2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომს ევროპის საერთაშორისო ურთიერთობათა ვებ-გვერდი იხსენებს და სტატიას სათაურით „უკრაინის ჩრდილში რუსეთ-საქართველოს ომიდან შვიდი წელი გავიდა“ აქვეყნებს.
„გურია ნიუსი“ ECFR.EU-ზე გამოქვეყნებული სტატიის თარგმანს გთავაზობთ:
სეპარატისტული რეგიონები სამხრეთ ოსეთი და აფხაზეთი რუსეთის ხელში კოზირს წარმოადგენდა, რათა საქართველოს საშინაო პოლიტიკაში ჩარევის საშუალება მისცემოდა. უპირველეს ყოვლისა, რუსეთი ამ კოზირს იყენებდა, რომ საქართველოს დასავლეთთან კავშირის განმტკიცების საშუალება არ ჰქონოდა. მიუხედავად იმისა, რომ რუსეთი საქართველოს სოციალურ, პოლიტიკურ მოდერნიზაციას ვერასოდეს შესთავაზებდა.
იმედგაცრუების ტალღამ 2003 წელს ვარდების რევოლუცია გამოიწვია და შევარდნაძის რეჟიმი გაისტუმრა. რევოლუციის შედეგად ქვეყნის სათავეში მოსულ სააკაშვილს ორი ძირითადი მიზანი ჰქონდა ერდროულად შემოეერთებინა სამხრეთ ოსეთი და აფხაზეთი და საქართველოს ვესტერნიზაცია განეხორციელებინა.
ქვეყნის შიგნით,სამხრეთ ოსეთის კონტროლირებად ნაწილში ის ცდილობდა მათთვის ქვეყნის ეკონომიკური და სოციალური მოდერნიზაცია ეჩვენებინა. ის იმედოვნებდა, რომ საქართველოში წარმატებით განხორციელებული რეფორმები ოსებს საქართველოსთან გაერთიანების სურვილს გაუღვივებდა და ცხინვალში გზის გახსნას გამოიწვევდა. მას ასევე ეგონა რომ განხორციელებული რეფორმებით დასავლეთის მხარდაჭერით სარგებლობასაც შეძლებდა, თუმცა ორივე მიმართულებით შეცდა. ოსეთი რუსეთის კოლონიას წარმოადგენდა და მიუხედავად იმისა თუ რა სურდათ ოსებს, დამოუკიდებლად გადაწყვეტილებას ვერ მიიღებდნენ.
2006 წლიდან, რუსეთის თავდაცვით დაწესებულებებში ხშირად ფიქრობდნენ, რომ დადგებოდა მომენტი, როცა რუსეთს საქართველოში იძულებით ჩარევის საშუალება მიეცემოდა და ამისთვის მზად უნდა ყოფილიყვნენ.
მას შემდეგ რაც 2008 წლის აპრილში ნატო-მ საქართველოს სამხედრო გეგმები უარყო, რუსებმა სამხრეთ ოსეთსა და აფხაზეთში სამხედრო პოზიციები გაამყარეს და უკვე წინასწარ მომზადებული სამხედრო ტექნიკა შემოიყვანეს. 2008 წლის მაისიდან დაპირისპირებამ და თავდასხმებმა იმატა. რუსეთის 58-ე არმიის მანევრები ჩრდილოეთ კავკასიაში 2 აგვისტოს უნდა დასრულებულიყო, მაგრამ რუსებმა გაფართოება მოინდომეს.
7 აგვისტოს ისინი სამხრეთ ოსეთში განლაგდნენ. საქართველოს მთავრობამ შეეცადა რუსეთის აგრესია დასაწყისშივე აღეკვეთა, ამიტომ ოსეთში შესვლა გადაწყვიტა, რამაც რუსებს მისცა საშუალება ეთქვათ, რომ ომი საქართველომ წამოიწყო.
მათი ინფორმაციით, 8 აგვისტოს, ქართველი სამხედროები როკის გვირაბთან-სამხრეთ ოსეთისა და რუსეთის დამაკავშირებელ ხაზთან შეტაკების გარეშე მიაღწიეს.
9 აგვისტოს, რუსული თვითვმფრინავები საქართველოს საჰაერო სივრცეში შემოიჭრნენ და სხვადასხვა რეგიონების დაბომბვა დაიწყეს, ამავდროულად, რუსი მედესანტეები და სამხედროები ქართულ პოზიციებს უტევდნენ.
ასვე ECFR-ს ინფორმაციით, 10 აგვისტოს, ქართველებმა ცხინვალში პოზიციები დაკარგეს. საქართველოს ორი ბრიგადა რუსების ორი სადესანტო ბლოკის, ოთხი ერთეული სხვადასხვა დანიშნულების სადაზვერვო და სპეცდანიშნულების ბრიგადების წინაშე აღმოჩნდა, რომლებმაც უკუაქციეს. რუსმა სამხედროებმა გორში, მტკვრის ხეობაში კონცენტრირებული დანაშაული ჩაიდინეს.
