპარატი საკუთარი ზემოქმედების ქვეშ მოაქციოს.
„როცა ბათუმის თეატრში სარემონტო სამუშაოები დაიწყო გადავწყვიტე აქ, მშობლიურ რაიონში ჩამომეყალიბებინა დასი. ამაში დიდი როლი მამაჩემმა შეიტანა, რომელიც ყველანაირად მაგულიანებდა და ბიძგს მაძლევდა, ამ საქმეს შევჭიდებოდი. სულ მეუბნებოდა, მიდი, მამა, გააკეთე ლანჩხუთში რაღაც, _ და მეც ხათრი ვეღარ გავუტეხე. ბათუმის თეტრიდან ხელს გამოვაყოლე თუ რამე ჩამოწერილი ინვენტარი იყო. მოვედი აქ, გავაცანი აქურებს რა და როგორ მინდოდა გამეკეთებინა. ვთქვი, რომ ბათუმიდან წამოღებულ მთელს ქონებას საჩუქრად გადავცემდი ლანჩხუთის თეატრს, სანაცვლოდ კი რაღაცები უნდა გაკეთებულიყო ისე, როგორც საჭირო იყო. მოკლედ, ჩვეულებრივი ბიუროკრატიული გარიგება მოხდა. თავიდან შეიძლება ითქვას, უარიც კი მითხრეს, არ კეთდება ასეო. რარაც მომენტში წასვლაზეც ვიფიქრე, მაგრამ მერე გადავწყვიტე, არც ერთი ნაბიჯით არ დამეხია უკან. შედეგად კი მივიღე ის, რომ დღეს ლანჩხუთში არის სახალხო თეატრი. ამაში დიდი წვლილი მიუძღვის კულტურის გაერთიანების ხელმძღვანელს ადელინა კილაძეს, რომელიც ყველანაირად გამომყვა. რომ არა ის, დღეს ჩვენ არ ვიქნებოდით. რამდენიმე დღის წინ რაიონს გარეთ პირველი აღიარება გვქონდა, სახალხო თეატრების ფესტივალზე საუკეთესო სცენარისთვის პრიზი გადმოგვეცა“, _ამბობს დათო და აქცენტს სამომავლო გეგმებზე აკეთებს:
„ძალიან მინდა ჩვენი თეატრი საერთაშორისო ასპარეზზე გავიყვანო, ამიტომ საამისოდ არსებული რესურსი არასაკმარისია. დღეს მხოლოდ ვიწრო წრეში იციან, რომ ლანჩხუთში თეატრი არსებობს, ამიტომ მინდა უფრო ფართო ასპარეზის დაუფლება. ამიტომ გეგმაში მაქვს ცნობადი რეჯისორებისა და მსახიობების მოწვევა. ამასთან, განსაკუთრებულ ყურადღებას ვუთმობ ჩემი თანამშრომლების პროფესიულ გადამზადებასაც ვუთმობ. ლანჩხუთში ყველა სივრცე დაკეტილია, ამიტომ პროფესიული ზრდისთვის მეტი გასვლები გვჭირდება. მაგალითად, ბათუმში მომავალ წელს მონო-პიესების ფესტივალი იმართება, აუცილებლად გავუშვებ ერთ-ორ მსახიობს იქ. გრიმორების, გამნათებლების გადამზადებაც აუცილებელია. გეგმები ძალიან ბევრი მაქვს და აუცილებლად განვახორციელებ. მერე კი დადგება დრო, როცა მე აქედან წავალ, მანამდე კი იქნება ბევრი წარმატება და აღიარება “.
ახლა ლანჩხუთის მთელი თეატრალური კოლექტივი მორიგი პრემიერის სამზადისშია, რვა თვიან მონაკვეთში უკვე მესამე სპექტაკლს ამზადებენ. პირველად იყო ლაშა ბუღაძის „ნაფტალინი“, რასაც მალევე მოჰყვა ბუღაძისვე „ნუგზარი და მეფისტოფელი“.
სანამ პირველ სპექტაკლს დავდგამდი, საზოგადოებაში გარკვეული გამოკითხვა ჩავატარე, თუ რის ნახვას ისურვებდნენ. ზოგმა სტურუას „კავკასიური ცარცის წრეო“, ზოგმა „დათა თუთაშხიაო“ და ასე შემდეგ. ბუღაძის პიესები მარტივია ყველა თვალსაზრისით და ჩვენი რესურსი სხვა არანაირ საშუალებას არ იძლეოდა“ -განმარტავს ახალგაზრდა შემოქმედი.
გარდა თეატრის დათოს ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია ოჯახს, რომლის თანადგომის გარეშე თვლის, რომ არც არაფერი არ გამოუვიდოდა.
„რა უნდა ვთქვა ოჯახზე, მყავს არაჩვეულებრივ დედა, მამა, ვგიჟდები მათზე. ასევე არაჩვეულებრივი მეუღლე და პატარა ვაჟკაცი, ჯერჯერობით ერთი. ისინი ჩემთვის ყველაფერია“, _ ამბობს ის.
ახალგაზრდა შემოქმედს არც პატარები დავიწყებია და თეატრალური დასის პარალელურად თოჯინების თეატრსაც ჩაუყარა საფუძველი. „იხვის ჭუკი“ ლანჩხუთის სკოლებში აქტიურად მოგზაურობს.
