მაქსიმ ხინთიბიძე ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძიმითის მკვიდრია. მის შესახებ აქ ხშირად ხუმრობენ: _ სახლში შესულს თითქმის, ვერასოდეს ნახავთ. კუთვნილ ხუთ ჰექტარ ფართობში ალიონამდე გადის და გვიან ღამემდე მუშაობს, თან “ეჰეის” დაძახების გარეშე, მიუხედავად იმისა, რომ ყურთასმენას ჯერ არ უჩივის, ახლოს თუ არ მიხვედი, ვერ გააგონებ. შრომის სტიქიაში ზოგჯერ საკუთარ თავს და მცენარეს ისე ესაუბრება, თითქოს, გვერდით მდგარ ჩვეულებრივ ადამიანთან ბჭობდეს, _ ამბობენ მისი უახლოესი მეგობარ-მეზობელი ძიმითელები.
ახლაც გაგვიჭირდა მისი პოვნა. ჭიშკართან მურია შეგვეფეთა, თუმცა, დაყვავებამ გაჭრა და მერე პატრონის საძებრად ტყე-ტყე გამოგვყვა… სკები, მანდარინისა და თხილის უზარმაზარი პლანტაციები, წაბლის კორომები, ბამბუკის ტყე, დაფნის ხეივანი, აკაციის ტევრი, ნაირ-ნაირი ხეხილი, ვაზი და ამ ყველაფერზე ზემოდან მომზირალი, ცისკენ გამზეურებული უზარმაზარი მრავალ ასწლოვანი წიფლის ხეები _ აი სამყარო, საიდანაც კარგა ხნის ძახილის შემდეგ, თითქოს, ფეხაკრეფით მოგვეპარა. “კაი გამარჯობის” შემდეგ, საუბარს შევყევით.
იქვე ბეკეკები გამოჩნდნენ, რომლებსაც ბამბუკის გაფოთლილი ტოტი მიაგება და დასძინა, შესვენების ჟამს ამათთან ვერთობიო.
_ რა უნდა გითხრათ, იცით? სოფელს რომ ბიუჯეტი წაართვა, იმას ქვეყნის და გლეხის ბედი თუ აწუხებდა? ჩემი რჩევა თავის დროზე არ შეისმინეს და პირობას მომცემთ, რომ ვინმე ახლა შეისმენს? თუ ქვეყნის გულშემატკივარი ხარ, უნდა შეხვიდე სოფელში და მოუსმინო იმ “ყურჭატა” გლეხს, რომელმაც ზეპირად იცის მცენარის და მიწის ენა, _ ხმაში ბზარიც ეპარება ბატონ მაქსიმს, _ ახლა კი, წამოდით და ჩემს მცირე ჩაის პლანტაციას გაჩვენებთ, რომელიც მთელ ამ ეზო-გარემოდ მიღირს!
ბატონმა მაქსიმმა მოშორებით, პატარა ტრიალ ზეგანზე გაგვიყვანა, სადაც ერთი შეხედვით, ჩვეულებრივი, საკმარისზე დაბალბუჩქოვანი ჩაის პატარა ნაკვეთი ვიხილეთ.
_ აი, ეს არის ჩაის ჯიში “კოლხიდა”, რომელიც ჩვეულებრივისგან იმით განსხვავდება, რომ ბუჩქი უფრო დაბალია და ფოთლები ფართო აქვს.
_ ბატონო მაქსიმ, რა იცით, რომ ეს ჯიში მსოფლიოში საუკეთესოა და გადაშენების პირასაა?
_ მაგას რა ცოდნა უნდა, მთელმა გურიამ იცის ამ ჯიშის ჩაის შესახებ. იგი ახლა გადაშენების პირასაა, რადგან რაც ეს ქვეყანა დაინგრა, ჩაის განადგურება და გავერანება მას შემდეგ გრძელდება. ანასეული აგერაა და მიდით ინსტიტუტში, ჯერ კიდევ შემორჩენილნი არიან “ძველი ტვინები”, გეტყვიან ამ ჯიშის შესახებ. ჩაი გურიაშია და გურულები ვართ ჩვენ. იბრძოლეთ და გადაარჩინეთ ეს ჯიში, თქვენ ამაზე უკეთეს საქმეს რას იზამთ?!
_ და ეს ჩაი მსოფლიოში საუკეთესო ჯიშია?
_ დიახ, საუკეთესოა, მას თუ უტოლდება ინდოეთის, დარჯილინგის პროვინციის ჩაი. ეს დამტკიცებულია და იციან ჩაის სამყაროში. ახლა ამის დამამტკიცებელ მეცნიერულ კვლევებს მე ნუ მომთხოვთ. აგერ არის ჩაი, თესლის წაღება შეიძლება, მე რითაც დახმარება შემიძლია, ეგაა. ურჩიეთ ყველას, ვისაც სოფელი და მეურნეობა უყვარს, ეს კულტურა კვლავ გააძლიერონ. ვისაც ვურჩევდი თავის დროზე, არ შეისმინეს, მაგრამ არც აწია გვიან.
_ სოფლის დამოუკიდებლობაზე გულისტკივილით საუბრობთ…
_ გული მეტკინება ბიძია, აბა, რა! სოფელი საკუთარი ბიუჯეტით უნდა იყოს დამოუკიდებელი. მაშინ მანდარინსაც ფასი 
დაედება, ჩაისაც და ყველაფერს, რასაც გლეხი მოიწევს. თავი და თავია ეს ყველაფერი. თვითმმართველობა ვინც მოსპო სოფლის დონეზე, იგი საერთოდ უგნურია, ან დაუძინებელი ჭკვიანი მტერი.
საკუთარი საწუხარი როცა გაგვანდო, ჩვენმა მასპინძელმა, თითქოს, შვებით ამოისუნთქა და შინისაკენ წაგვიძღვა, სადაც მცირე მიკროფაბრიკა აქვს და “კოლხიდას” ჯიშის ჩაის ერთი შეკვრა მობოდიშებით გვისახსოვრა, ბევრს არ ვაკეთებ, მხოლოდ შინაურებისთვის ვამზადებ და გემო ნახეთ, გაკვირდებითო.
მაქსიმ ხინთიბიძეს და მის მეუღლეს, უკრაინელ ქალბატონს რიტა ბაჟინას, ნახევარ საუკუნეზე მეტი ხნის წინ შეყვარებიათ ერთმანეთი.
_ ჯარში ვიყავი, ნამეტანი შემიყვარა, მარა წამოსვლის ხანს არ წამომყვა. მითხრა, წადი და თუ გიყვარვარ, ჩამომაკითხავო. მეც ჩავაკითხე, ჩასვლამდე ერთი სული მქონდა. ახლა ჩემი შვილები _ რობერტი და ავთანდილი რუსეთში ცხოვრობენ. როცა ჩამოდიან, უფროსი განსაკუთრებით, თავგადადებული მუშაობს. ძალიან მინდა, ქვეყნებს შორის ურთიერთობები აღდგეს, ჩვენც წაგვადგება და… ჩაისაც, _ საყვარელ კულტურას შვილებთან ერთად მოიხსენიებს ხან სევდიანად მოსაუბრე და ხანაც ილიკოსავით ახითხითებული ჩვენი მასპინძელი.
