პატივცემულო რედაქცია!
ვართ თქვენი მუდმივი მკითხველები. ყველა ნომერს ვკითხულობთ და მერე ვინახავთ. ძალიან გვაინტერესებს, გამოაქვეყნოთ ტყემლის მოდუღების წესი, როგორსაც ჩვენი უახლოესი წინაპრები აკეთებდნენ. ისეთ ტყემლის საწებელს, რომელსაც არაჩვეულებრივი არომატი ჰქონდა, არ ყრიდნენ შიგ ასპირინს და მაინც არ ფუჭდებოდა, დღეს ვერავინ აკეთებს. ძალიან არ მოგვწონს ტყემალში აბების ჩაყრა. იქნებ, რაიმე სახის საიდუმლო რეცეპტი იცოდნენ?
ერთგული მკითხველები: გულნარა მახარაძე, გულნარა გობრონიძე, ოზურგეთი
“კარმიდამო ჩემი” ესაუბრა არა ერთ გამოცდილ, ასაკოვან დიასახლისს, თუ იცოდნენ ადრეულ წლებში ტყემლის მოდუღების რაიმე განსაკუთრებული რეცეპტი და ყველაზე სარწმუნოდ მივიჩნიეთ გამოცდილი გურმანისა და კულინარის, ეთერ ლომჯარიას ნაამბობი:
_ ტყემლის საწებლის მოდუღება ძირითადად ხდებოდა ხმელი სანელებლებით. ოღონდ თვით ტყემლის ჯიშსაც არჩევდნენ, რომელიც არ იყო ძალიან მჟავე, რომ დუღილის დროს სიტკბო შეენარჩუნებინა. ამჯობინებდნენ, ნაყოფი ხეზე მოეკრიფათ. ჩამობერტყვის შემთხვევაში კი სასწრაფოდ შეაგროვებდნენ და ასევე ჩქარა გადაარჩევდნენ. ერთი ცალიც არ უნდა შერეოდა ოდნავ დამპალიც კი, რადგან მიიჩნევდნენ, რომ ეს შემდეგ მაინც იქონიებდა გავლენას ტყემლის საწებლის ხარისხზე.
მოსახარშად დადგმულ ტყემალს აუცილებლად ჩააყოლებდნენ ხმელი წითელი წიწაკის რამდენიმე პარკს, ხმელი ქინძის, ცერეცოს და უცხო სუნელის კონებს, რომლიდანაც მარცვალი გამოკრიფეს. კარგა ხანს ხარშავდნენ. ცალკე დანაყავდნენ ქინძის, ცერეცოს, უცხო სუნელის ხმელ მარცვლებს, მარილთან ერთად. მტვერივით უნდა მოექციათ. ზერელედ დანაყილი არ შეიძლებოდა. ასევე, კარგად დანაყავდნენ მარილთან ერთად ნიორს. ომბალო აუცილებლად ხმელი სახით შენახული უნდა ყოფილიყო, წინა წლიდან.
მოხარშული ტყემლის კარგად გაწურვის შემდეგ, დანაყილი ხმელი სანელებლებით შეკმაზმავდნენ და კვლავ აადუღებდნენ, დაახლოებით, ორი საათის განმავლობაში, დაბალ ტემპერატურაზე. გაგრილების შემდეგ კი, ჩაასხამდნენ მინის ბოთლებში, ბოლომდე აავსებდნენ და ცოტა რაოდენობით დაასხამდნენ ანადუღარ ზეთს.
თავს კარგად დაუცობდნენ და აუცილებლად გრილ ადგილზე ინახავდნენ, მარანში, განკუთვნილ ქვევრშიც კი. მარილი ცოტა ზედმეტადაც უნდა ჰქონოდა. სანელებლები კი, თუნდაც ზედმეტი რაოდენობით არაფერს ვნებდა _ პირიქით, უფრო არომატულიც კი იყო. რაც შეეხება სანელებლის რაოდენობას, ამას დიასახლისები ტყემლის რაოდენობასთან მიმართებაში იყენებდნენ. მთავარი იყო, ტყემალი შეეზავებინათ ძალიან კარგად გამხმარი სანელებლებით. მახსოვს, ბებია, წითელი წიწაკის პარკებსაც კი გახსნიდა, შიგ უხარისხო ან დაობებული მარცვალი რომ არ ჰქონოდა, _ ამბობს ქალბატონი ეთერი.
