საზოგადოებისათვის წარსადგენად ამზადებს და ყოველკვარტალურად გამოსცემს „ინფლაცის მიმოხილვას”, სადაც დეტალურად არის მოცემული ქვეყნის მაკროეკონომიკური ანალიზი. კერძოდ: სამომხმარებლო ფასების ცვლილების დინამიკა შესაბამისი საანალიზო პერიოდისათვის, მასზე მოქმედი ეგზოგენური და ენდოგენური ფაქტორები, საფინანსო და სავალუტო სექტორის მიმოხილვა.
ინფლაციის 2013 წლის მაისის მიმოხილვაში აღნიშნულია, რომ 2012 წლის ბოლო კვარტალში ეკონომიკის რეალური გამოშვება წლიურად 2.8%-ით გაიზარდა, ხოლო მთლიანად 2012 წელს ეკონომიკურმა ზრდამ, მიუხედავად მე-4 კვარტალში დაფიქსირებული შენელებისა, 6.1% შეადგინა. საქსტატის ეკონომიკური აქტივობის წინასწარ შეფასებაზე დაყრდნობით 2013 წლის პირველ კვარტალში ეკონომიკური ზრდა 2.4%-ს შეადგენს. წინასწარი შეფასებით აღნიშნულ ზრდაში, მნიშვნელოვანი პოზიტიური წვლილი სოფლის მეურნეობის სექტორის ზრდამ შეიტანა, ხოლო ბოლო ორი კვარტალის ეკონომიკური ზრდის შენელება ინვესტიციებსა და მოხმარების შემცირებაზე მოდის. სექტორულ ჭრილში ზრდის შენელება მეტ-ნაკლებად თანაბრად ნაწილდება ყველა ძირითად სექტორზე, შედარებით უფრო მნიშვნელოვანი წვლილი კი მშენებლობისა და მომსახურების სექტორებზე მოდის.
ეკონომიკური ზრდის შენელების შესაბამისად შემცირდა საბანკო სექტორის საკრედიტო აქტივობა. 2013 წლის მარტის მდგომარეობით, საკრედიტო პორტფელის ზრდამ წლიურად 12% შეადგინა, რაც ჩამორჩება გასული პერიოდის ტრენდის მაჩვენებელს. სესხების ზრდის შემცირება არათანაბარია ფიზიკური და იურიდიული პირების ჭრილში; ფიზიკური პირების დაკრედიტება შედარებით სწრაფად იზრდება ვიდრე იურიდიული პირების, რაც, ერთი მხრივ, ფიზიკური პირების მხრიდან სტაბილური მოთხოვნით, ხოლო, მეორე მხრივ, ბანკების მხრიდან შედარებით ნაკლებრისკიანი სესხებისადმი გაზრდილი მიდრეკილებით აიხსნება.
ეროვნული ბანკის შერბილებული მონეტარული პოლიტიკა პოზიტიურად აისახა კომერციული ბანკების საცალო პროდუქტების საპროცენტო განაკვეთის შემცირებაზე. ბანკებისათვის საკრედიტო რესურსების გაიაფების ტენდენცია განპირობებულია როგორც საცალო დეპოზიტებზე პროცენტების შემცირებით, ასევე საზღვარგარეთიდან მოზიდული რესურსების გაიაფებით. თუმცა გაიაფებული საკრედიტო რესურსის ასახვა კერძო სექტორზე იზღუდება, ერთი მხრივ, ბიზნეს სექტორის მხრიდან შესუსტებული მოთხოვნით, ხოლო, მეორე მხრივ, არსებული რისკ პრემიუმების ფონზე ბანკების მხრიდან რისკებისადმი შემცირებული მიდრეკილებით. 2013 წლის პირველ კვარტალი დეფლაციით ხასიათდებოდა. სფი-ის წლიურმა ზრდამ 2013 წლის პირველ კვარტალში საშუალოდ -1.9%, ხოლო აპრილის თვეში -1.7% შეადგინა, რაც ეროვნული ბანკის 6%-იან მიზნობრივ მაჩვენებელს მნიშვნელოვნად ჩამორჩება. მიმდინარე ინფლაციის მიზნობრივ მაჩვენებლიდან გადახრას დიდწილად მონეტარული პოლიტიკისგან დამოუკიდებელი ფაქტორები განაპირობებს. გასულ წელთან შედარებით შემცირებულია სურსათის ფასები, რასაც მიმდინარე ინფლაციაში -1.3 პროცენტული პუნქტი წვლილი შეაქვს, ხოლო იმპორტირებული ფასების დეფლაციას -1 პროცენტული პუნქტი. ასევე მნიშვნელოვანი წვლილი (-0.4პპ) შეაქვს არსებულ დეფლაციაში ბოლო პერიოდის განმავლობაში შემცირებულ საყოფაცხოვრებო მომსახურების გადასახდელებს. ფასების საერთო დონეზე შემცირების მიმართულებით მოქმედებდა საცალო ქსელში მოგების მარჟების შემცირება. აქვე უნდა აღინიშნოს 2013 წლის პირველ კვარტალში სამომხმარებლო ფასებზე მოთხოვნის მხრიდან არასათანადო ზეწოლა, რამაც, ასევე, ხელი შეუწყო ინფლაციის მიზნობრივი მაჩვენებლიდან ჩამორჩენას.
