ეგენი ყველანი ერთნი არიან, არავინ არ თქვას, რომ რომელიმე განსხვავებულია, იმდენ მკვდარზე და დასახიჩრებულზე გადავიარე, რომ მჯერა, მსხვერპლი გაცილებით მეტია. გააკეთეს კორიდორი, მომათრევდნენ ხელებით მიწაზე გართხმულს და თან წიხლებითა და ხელკეტებით გვცემდნენ, გვაგინებდნენ, გვაფურთხებდნენ… სულ მიკვირდა, გერმანიაში ფაშისტები როგორ წარმოიშვნენ-მეთქი და თურმე, ჩვენთან უარესებიც არიან!”… _ ჰყვება 26 მაისს, თბილისში, თავისუფლების მოედანზე, დარბევის დროს დაშავებული ოზურგეთელი გიგა გირკელიძე.
აქციის ერთ-ერთი უშუალო მონაწილე, მოვლენების თვითმხილველი, აქციის დროს მძიმედ დაშავებული გიგა გირკელიძე, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოხვაურში, საკუთარ საცხოვრებელ სახლში, როგორც თავად ამბობს, სიცოცხლის ბოლო წუთების გასატარებლად დაბრუნდა. როგორც ბატონი გიგა გვიყვება, ის არც ერთი პარტიის წევრი არ არის და აქციაზე საკუთარი ღირსების დასაცავად მივიდა. მას მიღებული აქვს ტვინის მძიმე შერყევა და სხეულის სხვადასხვა სახის დაზიანებები.
“სიკვდილი თვალით დავინახე და გადავწყვიტე, ცხოვრების ბოლო წუთები საკუთარ სახლში გავატარო,” _ გვითხრა მან.
გიგა გირკელიძე ოზურგეთში და თბილისში სხვადასხვა თანამდებობებზე მუშაობდა: იყო ურეკში სასტუმრო კომპლექსის “მთის ბროლის” დირექტორი, ნასაკირალის მეურნეობის დირექტორი, მუშაობდა ჩაის ფაბრიკებში, ოზურგეთში ქალაქის გაფორმებისა და საკოლმეურნეო საბჭოს დირექტორი, ჰქონდა ბიზნესი, მუშაობდა თბილისის მერიაში, რკინიგზის დეპარტამენტში მთავარ ინჟინრად…
_ არც ერთი პარტიის წევრი არ ვარ, მაგრამ ვერ ვიტან უსამართლობას და უღირსობას; განსხვავება არაა დღევანდელობასა და შევარდნაძისდროინდელ ეპოქას შორის, მხოლოდ ტექნოლოგიები და მეთოდები დაამუშავეს, თუ როგორ გაუსწორდნენ საკუთარ ხალხს. არ შეიძლება გაამართლო დღეს ოპოზიცია, მაგრამ რაც ხელისუფლებამ და მისმა ტელევიზიებმა ჩაიდინეს აქციის მონაწილეთა მიმართ, დესპოტიზმია… საკუთარი ხალხის დამცირება და ღირსების ფეხქვეშ გათელვა, ოპოზიციის არასწორი გათვლები და ქმედებები _ დამღუპველია. ხელისუფლებამ დადგა სერიოზული სცენარი, შედგა რეჟისურა და მერე გახორციელდა წინასწარ დადგმული სპექტაკლი.
