ჩვენი ვებ-გვერდის მკითხველებს 2015 წელს კიდევ ერთხელ გულით ვულოცავ და ვუსურვებ რომ ამ აუწყობელ ქვეყანაში, 12 თვის შემდეგ საკუთარი პრობლემები სრულად თუ არა ნაწილობრივ მაინც გადაეწყვიტოთ.
დღეს საახალწლო-სახალისო დაიჯესტს შემოგთავაზებთ, რომელსაც პირობითად „ხალხის ხმას“ ვუწოდებდი.
ჩვენი პირველი რესპონდენტი ვანელი როინ გოგიბერიძე იქნება.
„როგორც მოგეხსენებათ, ქართული ტრადიციის მიხედვით, დიდი მნიშვნელობა აქვს, ახალი წლის ღამეს პირველი ვინ გესტუმრება. დაუვიწყარი ფილმი "კუჩხი ბედინერიც" ხომ ამ თემას ეძღვნება.
ეს ტრადიცია ბევრ ქართულ სოფელში დღესაც შემორჩენილია, და თუ ახალი წლის ღამეს კარგი ფეხის მქონე სტუმარი გეწვევათ, იმ წელს ხვავსა და ბარაქას უნდა ელოდოთ.
ზედიზედ სამი წელი იყო გივი სიმონის მეკვლე. პირველი "მეკვლეობის" შედეგად სიმონს ბაბუა გარდაეცვალა, თუმცა ეს გივისთვის არავის "დაუბრალებია". მეორე წელსაც გივი იყო მეკვლე, იანვარი გასული არ იყო, სიმონის ბაბუას ბებია მიჰყვა უკან. მესამე წელს გივი შემთხვევით გახდა სიმონის მეკვლე… მამა დაკარგა იმ წელს სიმონმა. შარშან, ახალ წელს, გივი ისევ მიადგა სიმონის სახლს, გაბრაზებულმა მასპინძელმა მიაძახა:
– რა გინდა გივი, ვერ ხედავ, მარტო რომ დავრჩი? გადადი ეგერ ჟორასთან, თორმეტნი არიან სახლში!!!“
ჩვენი მომდევნო სტუმარი ქუთაისელი ჭიჭიკია იქნება. ნებისმიერ ჩვენთაგანს ახალი წლისთვის განსაკუთრებული სურვილი აქვს ჩაფიქრებული და გამონაკლისი არც ბატონი ჭიჭიკიაა (სამწუხაროდ მისი გვარი არ ვიცი). სამწუხაროს ჭიჭიკიას საახალწლო სურვილი საერთოდ აღარ ახსოვდა , რადგან…
ჭიჭიკია ახალი წლის დილას ნაბახუსევზე იღვიძებს. ბალიშთან ცოლის წერილი დახვდა, კითხულობს:
– გილოცავ, ახალ წელს, ძვირფასო! "ბორჯომი" თუ მოგინდეს, მაცივარშია, მაცივარი სამზარეულოშია, სამზარეულო შემოსასვლელიდან მარჯვნივაა, თუ ვერ მიაგენი, შენ გვერდით ვწევარ და გამაღვიძე…
ალბათ დროა იმერეთის დედაქალაქიდან კახეთში გადავინაცვლოთ.
ეს ამბავი რამდენიმე წლის წინ სოფელ მეჯვრისხევში მოხდა. ახალი წლის მეორე დღეს დიდი თოვლი მოვიდა. ვასილ გოგიაშვილის სახლთან დილაადრიან ვიღაცის ხმა
გაისმა. თბილისიდან ჩამოსული ვასილის შვილი, ტიტიკო მიეგება სტუმარს, რომელიც სასმლის დიდად მოყვარული მეზობელი, ვახო აღმოჩნდა.
– რა გინდოდა, ვახო? – ჰკითხა ტიტიკომ.
– რა მინდოდა და… – დაიბნა ვახო, – თოხი!
ტიტიკომ თოხი გამოიტანა, მისცა სტუმარს და შინ შევიდა.
– ვინ იყო და რა უნდოდა? – ჰკითხა ვასილმა შვილს.
– ვახო იყო, თოხი მთხოვა და მივეცი, – უპასუხა ტიტიკომ წყნარად.
მოხუც მამას სიცილი აუტყდა:
– გაგიჟდი, შვილო? ვინ თოხნის მეტრიან თოვლში? ალბათ დალევა უნდოდა, მიდი, შემოაბრუნე, მაგის ცოდო არ დაიდო! – დაადევნა ტიტიკო მეზობელს, თვითონ კი მარანში ჩავიდა.
