ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ დვაბზუს მოსახლეობის კონკრეტულმა ჯგუფმა, “გურია ნიუსს” არც თუ სასიამოვნო ინფორმაცია მოაწოდა _ “აქ, მდინარე ნატანების პირას, სოფლების: დვაბზუსა და ბაღდადის დამაკავშირებელ ხიდთან, ჩვენთვის უცნობმა პირებმა შეისყიდეს ყანა და იქ გეგმავენ ბეტონის ქარხნის აშენებას, რომელმაც შემოქმედში მშენებარე ობიექტს უნდა მიაწოდოს ცემენტი. ვინაობის გამხელისგან თავს ვიკავებთ მეზობლები, რადგან “სახათრო ხალხი” დადის და გვანამუსებს, ყველაფერს გაგიკეთებთ, ოღონდ წინააღმდეგობა არ გაგვიწიოთო. საით მიდის გზა საყარაულო ჯიხურიდან? სავარაუდოდ, მოსახლეობის შუაში ბეტონის ქარხანას დადგამენ…” _ ნათქვამია განცხადებაში.
ჩვენს მკითხველებს შეგახსენებთ, რომ რამდენიმე წლის წინ, მოსახლეობას დავა ჰქონდა წინა ხელისუფლებასთან და გარემოს დაცვის სამინისტროსთან, დვაბზუში ასფალტის ქარხნის განთავსებასთან დაკავშირებით. მერე სამართლებრივი დავა შეწყდა, რადგან ინვესტორთან შეთანხმდნენ, რომ ის არ ჩართავდა ე.წ. “დრაბილკას” და გომისმთის გზის დასრულების შემდეგ, დანადგარებს გადაიტანდა.
_ სწორედ ამ ქარხნის მშენებლობის ნებართვის მიცემის გამო, წინა მერმა პირწმინდად წააგო არჩევნები დვაბზუსა და ბაღდადში, სადაც დიდი ნდობითა და პატივისცემით სარგებლობდა. კი, ბატონო, ფურცელზე ყველაფერს “გაგიპრავებთ”, მაგრამ შინაარსობრივად შეიძლება სოფლის გულში, ასფალტის ქარხანა? ნუთუ, სახელმწიფოს არ შეუძლია მოაწყოს ტერიტორია. მიიყვანოს გაზი, წყალი, დენი, გზა და იქ განათავსოს ბეტონის და ასფალტის ქარხნები? ხომ ხედავთ, ბოსტნებში, ყანებში, ვენახებში იდგმება და თურმე, კანონიერია ეს ყველაფერი, _ ამბობენ ისინი. თან დასძენენ, თუ ძალიან საჭირო იქნება, ღიად გამოვალთ. ახლა კი, თუ კანონში შეუსაბამობაა, ამაზე იფიქროს ხელისუფლებამ და ჩვენ, ადამიანებმა თუ ინვესტორმა, რომელიც კარგ საქმესაც ბევრს აკეთებს, ერთმანეთი რატომ უნდა დავჭამოთო?
მკითხველებს კიდევ ერთხელ შევახსენებთ, რომ დვაბზუში ასფალტის ქარხნის მშენებლობის შესახებ “გურია ნიუსი” წინა წლებშიც არაერთხელ წერდა.
კომპანია “ნიუ როუდის” ასფალტო-ბეტონის ქარხანა სოფელ დვაბზუში მდებარეობს. ადგილობრივ მცხოვრებთა ნაწილი, მის გადატანას ქარხნის ამოქმედების დღიდან ითხოვს.
“ვიხრჩობით მტვერში”, გვგუდავენ ასფალტის სუნით”, “გვაგიჟებენ, ფსიქიკას გვინგრევენ ხმაურით”, _ ამბობდნენ ისინი და ითხოვდნენ და ახლაც ითხოვენ ქარხნის გადატანას მოსახლეობისგან ათი კილომეტრის დაშორებით მაინც. მათი თქმით, საამისო საშუალება და ადგილიც არსებობს. მთავარია, იყოს ქარხნის ხელმძღვანელთა ნება.
მეორე მხრივ, აღსანიშნავია, რომ საწარმო ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ობიექტია რეგიონში.
