“ცოტა შორიდან დავიწყებ. ბავშვობაში, სკოლამდე ბებია–ბაბუასთან ვიზრდებოდი. სკოლის პერიოდში კი არდადეგებს სოფელ მთისპირში ვატარებდი. ამ ყველაფერმა ჩემს შინაგან სამყაროზე დიდი კვალი დატოვა.
ჩემი ოცნება იყო, სოფელში მეცხოვრა, მაგრამ ამას მარტო ვერ შევძლებდი. გამიმართლა მეუღლეში _ ნამდვილი გურული შემხვდა. იცოდა ჩემი დიდი ოცნების შესახებ და, როცა ამის შესაძლებლობა გაჩნდა, წამოვედით“, _ ასე დაიწყო “გურია ნიუსთან” საუბარი ახალგაზრდა კაცმა, კახა სურგულაძემ.
კახა სურგულაძე თბილისიდან გურიაში 2020 წელს, კოვიდპანდემიისას დაბრუნდა.
“მთელი ოჯახით აქეთ ჩამოვედით. თუმცა, შემდეგ, როცა არჩევნები დასრულდა, შემოსავლის გარეშე დავრჩი. შეგვეძლო თბილისში დაბრუნება, მაგრამ ნაბიჯი უკვე გადადგმული გვქონდა და უფლის იმედით, გავაგრძელეთ ბრძოლა აქ ყოფნისთვის“, _ გვითხრა კახა სურგულაძემ.
კახა სურგულაძე იყო “ლელო _ ძლიერი საქართველოს” დამფუძნებელი და ოზურგეთის რაიონული ორგანიზაციის საზოგადოებასთან ურთიერთობის განყოფილებას ხელმძღვანელობდა. მანამდე, 2016 წელს, თბილისში, არჩევნების დროს, “ქართულ ოცნებას” ეხმარებოდა, თუმცა, მათი გზები მოგვიანებით გაიყო.
პროფესიით იურისტი კახა სურგულაძე ამ ეტაპზე პოლიტიკაში აღარ არის. ის მეუღლესთან და სამ შვილთან ერთად ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მთისპირში ცხოვრობს.
სწორედ მთისპირში ჩავწერეთ მასთან ინტერვიუ.
_ რამდენად პასუხობენ დღევანდელ პირობებში პოლიტიკური პარტიები ამომრჩევლების რეალურ მოთხოვნებს?
_ დღეს არც ერთ პარტიას აღარ წარმოვადგენ, თუმცა, ვიცი, რომ ყველა პარტიას საკუთარი ხედვა და გზა აქვს. ცხადია, მათი დიდი ნაწილი ხალხის რეალურ საჭიროებებს აცდენილია.
სამწუხაროა, რომ ოპოზიციაც და ხელისუფლებაც ხშირად საკუთარი ინტერესებისა და ხედვის შესაბამისად ფიქრობს და მოქმედებს.
მხოლოდ ხელის გაშვერა არ მჩვევია, ამიტომ დავაკონკრეტებ.
სამთავრობო პარტიას გაცილებით მეტი შესაძლებლობა აქვს, ვიდრე ოპოზიციურ პარტიებს. სამწუხაროდ, პოლიტიკოსებისა და მოქალაქეების ნაწილი ფიქრობს, რომ თუ ოპოზიციონერი ხარ, მუდმივად ოპოზიციაში უნდა იყო. ეს სწორი არ არის. თუ ხელისუფლება რაღაცას კარგს აკეთებს, ეს უნდა დაინახო და შეაქო.
რაც შეეხება პრობლემებს, მაგალითად, მთავრობა სიღრმისეულად არ უღრმავდება იმას, რაც დღეს სოფელში ხდება. გურია ყოველთვის ყველასგან მიტოვებულია. რეგიონში ყველაფრის მოყვანა და შენარჩუნება გართულებულია.
თხილს ფაროსანა აფუჭებს, ლობიოს _ ფაროსანა, ხილს _ ფაროსანა, ციტრუსის იმედი აქვს გურულ გლეხს და მასაც ფაროსანა აფუჭებს. იგივე ხდება სხვა კულტურებთანაც.
სადმე მოგისმენიათ, რომელიმე პარტია ამაზე მუშაობდეს და პრობლემის მოგვარებისთვის იბრძოდეს? მოსახლეობა საკუთარი ძალებით ფაროსანას ვერ მოერევა _ ეს ფაქტია.
