“ჩვენი სიცოცხლე საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდება _ სუნთქვას ვეღარ შევძლებთ!”

(გურია ნიუსი, ლანჩხუთი) _ ლანჩხუთელი პაციენტები, რომლებიც დიალეზის პროგრამაში არიან ჩართულები, ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის გამგეობისგან უფასო მიკროავტობუსის დანიშვნას მოითხოვენ. თირკმლის უკმარისობით დაავადებულები კვირაში სამჯერ _ სამშაბათს, ხუთშაბათს და შაბათს შესაბამის სამედიცინო ცენტრში მკურნალობის კურსს გადიან. ისინი ბათუმის “ვიავიტას” ცენტრის მომსახურებით რამდენიმე წელია სარგებლობენ, სამედიცინო აპარატზე ჩართვა ყოველ მეორე დღეს აუცილებელია, პროცედურა ოთხ საათს გრძელდება.

კვირაში სამჯერ ქალაქ ბათუმში ჩასვლა, ცხადია, მართალია ნაკლებს, მაგრამ მაინც ხარჯს მოითხოვს _ დაქირავებული მიკროავტობუსი ავადმყოფებს მხოლოდ საწვავის ღირებულების სანაცვლოდ ემსახურება.

_ ბორის ტუღუში ის ერთადერთი ადამიანი აღმოჩნდა ლანჩხუთის რაიონში, რომელმაც მძიმედ დაავადებულებს დახმარების უანგარო ხელი გამოგვიწოდა, _ ამბობენ პაციენტები.

დიალეზზე მყოფი მოქალაქეები იმედს იტოვებენ, რომ ადგილობრივი ხელისუფლება მათ თხოვნას გაითვალისწინებს და უფასო მიკროავტობუსს დანიშნავს. “თუ არ მოხდება ჩვენი თხოვნის გათვალისწინება, 13-ვე დიალეზიანი მუნიციპალიტეტის გამგეობის შესასვლელთან საწოლებს გავშლით, რადგან სამგზავროდ საჭირო მინიმუმიც კი აღარ გაგვაჩნია. თუ კიდევ ერთი შეტევა “მათ კართან” დაგვემართება, გამგეობის წარმომადგენლები თავად ნახავენ, თუ როგორ დღეში ვართ,” _ აცხადებს ერთ-ერთი მათგანი.

ჯანმრთელობის მდგომარეობით შეწუხებული 60 წლის ქალბატონი ქეთევან ურუშაძე, თვალცრემლიანი ჰყვება: “მუნიციპალიტეტის გამგეობაში რამდენჯერმე შევიტანეთ განცხადება უფასო მიკროავტობუსის მოთხოვნით; საპასუხოდ, ადგილობრივ გაზეთში ადგილობრივი ხელისუფლებისგან გამოხმაურება მივიღეთ _ აუცილებლად გავითვალისწინებთ თქვენს თხოვნასო… მას შემდეგ სამი თვე გავიდა, ჩვენ კი ისევ ვიბრძვით, რომ როგორღაც სამგზავრო თანხა შევაგროვოთ. ნუთუ ლანჩხუთის რაიონს არ აქვს იმის შესაძლებლობა, უფასო ტრანსპორტი დაგვინიშნოს?!… მივმართავ ხელისუფლებას _ მრავალბიუჯეტიანი კონცერტების დაფინანსების თავი ხომ გაქვთ?! ალბათ არჩევნებს ელოდებიან, სანაცვლოდ ხმები რომ მოითხოვონ. ლანჩხუთი, აცანა, ქვიანი, ნიგოითი, გვიმბალაური, ლესა, ნინოშვილი, სუფსა, ხაჯალია _ ეს ის სოფლებია, საიდანაც დიალეზიანები კვირაში სამჯერ აპარატზე “ჩასართველად” ბათუმში ნაქირავები ტრანსპორტით მივემგზავრებით. კვირაში, მინიმუმ, 35 ლარი გვჭირდება. ეს პროცედურა რომ არ ჩავიტაროთ, ჩვენი სიცოცხლე საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდება _ სუნთქვას ვეღარ შევძლებთ!”

ლადო არახამია დიალეზზე მყოფი პირველი ჯგუფის ინვალიდია. 54 წლის უსინათლო, სოფელ აცანიდან დილის რვა საათისთვის ჯერ ლანჩხუთში მეუღლეს ჩამოჰყავს, შემდეგ კი სხვა დიალეზიანებთან ერთად მიკროავტობუსით ბათუმში მიემგზავრება. “ექვსი წელია თვალში ვერ ვხედავ, ვარ თირკმლის უკმარისობით დაავადებული. დახმარების გარეშე გადაადგილება არ შემიძლია. ვთხოვთ ადგილობრივ ხელისუფლებას, დაგვეხმაროს _ გამოგვიყოს უფასო ტრანსპორტი. ძალიან გვიჭირს მგზავრობისთვის საჭირო თანხის შეგროვება,” _ ამბობს ბატონი ლადო.

33 წლის ხვიჩა გვასალიაც დაავადებას ებრძვის: “თვეში, დაახლოებით 300 ლარის მედიკამენტი გვჭირდება, უფასო წამლების რაოდენობა შეგვიმცირეს. ტრანსპორტის ფულის გადახდაც გვემატება და ვეღარ ავუდივართ. დიალეზიანებმა 80-ლარიანი პენსიით როგორ უნდა შევძლოთ ცხოვრება?!… არაერთხელ ვთხოვეთ გამგეობას დაგვხმარებოდნენ ამ პრობლემის მოგვარებაში. ჯერ კიდევ არ ვკარგავთ იმედს, რომ ყველაფერი ჩვენს სასიკეთოდ მოგვარდება. ადგილობრივმა ხელისუფლებამ როგორმე უნდა გამონახოს გზა ჩვენს დასახმარებლად!” _ ამბობს ხვიჩა გვასალია.