ახლა მოსახლეობის წარმომადგენლები ასფალტის ქარხნის შესახებ არაფერს ამბობენ, რადგან ჯერ კიდევ აქვთ იმედი, რომ კურორტ გომისმთის გზის მშენებლობის დასრულების შემდეგ, ქარხანა, რომელიც მობილურია, აქ არ დარჩება და სხვაგან გადაიტანენ. ყოველ შემთხვევაში, შეთანხმება, საბოლოოდ, ასეთი იყო.
ჯერ კიდევ 2018 წელს, არასამთავრობო ორგანიზაცია “მწვანე ალტერნატივას” პოლიტიკის ანალიტიკოსი ქეთი გუჯარაიძე “გურია ნიუსთან” საუბრისას ამბობდა, რომ 2018 წლის 1 იანვრიდან საქართველოში ამოქმედდა ახალი კანონი _ გარემოსდაცვითი შეფასების კოდექსი, რომელიც ახლებურად არეგულირებს გარემოსა და ადამიანის ჯანმრთელობაზე მნიშვნელოვანი ზეგავლენის მქონე საქმიანობებზე გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მიერ გადაწყვეტილების მიღების პროცესს. კონკრეტულად კი, ასფალტის ქარხნის მოწყობის შემთხვევაში, ახალი კოდექსით სამინისტრომ თავდაპირველად უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება, საჭიროებს თუ არა პროექტი გარემოზე ზემოქმედების შეფასების (გზშ-ს) ჩატარებას (ანუ, მიიღოს სკრინინგის გადაწყვეტილება):
“ჩემი აზრით, ვინაიდან მოსახლეობა სადავოს ხდის სწორედ ქარხნის ადგილმდებარეობას, ამ ეტაპზე საუკეთესო გამოსავალი იქნებოდა, თუ სამინისტრო მიიღებს გადაწყვეტილებას, გზშ-ს ჩატარების აუცილებლობის შესახებ. ასეთ შემთხვევაში, ქარხნის მშენებელი ვალდებული იქნება, განიხილოს ქარხნის განთავსების ალტერნატიული ადგილები და საბოლოოდ შეარჩიოს ისეთი ადგილი, სადაც ქარხნის მშენებლობითა და ოპერირებით, არ მიდგება (ან მინიმუმამდე იქნება დაყვანილი) ზიანი გარემოსა და ადამიანთა ჯანმრთელობისთვის”.
დღეს ადგილობრივები, უკვე ახალი, ბეტონის ქარხნის აშენებაზე ეჭვობენ და ნაკლებად აპროტესტებენ ასფალტის ქარხნის აქ მდებარეობას, რადგან, როგორც თქვით, იმედოვნებდნენ, რომ მალე გადაიტანდნენ სხვა ადგილზე.
_ ეს სულ სხვა ჯგუფია, რომელიც ახლა ბეტონის ქარხნის აშენებას აპირებს. ჩვენ მოვიპოვეთ ინფორმაცია, რომ მათ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების საყანე ფართობი იყიდეს ერთ-ერთი მესაკუთრისგან. შემდეგ აპირებენ, რომ ეს არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების ნაკვეთად გადააფორმონ და სასწრაფოდ ააშენონო ქარხანა. მართალია, მათ ასფალტის ქარხნის მფლობელ ჯგუფთან არანაირი შეხება არ აქვთ, თუმცა, დიდი ალბათობით, მსგავსი ქარხნებია და ეტყობა, ერთმანეთთან ახლოს ყოფნას ამჯობინებენ, _ აღნიშნავენ ადგილობრივები.
ისინი მდინარე ნატანების სიახლოვეს ჩადგმული ჯიხურის შესახებ საუბრობენ და ამბობენ, რომ ეს მუშაობის დასაწყისზე მიანიშნებს.
