ფეისბუქი თავისი არსით კომუნიკაციის და ადამიანთა დაახლოების ერთ-ერთი საუკეთესო საშუალება უნდა ყოფილიყო, მაგრამ სინამდვილეში ადამიანებს შორის მხოლოდ სიძულვილს და გათიშულობას ემსახურება, ყოველ შემთხვევაში, აქ, საქართველოში…
მაგრამ ამ ფესიბუქზეც ხანდახან გამონათდება ხოლმე. ამას წინათ დავუმეგობრდი ბატონ კახა გაგოშაშვილს, რომლის ნათესავი ამერიკაში გადახვეწილი ქართველი იოსებ ესტატეს ძე ლომაძე ყოფილა, რომელმაც იქ გადაიკეთა სახელი და გახდა Joseph E. Lomas. მან დატოვა მოგონებანი, რომლის ერთი ნაწილი გურული მხედრების გამოსვლას ეხება. გთავაზობთ ამონარიდს მოგონებიდან ჩემი კომენტარებით:
,,ამერიკაში ცირკიც მოძრავი იყო. ერთი ასეთი კარგად ცნობილი ამერიკის უდიდესი ცირკი 1912 წელს ეწვია ქალაქ დენვერს. ცირკი ბუფალო ბილი, რომელიც წარმოადგენდა დასავლეთის ველურებს და რომელშიც რამდენიმე ათეული სახელმწიფოების წარმომადგენლობა ღებულობდა მონაწილეობას თავიანთ ქვეყნების ფორმებში გამოწყობილ სახეობით. ამერიკა თავიანთ კარგათ ცნობილ ცხენებზე მოთამაშე კაუბოებს (ძროხის მწყემსები) გარდა წარმოდგენილი იყო ინდიელებით ერთი ასეული თავიანთ ტომთშორის ომების წარმოდგენით და დღემდე ისე შეიარაღებული და აბარგული ძირბუდიანად ქალებით, ბავშვებით და ყველაფრით, რაც რამე გააჩნდათ ომების დროს, რომელიც გადაუტანიათ და დღეს გასართობად იყენებენ ცირკის მაყურებლები…
ასე გამოვიდენ ინგლისის, გერმანიის, საფრანგეთის, იტალიის, იაპონიის და სხვების, მათ შორის რუსეთის კაზაკების როლში ჩერქეზულ ჩოხა ახალუხში გამოწყობილი ქართველები, ოცდაათამდე კაცი, როლებიც ცხენებზე კარგად თამაშობდენ. მათ რუსეთის კაზაკებს (Russian Cusaks – ასეა ტექსტში- ი.მ.) ეძახდენ. ცხენებზე თამაში ძლიერ მოეწონათ ამერიკელებს, მაგრამ ცეკვა და გურული “ყია ყუა” არ მოეწონათ (დაახლოებით ასევე აღწერს გურულების სიმღერას პარიზული Petit Joarnal,, რომელიც შემდეგ გაზეთმა ,,ივერიამ” (#58, 1893) გადმობეჭდა. მაშინ საუბარი იყო პირველ გუნდზე რომელიც საფრანგეთის გავლით ამერიკაში მიემგზავრებოდა: ,,…სთქვეს თავიანთი სიმღერა, რომელსაც რაღაც უცნაური მელოდია ჰქონია, თუმცა სიმღერა წყნარი იყო, მაგრამ შიგადაშიგ საშინლად გაჰკიოდნენ…” – ი. მ.) და გასაგონად ამბობდენ “კავკასიელი ველურები არიანო” და როცა ქართულ-კახური ჰარალე შემოსძახეს, ისე მოეწონათ, რომ ფეხზე მდგომნი ტაშს დიდხანს უკრავდენ (მაგრამ იცნობდენ, როგორც კაზაკებს). სცენაზე თეთრი ბედაურით გამოვიდა გურული ლამაზი ძნელაძის ქალიშვილი (გურული მოჯირითეების ჩემს სიაში ძნელაძის ქალი არ ფიგურირებს, ეს პირველად გავიგე. შესაძლებელია რომ ავტორს გვარი შეეშალა – მაშინ, 1912 წელს, შოუში მონაწილეობდა სამი გურული ციცა, ერთ-ერთი იყო ქრისტინე ცინცაძე -ი.მ.) რომელსაც გამოყვა მეორე თეთრ ბედაურზე მჯდომი სამოცდა ხუთი წლის კაცი, ცირკის დამაარსებელი პოლკოვნიკი ვილლიამ კოდი (რომელსაც ბუფალო ბილს (Bufallo Bill) ეძახდენ ვაიომინგის შტატში გარეულ კამეჩების ჯოგზე ნადირობის გამო წარსულ ხანებში).
ვეებერთელა ბედაურზე მჯდომ და მოთამაშე ამ პატარა ლამაზ გოგონას მაყურებლები განცვიფრებაში მოყავდა. სცენაზე გოგოს მიაწოდეს ვაშლით სავსე კალათი. გოგო გაჭენებულ ცხენიდან თითეულად ვაშლს ჰაერში ისვრიდა. გოგოს გვერდზე პარალელურად გაჭენებულ ცხენზე მჯდომი მოხუცი პოლკოვნიკი ჰაერში ვაშლებს მის ნასროლ რევოლვერის ტყვიით აპობდა (ესეც ახალი ამბავია, როგორც წესი ბაფალო ბილი ვინჩესტერიდან ესროდა სამიზნეს, რომლისთვისაც გამოყენებული იყო სპეციალურად ჩამოსხმული შუშის ბურთულები და არა ვაშლები -ი.მ.). რამდენიმედ გაპობილი ვაშლები მაყურებლებში ცვიოდა და დიდ გაკვირვებას იწვევდა. მე მის მაყურებელს, ჩემი მემამულეს წარმატება მესიამოვნა, მაგრამ ყველაფერი საწყენად დამრჩა, რომ საქართველოს არ იცნობდენ და ქართველები კაზაკების სახელით გამოდიოდენ”.