ეს მხიარული ისტორია რამდენიმე წლის წინ, იანვრის პირველ დღეებში მოხდა. მას თბილისელი თემურ გიკაშვილი გაიხსენებს.
რას არ მოაფიქრებინებს გაჭირვება ქართველს და მით უმეტეს, ქუთაისელს. როცა ჩვენი ქვეყნიდან სამსახურის საძებნელად ხალხმა უცხოეთში გადახვეწა დაიწყო, ბევრმა ყველა ღონეს მიმართა, რომ საზღვარი გადაეკვეთა, ან კონსულები და ელჩები დაერწმუნებინა, თქვენს ქვეყანაში მხოლოდ სამოგზაუროდ მივდივარო.
იმ წელიწადს კანადაში ჭიდაობაში რაღაც ტურნირი ეწყობოდა, მაგრამ ქართველმა მოჭიდავეებმა ვერაფრით დაარწმუნეს მკვახე ხასიათის კონსული, რომ ტურნირის დამთავრების შემდეგ იქ არ დარჩებოდნენ. მოკლედ, იმ წელს კონსულის გადამკიდე, საქართველოდან კანადაში ოფიციალურად ვერავინ წავიდა, გარდა იმ 8 ქუთაისელისა, რომლებიც ახლაც იქ არიან. მათ ძალზე ორიგინალურად გააცურეს კანადის კონსული.
აი, როგორ მოახერხეს ეს:
როგორც მოგეხსენებათ, ჰოკეი კანადაში გამოიგონეს და ეს სპორტი მათი ეროვნული სიამაყეა. ჰოდა, ამ ჩვენმა ქუთათურებმა შეიკერეს ჰოკეისტების ფორმები, სადღაც მინდორზე მოასხეს წყალი, ზამთარი იყო და მეორე დღეს მოლიპული დახვდათ, დაიწყეს ვითომ თამაში უციგურებოდ, სახლში თხილისგან გამოთლილი ჯოხებით, ყველაფერი გადაიღეს კამერით და კონსულს მიუტანეს, თან განცხადებაც მიაყოლეს, რომ ძალიან გვიყვარს ჰოკეი, მაგრამ არა გვაქვს პირობები, კარგად რომ შევისწავლოთ სპორტის ეს ყველაზე ლამაზი სახეობაო.
გულაჩუყებულმა კონსულმა ყველას დართო ნება, კანადაში გამგზავრებისა. ეგ კი არა, ისიც კი "შეუსწორა", რომ გუნდისთვის 10 კაცი მაინცაა აუცილებელიო, ქუთაისელებს კიდევ ორი "ჰოკეისტის" პოვნა, რა თქმა უნდა, არ გასჭირვებიათ.
დღევანდელი საახალწლო -სახალისო ისტორიების მომდევნო გმირი, ერთი უბრალო თბილისელი ადამიანი გახლავთ. ნება მომეცით რომ გითხრათ. მას თენგო ჰქვია და მისნაირები ჩვენს გვერდით (ჩვენსავე ჩათვლით) არაერთი ვართ. ეს ისტორია ბატონი თენგოს ერთ-ერთმა მეგობარმა მომიყვა.
„- შინ მაინც არაფერს აკეთებ და თუ გინდა, ამ საახალწლოდ პატარა ფულსაც გაშოვნინებ და შენი თამროც კმაყოფილი დაგრჩება, – უთხრა შოთიკომ ძმაკაცს და გამომცდელად მიაჩერდა.
– რას მთავაზობ ამისთანას? – გაკვირვებულმა შეხედა თენგომ "ბიზნესპარტნიორს".
– შენმა ცოლმა შემომჩივლა, – უმუშევრობამ და უსაქმურობამ გაალოთა, ეგებ რამე მოუხერხო, თორემ ან მაგას მოვკლავ, ან მე მოვიკლავ თავსო. ხომ იცი, სანამ დიდ საქმეს წამოიწყებდე, პატარით უნდა დაიწყო… იმ ფირმამ, სადაც მე ვმუშაობ, საახალწლოდ ასეთი რამ მოიფიქრა – "თოვლის ბაბუა გამოძახებით". ყველგან გავაკარით განცხადება, ტელეფონიც მივუთითეთ და იცი, რამდენმა დაგვირეკა? შვიდი თოვლის ბაბუა დავიქირავეთ, მაგრამ ნაღდად არ გვეყოფა… ჰოდა, მერვე შენ იყავი. ჩაგაცმევთ სანტას ან ნაღდი ქართველი თოვლის ბაბუს ტანსაცმელს და ჩამოუარე ოჯახებს. საჩუქრებს ჩვენ ჩაგიწყობთ ხურჯინში, ლექსები და სიმღერები კი იცი და დალევაც გიყვარს. გამოძახება კი ფასიანია.