_ დააკონკრეტეთ, ვის და რას გულისხმობთ…
_ ხელისუფლებამ გაიანგარიშა ოპოზიციის შეცდომები. პირადად ჩემთვის, გაურკვეველია, რა საჭირო იყო ეს პლასტმასის ჯოხები; რომ ვნახე, გავღიზიანდი, მაგრამ ეს სჭირდებოდა ხელისუფლებას სიუჟეტის დადგმისთვის; უჩავა იმიტომ შეაგზავნეს იქ, რომ მერე “ვითომ მოტაცების” სცენარი დაედგათ და დადგეს კიდეც. თქვენ გგონიათ, იქ რომ აჩვენებენ პარლამენტის წინ დარბევის მომენტში “ხმალაობას”, მართალია? მართლა გგონიათ, რომ ოპოზიცია “ხმალაობს”? ხელისუფლებისაგან შემოგზავნილები იყვნენ, რომ მერე დაემონტაჟებინათ და ეჩვენებინათ საერთაშორისო ორგანიზაციებისთვის.. “მოლოტოვის კოქტეილების” ამბავი საერთოდ სისულელეა, ნამდვილად თვალითაც არავის უნახავს…
დაზარალებულის თქმით, დღეს საქართველოში არსებული ვითარება სიმართლის დეფიციტითაა გამოწვეული და ჟურნალისტებზე ბევრი რამაა დამოკიდებული, რომლებიც ვალდებულნი არიან საზოგადოებას სიმართლე უთხრან და პროფესიული მოვალეობა შეასრულონ:
_ ვგრძნობდი, რომ ხოცვა-ჟლეტა იქნებოდა, ვიცოდი რისი მკადრებლებიც იყვნენ, მაგრამ ჩემი ღირსება დავიცავი და მჯერა, ვინც იმ ღამით იქ იდგა, თითოეული თავის ღირსებას იცავდა. 12-ს რომ აკლდა 5 წუთი უკვე მოსულები იყვნენ… 9 აპრილის, 7 ნოემბრის, ყოველი დარბეული მიტინგის უშუალო მომსწრე ვარ, მაგრამ ასეთი არაფერი მინახავს. შეძრწუნებული ვარ, რომ მე ვნახე თაობა, რომელიც აბსოლუტურად დაცლილია ადამიანური, კაცური ღირსებისაგან; გაუნათლებელი ფანატიკოსი ჯალათები, როცა გვცემდნენ, ბღაოდნენ _ ბურჯანაძემ ფული რამდენი მოგცათ, თქვე რუსების აგენტებოო. ესაა საშინელი ძალა, რომელიც ხელისუფლებამ სამი ათას გაწუწულ, გაჭირვებულ ადამიანს დაატეხა თავს.
როცა მივხვდი, უკვე ჟლეტას იწყებდნენ და არ ინდობდნენ არავის, ვიფიქრე, ტრიბუნის უკან ღობეზე გადავალ-მეთქი, მაგრამ ყველა მხრიდან ალყა ჰქონდათ შემორტყმული. ამ დროს გაზიც გაუშვეს, ვეღარაფერს ვხედავდი; ძლივს შევაღწიე კინოთეატრის შენობაში იქ ამოვისუნთქე პირველად; მერე იქაც შემოცვივდნენ, დალეწეს, დაამტვრიეს ყველაფერი. დავიმალე სამეურნეო ოთახში, სადაც კარები შემოამტვრიეს და იქვე იმ ძალით ჩამარტყეს, რომ გონება დავკარგე. გონს რომ მოვედი, მიმათრევდნენ ხელებით, თან მცემდნენ. მერე შემიკრეს ხელები რაღაც პლასტმასით და დამაგდეს გარეთ.
იმ თაობამ იკითხოს, რომელიც დღეს მშვიდად ზის და ჰგონია, რომ ყველაფერი კარგად არის. იმ ქვეყნებში, სადაც 20 და 25-წლიანი ამგვარი რეჟიმების მმართველობაა, გვიან აიმაღლეს ხმა და ახლა ებრძვიან ტანკებს ხელდახელ. სამწუხაროდ, ეს პერსპექტივა უკვე გარდაუვალია ჩვენი ქვეყნისთვის…
მაქვს საფუძვლიანი ეჭვი, რომ ხელისუფლება თავად თამაშობს რუსულ თამაშს _ ჩვენი მტრის ხელშია მთელი ქონება: წყალი, გზა, შუქი, ქარხნები, საბადოები, პორტები, ალბათ მალე რკინიგზაც… გაყვანილი ჯარი უკან შემოაყვანინეს, ტერიტორიები დაუმატეს… ჩვენს მოძალადე ხელისუფლებას მტერი პიარისთვის სჭირდება.
არ რცხვენიათ პირში წყალჩაგუბებულ ისტორიის, მშობლიური ლიტერატურის პედაგოგებს, ჟურნალისტებს? ამდენი ტყუილი, ასეთ გარემოში ბავშვების გაზრდა შესაძლებელია? თუ ჩემს შვილებს არ შიათ, სხვისი შვილებისთვის აღარ უნდა ვიბრძოლო? სიღატაკე, ხალხის ჯიბეში ხელების ჩაყოფა, ბიუჯეტის ძარცვა, უსაშველო გადასახადები, მონოპოლია, სამუშაოს ძებნაში გადახვეწილი ქართველობა, უსამართლობა… _ აღარ უნდა გვაღელვებდეს?!
თუ ფიქრობენ, რომ შიშით გული მისკდება, ძალიან ცდებიან; ჩვენი ღირსეულად აღსრულებული პატრიარქის სიტყვებს გავიმეორებ: “გული ჩემი სამშობლოს ეკუთვნის, სული _ ღმერთს, მძორი _ თქვენი იყოს!” _ ამბობს გიგა გირკელიძე.