ასევე 10 აგვისტოს დასავლეთის ქვეყნებმა ცეცხლის შეწყვეტის მიზნით, რუსეთზე ზეწოლა დაიწყეს.იმავე დღეს რუსებმა აფხაზეთში მეორე ფრონტი გახსნეს, ქართველების მოუმზადებლობისა და სამხედრო ძალის ნაკლებობის გამო.
ოსეთის მხრიდან, რუსული ჯარი 13 აგვისტოს გორში შევიდა, ერთი დღის შემდეგ, რაც სარკოზმა, საფრანგეთის პრეზიდენტმა, რუსეთისა და საქართველოს მხარეებს შორის ცეცხლის შეწყვეტა ორივე მხრის ხელმოწერებით უზრუნველყო.
14 აგვისტოს,აშშ-ს სახელმწიფო მდივანი, კონდოლიზა რაისი საქართველოს ეწვია,ამავდროულად რუსმა სამხედროებმა თბილისის სიახლოვეს 40 კილომეტრით გადმოინაცვლეს, ხოლო ფოთის პორტი დაარბიეს.
საქართველომ ომი წააგო, მაგრამ რუსეთმა ვერ შეძლო გამოეყენებინა სამხედრო უპირატესობა. 2014 წელს ყირიმის მსგავსად, 2008 წელს თბილისიც დაეცემოდა, რომ არა დასავლეთის ლიდერების სწრაფი რეაგირება და მხარდაჭერა.
მას შემდეგ რაც სეპარატისტული რეგიონების ოფიციალურად აღიარება მოახდინა,რუსეთმა როგორც სომხეთში, ტერიტორიები და სამხედრო ძალა აქაც გაზარდა,რაც ქართულ პოლიტიკაზე დიდ გავლენას ახდენს და თბილისს მანევრირებას უზღუდავს. ექვსპუნქტიანი ხელშეკრულების საფუძველზე რუსეთი ევროკავშირის მონიტორინგის ჯგუფს რეგიონში სიტუაციის გაკონტროლებას უკრძალავს.მას შემდეგ რაც 15 000 ეთნიკური ქართველი რეგიონიდან გაასახლა რუსეთი უფრო მჭიდროდ აკონტროლებს მას, ვიდრე ოდესმე.
ევროპისა და დასავლეთის ქვეყნებმა კონფლიქტიდან რამდენიმე გაკვეთილი მიიღეს. სააკაშვილის შეცდომა რუსეთის პოლიტიკის ესკალაციას წაადგა.
რუსულმა დეზინფორმაციამ მიუხედავად შეზღუდულობისა საზოგადოებრივ აზრზე ზეგავლენა მაინც მოახდინა და ევროკავშირთან საბოლოო ანგარიშში, ამერიკის მიერ საქართველოს მხარდაჭერა და სამხედრო ტექნიკით დახმარება არაადეკვატურად შეაფასა.
რუსეთმა საკუთარი გაკვეთილების შესახებ შეიტყო, თუმცა 2014 წელს სამოქმედო არეალი გაზარდა, თუმცა ყირიმში განვითარებულ მოვლენებს, 2008 წელთან შედარებით, ნაკლები გამოხმაურება მოჰყვა.
იმისთვის, რომ ყირიმში საქართველოს მიერ მიღებული გამოცდილება არ განმეორებულიყო, დასავლეთის ქვეყნებმა უკრაინას ურჩიეს რუსი სამხედროების ქცევა უპასუხოდ დაეტოვებინათ, რამაც საბოლოოდ რუსეთისმიერ დონბასში კიდევ ერთი ომის დაწყება გამოიწვია. როგორც საქართველოსთან,ყირიმთანაც რუსეთმა გამოთქვა ცეხლისშეწყვეტის ყალბი სურვილი. ამიტომ დასავლეთში არ ესმით, რუსული ესკალაციის ბატონობა როგორ გადანაწილდება კონფლიქტის ორივე ზონაში.
უკრაინა საქართველოსთან შედარებით, სამხედრო თვალსაზრისით ძლიერია.ამიტომ რუსეთი ყოველ შემთხვევაში სწრაფად ვერ მოახერხებს უკრაინის ევროპის პოლიტიკური რუკიდან გაქრობას.
რუსეთმა 2008 წლის შემდეგ სამხედრო ძალა კიდევ უფრო გააძლიერა,რაც ნიშნავს რომ, რუსეთ-საქართველოს ომის განახლება საქართველოსთვის შესაძლებელია საბედისწერო აღმოჩნდეს.
საქართველოს შემდეგ დასავლეთი ფრთხილი გახდა, თუმცა ორივე კონფლიქტმა აჩვენა, რომ რეგიონში რუსეთის სამხედრო იერიშებზე საპასუხო ქმედებებისგან თავშეკავებას მხარს უჭერენ.
ევროკავშირის ასოცირების ხელშეკრულებამ საქართველო და უკრაინა ევროკავშირთან გარკვეული თვალსაზრისით დაახლოვა, თუმცა რუსეთმა იცის ოსტატურად როგორ შეუშალოს ხელი ამ კავშირს“, _ აღნიშნულია სტატიაში.
