“წამლისა და ფარმაცევტული საქმიანობის შესახებ” საქართველოს კანონის მოთხოვნის შესაბამისად, 2013 წლის 30 ივლისიდან აიკრძალა პირველი და მეორე ჯგუფისთვის მიკუთვნებული ფარმაცევტული პროდუქტის არასრულწლოვანთათვის მიყიდვა.
ასევე, შინაგან საქმეთა სამინისტროსთან ერთად მომზადდა და მთავრობის ინიცირებით საკანონმდებლო ორგანოში წარდგენილია ცვლილებების პაკეტი “ნარკოტიკული საშუალებების, ფსიქოტროპული ნივთიერებების, პრეკურსორებისა და ნარკოლოგიური დახმარების შესახებ” და “ნარკოტიკული დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის შესახებ” საქართველოს კანონებში შესატანად.
ცვლილებების თანახმად, კოდეინის, ეფედრინის, ფსევდოეფედრინისა და ნორეფედრინის შემცველ ფარმაცევტულ პროდუქტზე ვრცელდება სისხლის სამართლებრივი პასუხისმგებლობა. I ჯგუფს მიკუთვნებულ ცალკეულ ნივთიერებებზე, რომლებიც არ ექვემდებარებიან საერთაშორისო კონტროლს და მათი გამოყენება ხდება არამიზნობრივად, შესაძლებელია ქვეყნის შიდა კვოტის განსაზღვრა, ასევე, დამატებით სახდელად განსაზღვრულია პროფესიული პასუხისმგებლობის საკითხი.
თუმცა, კანონში განხორციელებულ ცვლილებებთან დაკავშირებით სერიოზული პრეტენზია აქვთ რეცეპტის გარეშე აკრძალული მედიკამენტების შემომტანებს.
ისინი აცხადებენ, რომ კანონში ცვლილებების განხორციელებამდე ჰქონდათ ის მედიკამენტები შემოტანილი, რომელიც ახლა მხოლოდ რეცეპტით გაიცემა. მათი თქმით, სახელმწიფოს მიერ შემოღებული ახალი რეგულაციების გამო დაზარალდნენ და მათი უფლებები დაირღვა.
“გურია ნიუსმა” აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით კომენტარის გაკეთება ჯანდაცვის მინისტრს, დავით სერგეენკოს სთხოვა.
“ამასთან დაკავშირებით, ჩემი მოსაზრებები მაქვს, როგორც ერთ რიგით ექიმს. თუმცა, საჯარო მოხელის პოზიცია მავალდებულებს ვისაუბრო მხოლოდ იმ ფაქტებზე, რაზეც უტყუარი მტკიცებულებები არსებობს. ვარაუდების გამოთქმისგან, ამ შემთხვევაში თავს შევიკავებ.” _ აცხადებს დავით სერგეენკო.
_ ბატონო დავით, კანონში ცვლილებების განხორციელებამდე ვისაც უკვე მედიკამენტები შემოტანილი ჰქონდა, ისინი თვლიან, რომ მათი უფლებები დაირღვა და ბიზნესი ჩაუვარდათ.
_ საქმე იმაშია, რომ თუ ჩვენ ვსაუბრობთ ცვლილებებზე, მოკლედ ავხსნი, რაში გამოიყენება ის. სავალდებულო რეცეპტების თარიღი უნდა ყოფილიყო 2014 წლის 1 იანვარი და გადავადდა 2014 წლის 1 სექტემბრამდე. ეს გადაწყვეტილება იმიტომ მივიღეთ, რომ არსებობდა მოსალოდნელი რისკები. პირველი ის, რომ შეიძლებოდა გაზრდილიყო რიგები, რადგან ჯერ კიდევ ყველა ვერ სარგებლობს, (ბავშვებს და ხანდაზმულებს ვგულისხმობ) სამედიცინო დაწესებულების თავისუფალი არჩევანით და მათზე ვიზრუნეთ. ეს რამდენიმე თვე, სანამ არჩევანის გაკეთების პრივილეგია მიეცემათ, პოლიკლინიკაში, რიგში რომ არ მოუხდეთ დგომა. მეორე მიზეზი გახლავთ ის, რომ, მიუხედავად იმისა, ეს ცალსახად სწორი გადაწყვეტილებაა, არ შეიძლება თუნდაც ერთი ადამიანის სიცოცხლე ღირდეს ნებისმიერი ბიზნესი. ჩვენ მივეცით საშუალება კერძო ბიზნესს, გადაწყობილიყვნენ 1 სექტემბრამდე ახალ რეალობაზე. იმედი მაქვს, ბიზნესმენები ამას სწორად გაიგებენ და გადაეწყობიან კიდევაც.
თუმცა, მე მკითხა ერთ-ერთმა მათგანმა, შემოტანილი მაქვს გარკვეული ოდენობის მედიკამენტი და რა ვუყოო. ჩემი პასუხი ერთია: თუ ეს მედიკამენტი გათვლილია პაციენტზე, რომელსაც ეს რეალურად ჭირდება, შეიძლება რეცეპტით იყიდოს ადამიანმა და თუ ეს რაოდენობა გათვლილი იყო სააფთიაქო ნარკომანებზე, მე მხოლოდ გამიხარდება თუ წამლების ეს რაოდენობა არ გასაღდება.
_ ბატონო დავით, სააფთიაქო ნარკომანია ისეთი თემაა, რომელშიც სხვადასხვა უწყება იყო ჩართული, შესწვლილიიქნა ლეგალური და არალეგალური ბრუნვა. თქვენ რა ინფორმაცია გაქვთ, რამდენად მასშტაბური იყო არალეგალური ბრუნვა?
_ თუ ჩვენ ავიღებთ “ეფედრინის” და “კოდეინის” შემთხვევას, რომელიც ახლახანს გადავიდა მეორე ჯგუფიდან ნარკოტიკის კატეგორიაში, რაოდენობა იყო რამდენიმე ასეულ ათასჯერ მეტი, ვიდრე პაციენტებს ჭირდებათ. აქ საუბარი იყო მილიონობით შემოტანილ აბზე, როდესაც წელიწადში მისი საჭიროება 10 ან 20 ათასი იქნება.
_ რეალური სტატისტიკური მონაცემები არსად იყო ასახული, თუ ისე აისახებოდა, თითქოს ნამდვილად იყო ამის საჭიროება?
_ შარშან, შსს-სა და ჯანდაცვის მინისტრების ბრძანებით შეიქმნა სპეციალური სამუშაო ჯგუფი, რომელმაც დაიწყო ამ საკითხის დეტალური შესწავლა. ამ ანალიზმა თვალწინ დაგვიხატა არა მარტო დრამატული, არამედ კატასტროფული სურათი სააფთიაქო ნარკომანიისა, გამოხატული ციფრებში…