თენგოს გულს მოეშვა – თამროსა და ბავშვებს გავახარებო და ულაპარაკოდ დათანხმდა ძმაკაცს. წელიწად-ნახევარი სამსახურს ამაოდ ეძებდა. სადაც მივიდა, ყველგან ღიმილით დაჰპირდნენ, – დაგირეკავთო, მაგრამ არავის დაურეკავს. მოლხენა დიდებული იცოდა და ხან ვინ ეძახდა გაშლილ სუფრასთან, ხან – ვინ.
შინ გვიან მისულს ცოლი ქოქოლას აყრიდა, – დაგეცეს მეხი, ისევ დალიეო? "მეხდაცემული" თენგო ჩუმად შეიპარებოდა საძინებელში და… იძინებდა მეორე დღის იმედით… სამაგიეროდ, ახლა მშვენიერი საქმე გამოუჩნდა – გაერთობოდა და ფულსაც იშოვიდა.
შოთიკომ მისალოცი ტექსტი მისცა, რომელიც ტრადიციულად ასე იწყებოდა: "შემოვდგი ფეხი, გწყალობდეთ ღმერთი". ამის მერე უფლება ჰქონდა, იმპროვიზებულად გაეგრძელებინა "სამუშაო". გული კი დასწყდა, რომ ნაბადი და სვანური ქუდი არ ერგო, მაგრამ თავი ინუგეშა, – არა უშავს, მაინც ევროპისა და ამერიკისკენ გვიჭირავს თვალი და რაც არის, არის, ვიქნები სანტა კლაუსიო.
31 დეკემბერს დილიდანვე გამოეწყო სანტა კლაუსის წითელ ტანსაცმელში, თეთრი წვერ-ულვაშიც მოირგო და სარკის წინ პატარა რეპეტიციაც გაიარა… საღამოს 9 საათზე ხელში დამკვეთთა გრძელი სია დაიჭირა, საჩუქრებით სავსე სანტას "ბოხჩა" მხარზე გადაიკიდა და გაუდგა გზას.
…ყველა ოჯახში ბავშვები ჟივილ-ხივილით ეგებებოდნენ, გაფართოებული თვალებით უცქერდნენ თეთრწვერა "სანტა კლაუსს", რომელიც ქართულად ულოცავდათ ახალ წელს და ცეკვავდა კიდეც. რაღა თქმა უნდა, ჭიქის აუწევლად არ უშვებდნენ და ჩვენი სანტა-თენგო გვარიანად გამოგვითვრა… ქეიფ-ქეიფით მიულოცა 14 ოჯახს დღესასწაული. ბოლოს, ფეხარეული, ღიღინ-ღიღინით მიადგა ბოლო, მეთხუთმეტეს. დარეკა ზარი და კარი ფართოდ გაიღო. თენგომ ჯერ კანფეტები შეყარა, მერე მარჯვენა ფეხი ზღურბლს გადააბოტა და ხმამაღლა დაიძახა: "შემოვდგი ფეხი, დაგეცეთ მეხი!" ამის თქმა იყო და ქეჩოში სწვდა ოჯახის უფროსი, – შენ დაგექცეს ოჯახი, რამ გათქმევინა ახალი წლის ღამეს ამისთანა რამე, მეკვლე მაინც არ იყო… თუ სმა არ შეგეძლო, რას სვამდი ჩემდა ჭირად!.. იმ თქვენს ფირმას თუ არ ვუჩივლო, კაცი არ ვიყოო და ჩვენი "სანტა" კიბეზე დააგორა.
მეორე დღეს, გამოფხიზლებულმა თენგომ რომ გაიგონა თამროს ქოქოლა, – დაგეცეს მეხი, არც თოვლის ბაბუად ვარგიხარო, მიხვდა, რატომაც წამოსცდა მეთხუთმეტე ოჯახში ასეთი "დალოცვა".
მართალია, "პატარა ფული" იმ საახალწლო დღეებში ვეღარ იშოვა თენგომ, მაგრამ სანტა კლაუსის ერთდღიანი როლი "ფეხბედნიერი" გამოდგა. ძალიან მალე ისეთი სამსახური იშოვა, რომ თამროს წყევლა-კრულვა მაშინვე შეწყდა. მეთხუთმეტე მასპინძელს კი აღარ უჩივლია, რადგან შოთიკოს ფირმამ საჩუქრებით დაზურგული ერთი "ნაღდი" ქართველი თოვლის ბაბუა და ერთიც – სანტა კლაუსი გაუგზავნა მისალოცად“.