კიდევ ერთი პრობლემაა სკოლამდელი აღზრდის ბავშვების ტრანსპორტი. ბავშვები ბაღში ვერ დადიან, რადგან მათ არ ემსახურებათ ტრანსპორტი, როგორც სკოლის მოსწავლეებს. ამაზე სადმე მოგისმენიათ? რომელიმე პარტია ამ პრობლემის მოგვარებაზე მუშაობს? მხოლოდ მე მქონდა ეს საკითხი ჩემს საარჩევნო პროგრამაში.
მართალია, ზოგს ეს სასაცილოდ არ ჰყოფნის, მაგრამ რეალობაა _ 6 წლამდე ბავშვებს კილომეტრების გავლა უწევთ ფეხით, რომ ბაღამდე მივიდნენ. მათ შორის, ჩემს შვილსაც.
ბევრ სოფელში არის სასმელი წყლის პრობლემა, მათ შორის, ჩემს სოფელშიც. სუფთა და ხარისხიანი წყლის პრობლემა მეტ–ნაკლებად ხშირად სახელდება, მაგრამ მაინც არ არის ეს საკითხი რეალურ პრობლემად წარმოჩენილი.
ცხადია, ეს სრული ჩამონათვალი არ არის. უამრავი, ერთი შეხედვით, წვრილმანი პრობლემაა, რომელთა შესახებაც პარტიები და მათი სატელევიზიო სახეები თითქმის არასდროს საუბრობენ.
და რაც ყველაზე გულდასაწყვეტია, საქართველოში ბევრი ადამიანი საკუთარ თავს “პოლიტიკოსს” უწოდებს, რეალურად კი, პოლიტიკის მცოდნე ადამიანებს თითებზე დავითვლით _ საქართველოში არიან ჩინოვნიკები და ადამიანები, რომლებსაც ჩინოვნიკობა სურთ.
_ როგორც ახალგაზრდა ადამიანს, რა იმედგაცრუება შეგხვდათ პოლიტიკაში, განსაკუთრებით, ადგილობრივ დონეზე?
_ არც ერთი პარტიის სახელით არ ვსაუბრობ _ ეს ყველას ეხება, როგორც სამთავრობო, ისე ოპოზიციურ პარტიებს.
არასერიოზულია ის, რომ არჩევნების პერიოდში, ძირითადად, ცენტრიდან, თბილისიდან, იმართება საარჩევნო პროცესები. შემდეგ კი, რეგიონებში რიგდება საერთო და ზოგადი პრობლემებით დაწერილი ბუკლეტები, გაზეთები და სხვა მასალები.
ხშირად მერობის კანდიდატიც კი, თბილისიდან იგზავნება და მას ადგილობრივი “ლიდერები” ირგებენ გვერდით.
მაგალითად, სატელევიზიო ეთერები, ძირითადად, ეთმობა ბათუმსა და თბილისში მყოფ პოლიტიკოსებს.
_ ამ ეტაპზე სოფლის მეურნეობაში ხართ ჩართული. რა გამოწვევების წინაშეა დღევანდელი ფერმერი და კონკრეტულად თქვენ, რა დახმარება გჭირდებათ?
_ ფერმერს საკუთარ თავს ვერ ვუწოდებ, თუმცა, საშუალო სოფლის მცხოვრები ნამდვილად ვარ.
მე და ჩემი მეუღლე სოფელში სამ არასრულწლოვან შვილთან ერთად ვცხოვრობთ. ორივეს უმაღლესი განათლება გვაქვს. ჩვენთვის მნიშვნელოვანია, ბავშვებმა კარგი განათლება მიიღონ. ამ ეტაპზე მეუღლეს პირადი ავტომობილი არ ჰყავს, მაგრამ ვცდილობთ, ბავშვებზე არ აისახოს ის, რომ სკოლა და ბაღი ჩვენგან 4 კილომეტრით არის დაშორებული.
ეს ძალიან დიდ სირთულეებს გვიქმნის სოფლის მეურნეობის მიმართულებითაც. ჩემი სამსახურიდან გამომდინარე, დილის 8 საათიდან საღამოს 19:00 საათამდე სახლში ვერ ვახერხებ დახმარებას.
მეუღლემ დილით უფროსი შვილი სკოლის “მარშრუტკისთვის” უნდა მოამზადოს, მიხედოს სახლს და შემდეგ ბავშვი ბაღში წაიყვანოს. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენი სახლი ცენტრალური გზიდან მხოლოდ 200 მეტრით არის დაშორებული, ტრანსპორტის დიდი დეფიციტია. საზოგადოებრივი ტრანსპორტი დილის 08:00 საათზე მიდის და უკან 17:00 საათზე ბრუნდება. უგზოობის გამო სხვა ხაზის მიკროავტობუსები აღარ დადიან.