ეროვნული ბანკის პროგნოზით, მოსალოდნელია, რომ ინფლაციის მაჩვენებელი ზრდას დაიწყებს, თუმცა 2013 წელს 6%-იან მიზნობრივ მაჩვენებელზე დაბლა შენარჩუნდება. 2013 წლის მეორე-მესამე კვარტალიდან მოსალოდნელია, რომ ეკონომიკური აქტივობის ზრდის ფონზე სამომხმარებლო ფასებზე დადებითი ინფლაციური ზეწოლა შეიქმნება. სურსათის, ენერგომატარებლებსა და საყოფაცხოვრებო მომსახურების ფასების შემცირების ეფექტი წლიურ ინფლაციაში შენარჩუნებული იქნება 2013 წლის ბოლო – 2014 წლის დასაწყისამდე.
მიმდინარე პროგნოზის მიხედვით მოსალოდნელია, რომ ინფლაცია 2014 წლის შუა პერიოდიდან მიაღწევს მიზნობრივ მაჩვენებელს.
ეროვნული ბანკის პროგნოზით მიმდინარე წელს ეკონომიკური ზრდა 4.0%-ის ფარგლებში იქნება. ეკონომიკურ ზრდაში ძირითადი წვლილი სოფლის მეურნეობისა და გადამამუშავებელი მრეწველობის სექტორებს ექნებათ, ასევე პოზიტიურ წვლილს შეიტანს ვაჭრობისა და ტურიზმის სექტორები. თებერვლის პროგნოზის მსგავსად, მიმდინარე პროგნოზითაც, ეკონომიკური ზრდის მაჩვენებლები 2013-2014 წლებისთვის მნიშვნელოვნად ვარირებს და დიდწილადაა დამოკიდებული ბიზნეს სექტორის ნდობის ზრდაზე, ასევე მთავრობის მიერ გამოცხადებული საინვესტიციო პროექტების ეფექტიანობაზე. შენელებული საკრედიტო აქტივობისა და მიმდინარე ფისკალური კონსოლიდაციის ფონზე შეყოვნებული ბიზნეს აქტივობა, ეკონომიკური ზრდისთვის ნეგატიურ რისკებს წარმოშობს; ხოლო მთავრობის მიერ დაგეგმილი საინვესტიციო აქტივობა ან წმინდა ექსპორტის მოსალოდნელზე უფრო მაღალი მატება პოზიტიურად იმოქმედებს საპროგნოზო მაჩვენებელზე. ამ მხრივ ასევე მნიშვნელოვანი ფაქტორია საქართველოს სავაჭრო პარტნიორების და მთლიანად საერთაშორისო გარემოს მაკროეკონომიკური ტენდენციები. კერძოდ, საერთაშორისო ეკონომიკური აქტივობის გავლენა საქართველოს ეკონომიკას რამდენიმე არხით გადმოეცემა, ძირითადად ეს არის მოთხოვნა საექსპორტო საქონელზე, ფულადი გზავნილების მოცულობა და უცხოური ინვესტიციების შემოდინება. შესაბამისად, ეკონომიკური ზრდის საპროგნოზო მაჩვენებლები დიდწილადაა დამოკიდებული თითოეულ ამ კომპონენტზე და გასათვალისწინებელია მათგან მომდინარე რისკები.
გლობალური ეკონომიკის გაჯანსაღების ტენდენცია შეინიშნება 2013 წლის დასაწყისში, რაც საერთაშორისო სავალუტო ფონდის შეფასებით, ნაწილობრივ განპირობებულია თანმიმდევრული ფისკალური და მონეტარული პოლიტიკით. ბანკებისთვის საკრედიტო რესურსზე ხელმისაწვდომობის ზრდა, ბიზნეს ნდობის გაუმჯობესება და ფინანსური დისბალანსების შემცირება ხელს უწყობს მსოფლიო ეკონომიკურ ზრდას. შედარებით არათანაბარია ეკონომიკური აქტივობის ზრდა განვითარებულ ქვეყნებში. მიუხედავად ბოლოდროინდელი რისკების შემცირებისა, რასაც ძირითადად აშშ-ს ავტომატური ფისკალური კონსოლიდაცია და ევროზონის დაშლის საფრთხე ქმნიდა, განვითარებული ქვეყნების ზრდის პროგნოზები უცვლელია. საქართველოს მთავარი სავაჭრო პარტნიორებისთვის ძირითად რისკს ევროზონის ეკონომიკური კრიზისის გამწვავება ქმნის, საერთაშორისო სავალუტო ფონდის შეფასების მიხედვით ევროპის მზარდი ეკონომიკის მქონე ქვეყნების რეალური გამოშვება 2013 წელს 2.2%-ით გაიზრდება და ძირითად წვლილს თურქეთის ეკონომიკა შეიტანს. საქართველოს მეზობელი რეგიონიდან ასევე მნიშვნელოვანია უკრაინასა და რუსეთის ეკონომიკური ზრდის ტენდენციები, რომელთა პერსპექტივა შედარებით ნაკლებად ოპტიმისტურია. უკრაინის შემთხვევაში უმთავრეს პრობლემას შემცირებული შიდა მოთხოვნა წარმოადგენს, რასაც გაზრდილი საპროცენტო განაკვეთები უწყობს ხელს, ხოლო რუსეთის შემთხვევაში გარე ფაქტორებია მნიშვნელოვანი, კერძოდ, ნავთობზე საექსპორტო ფასის ზრდის შენელება.
არსებულ პროგნოზებსა და მაკროეკონომიკურ ანალიზზე დაყრდნობით, მონეტარული პოლიტიკის კომიტეტმა, 2013 წლის 8 მაისს მიიღო გადაწყვეტილება 0.25 პროცენტული პუნქტით 4.25%-მდე შეამციროს პოლიტიკის განაკვეთი. შერბილებული მონეტარული პოლიტიკა ასახავს საქართველოს ეროვნული ბანკის ხედვას ინფლაციის საპროგნოზო მაჩვენებელზე და სხვა მაკროეკონომიკურ ინდიკატორებზე.