_ გავიგეთ, რომ ეს პირი, ვინც საყანე ფართობი იყიდა და იქვე ახლოს ჯიხურიც დადგეს, თბილისში მცხოვრებია, გვარად კალანდაძე. ჩვენ არ გვინდა ინვესტორებთან ჩხუბი, სასამართლო-სასამართლო სირბილი. რა მოხდება, რომ მიუჩინონ ამ ხალხს საწარმოს განთავსების შესაბამისი ადგილი მოსახლეობისგან შორს? აქ ამის საშუალებას იძლევა თავად რელიეფი. მჭიდრო დასახლება არაა იქეთ, 500 მეტრში რომ გასწიონ, დაიქცევა ქვეყანა?! _ დაობენ დვაბზუელები.
“გურია ნიუსი” შეეცადა ჯერ მუნიციპალიტეტის მერის წარმომადგენელთან დვაბზუში, ლაშა გოგოტიშვილთან და ასევე, საკრებულოს დეპუტატთან, მარიკა ჩხიკვიშვილთან გაერკვია, რა ხდება მათ სოფელში.
ლაშა გოგოტიშვილი, მუნიციპალიტეტის მერის წარმომადგენელი დვაბზუში:
_ ამ ინფორმაციის შესახებ ვიცი, ოღონდ ზედაპირულად. სამიოდე დღის წინ მითხრა ამის შესახებ ერთ-ერთმა ადგილობრივმა მცხოვრებმა, გვარად სმირნოვმა. კენჭი არ გადაადგილდება არც მდინარე ნატანების კალაპოტში, ჩვენს სოფელში, ჩვენი ნებართვის გარეშე (თუმცა, უკვე დადგეს ჯიხური, რომლის შესახებ მერის წარმომადგენელმა არ იცის. ავტ.) და არც არსად! აუცილებლად მივიღებთ ზომებს. ჩვენი მერის, ავთანდილ თალაკვაძის დიდი იმედი მაქვს. თუ რაიმე უკანონობას ექნება ადგილი, ის არ დაუშვებს! ხოლო ჩემთვის, ასევე, თითოეული დვაბზუელის აზრი უმნიშვნელოვანესია და როგორც მათ სურთ, ისე გადაწყდება ყველაფერი, _ გვითხრა მან.
კითხვაზე, რას ნიშნავს მდინარის კალაპოტთან ახლოს დადგმული ჯიხური, რომელზეც ადგილობრივები ღიად ეჭვობენ, რომ ეს ქმედება ბეტონის ქარხნის აშენების დასაწყისია, გოგოტიშვილმა თქვა:
_ მე ახლა ბახმაროში ვარ. ამ საღამოს ვბრუნდები. ხვალვე მივალ ადგილზე და გავარკვევ ყველაფერს. მზად ვარ, გიპასუხოთ ყველა კითხვაზე.
“გურია ნიუსი”, ასევე, ესაუბრა საკრებულოს დეპუტატს დვაბზუდან, მარიკა ჩხიკვიშვილს _ ის ამავე სოფლის მკვიდრია.
_ სამი დღეა, რაც გავიგე ამის შესახებ. დაახლოებით ის ვიცი, რაც თქვენ მითხარით. მოსახლეობისგან შევიტყვე. ასფალტის ქარხნის მფლობელთან არანაირი კავშირი რომ არ აქვს, ეს ვიცი. მე ყველანაირად ვეცდები, ჩემი ამომრჩევლების ინტერესი დავიცვა. ჩავერთვები ყველაფრის გასარკვევად. თუ რაიმე არაკანონიერი იქნება, ვიქნები ხალხის მხარეს. ისე კი არა მგონია, რაიმე ისეთი მოხდეს, რომ იქ მცხოვრებთათვის საზიანო გადაწყვეტილება მიიღოს ვინმემ… ადვილად არაფერი ხდება. მთელი რიგი პროცედურები ახლავს ასეთ პროცესს, _ გვითხრა მარიკა ჩხიკვიშვილმა.
“გურია ნიუსი” აუცილებლად გააგრძელებს ამ საკითხის ირგვლივ ინფორმაციის მოძიებას, რათა პასუხი გაეცეს დვაბზუელთა კითხვას _ “საით მიდის გზა საყარაულო ჯიხურიდან?”
ამ ყველაფერს კი თანმიმდევრულად მივაწოდებთ, როგორც დაინტერესებული მხარეს, ისე ჩვენს მკითხველებს.
ავტორი