ბაღი 4 კილომეტრით არის დაშორებული, ხაზის ტრანსპორტი იქ არ დადის და არც ბაღის ბავშვებს ემსახურება ტრანსპორტი. გამოდის, ორი არჩევანი გვაქვს _ ბავშვმა ან 4 კილომეტრი ფეხით უნდა გაიაროს, ან სახლში უნდა დარჩეს.
ეს არ არის ქალაქი, სადაც ტრანსპორტი მუდმივად მოძრაობს და მარტივად გადაადგილდები. ამას ვერ ხვდება და ვერ იაზრებს ვერც ხელისუფლება და ვერც ოპოზიცია. ცხადია, ასეთ ყოფაში მხოლოდ მე არ ვარ _ ჩვენი უამრავი მოქალაქე დგას იმავე პრობლემის წინაშე.
როგორ უნდა მოგვარდეს? უნდა დაინიშნოს ტრანსპორტი, რომელიც დილა–საღამოს მოემსახურება სკოლამდელი აღზრდის ბავშვებს.
_ სოფელში არსებული პრობლემებიდან რომელს გამოყოფდით და რა რჩევები გექნებოდათ ადგილობრივი ხელისუფლებისთვის?
_ ფაროსანას წინააღმდეგ მუდმივი მუშაობა უნდა მიმდინარეობდეს და არა მხოლოდ გარე დაკვამლიანება. ოჯახებსა და ბაღებში უნდა მოხდეს სისტემური შეწამვლა. ცხადია, ამას მხოლოდ რაიონული ბიუჯეტი ვერ გასწვდება, მაგრამ სისტემური მუშაობით, ჩემი აზრით, მაქსიმუმ, სამ წელიწადში ფაროსანას პრობლემის მნიშვნელოვნად შემცირება შესაძლებელია. სკოლამდელი ასაკის ბავშვებისთვის ტრანსპორტით მომსახურება _ ამის მიღწევა ადგილობრივი ბიუჯეტით ნამდვილად შესაძლებელია. ასევე, აუცილებელია ცენტრალური, სოფლის გზების მოწესრიგება, სასმელი წყლის შემოწმება და მოწესრიგება. საზოგადოებრივი ტრანსპორტი მუნიციპალიტეტმა საკუთარ ბალანსზე უნდა აიყვანოს და მოსახლეობას თავად მოემსახუროს.
უნდა არსებობდეს მუნიციპალური ტრანსპორტი დღის სამივე პერიოდში, ყველა სოფლისთვის ხელმისაწვდომი _ დილით, შუადღეს და საღამოს. ეს არ უნდა იყოს ვინმეს კეთილ ნებაზე დამოკიდებული.
კულტურა და სპორტიც მნიშვნელოვანია. რაც ქალაქის ბავშვებისთვის არის ხელმისაწვდომი, სოფლად მცხოვრები ბავშვებისთვის ხშირად ხელმისაწვდომი არ არის _ მაგალითად, ცეკვა, სიმღერა, ფეხბურთი და ჭიდაობა. 12-13 წლამდე ბავშვებისთვის შესაძლებელი უნდა იყოს, სკოლაშივე ჰყავდეთ ცეკვის, სიმღერის, ფეხბურთისა და ზოგადი სპორტის მასწავლებლები.
ერთი მასწავლებელი კვირაში სამ სკოლაში შეძლებს მუშაობას, ან სკოლებს შორის პროგრამის გაერთიანება შეიძლება.
_ როგორ ფიქრობთ, დღეს რა საჭიროება დგას გურიაში და როგორ ხედავთ მომავალს?
_ ფაროსანას მოშორება, რომ გლეხმა ამოისუნთქოს; გარემოს ზედამხედველობის გამკაცრება; ყველა სოფლის მუნიციპალური ტრანსპორტით უზრუნველყოფა. რაც შეეხება მომავალს, ყოველთვის ფართო მასშტაბებით ვუყურებ და არასდროს მხოლოდ ჩემი ოჯახის ინტერესებიდან გამომდინარე. ამიტომ ვიცი, რომ ისევ შევეცდები, უკეთესობისკენ შეიცვალოს გურული ბავშვებისა და ახალგაზრდების გზა.
იმედი უკეთესობის და შრომა მომავლისთვის _ ეს არის, რაც შეგვიძლია და გვევალება.
ავტორი
